Rancho Bella Gracja

Mrozi

2012-01-28T18:07:00.003+01:00

...trzeba było mrozów wyglądać?? Błoto się nie podobało? No to teraz mam!

Dziś na jeździe narybkowej myślałam, że uświerknę, mimo odzieży outdoorowej-termicznej, kominiarki, dwóch czapek, rękawic narciarskich-syberyjskich i ekstremalnych termobutów-oficerek Mountain Horsów, co mi w nich do tej pory było wybitnie ciepło.

Huc sprawował się nawet godnie. Owszem, klika razy pokazał pazur, ale po pracy na długiej linie w kłusie (egzekwowanie natychmiastowej reakcji na wydawane polecenie) sam pod narybkiem parę kroków kłusa zaproponował. Ale tylko raz ;-) Nie jest najgorzej, mimo to.
Była też praca na kawaletkach; ze 4 razy zmieniałam małemu rozstaw drągów, zanim utrafiłam w ten właściwy dla krótkich nóżek ;-)
Warunki ekstremalne, ale narybek radzi sobie z Hucem nieźle; jak dociągniemy do wiosny, zaczynamy jazdę na 2 konie :-)

Siwą zdążyłam po 16.00* wziąć na małe co-nie-co na linę. Na razie bez siodła jeszcze, ale korciło mnie, żeby już tak z siodłem... Zdusiłam diabelstwo w zarodku. Utrwalmy dobrze, to co mamy (rozluźnienie) a potem będziemy dodawać poszczególne składniki. Czyli najpierw siodło, potem siodło i mnie :-)

* po 16.00 oznacza, że dzień już dłuższy o jakąś godzinę, hura!!!

Mimo, że wszystkie konie poznikały (najdłużej wytrwał w bramce Fisiek obserwujący nasz trening, ale i on się wykruszył w połowie i zniknął na podwórku pod sienną wiatą ;-), Siwe zachowywało się przyzwoicie, przy zmianie kierunku były tylko małe wężyki szyją na początku, ale w granicach tolerancji. Bawiłyśmy się w kopnym śniegu, bo tam podłoże najprzyjemniejsze: w miarę elastycznie i nie-ślisko.
Oprócz zasuwania z nosem przy ziemi niemalże non stop, zaczęłam dziś dostawać zmiany kierunku z głową w dole :-) Siwe tak się rozbuchało w dolnym ustawieniu, że teraz zastanawiam się, czy aby jej tak na wieki nie zostanie ;-) Bo eksperymenty z dodawaniem energii też kończyły się z głową w dole :-)
Się Siwe rozsmakowało w lataniu nie-jak-deska-do-prasowania. Kto by pomyślał :-)

(...)

Odwilży ciąg dalszy

2012-01-21T11:46:00.012+01:00

...a wieczorem obiecująco mróz chwycił... Niezbyt spektakularnie, bo za oknem termometr +2 pokazywał, ale przy gruncie ścięło breję całkiem, całkiem. Rano - mokro :-(
Dzień zaczęty od małej niespodzianki. Wyglądam przed dom a tu pod komórką, w przestrzeni Siwki i Heniuta, sterczy huculisko. A z padoku zastodolnego Fisiu chrumka... Prawowitych mieszkańców ni widu, ni słychu. Uznałam, że któryś (od razu Huca obwiniłam ;-) sforsował sprężynę i stado się połączyło. Aliści podchodzę bliżej a tu sprężyna zamknięta po bożemu. Zawołałam Siwkę, wystawiła głowę spod wałaszej wiaty: hę?
Dowcip jaki? Ktoś w nocy konie poprzestawiał? Niewykonalne, cholery są, mowy nie ma, żeby obcy sobie z nimi poradził; kiwają człowiekiem umiejętnie i z upodobaniem... Musi być charyzma obsługującego, rytuał, odpowiednia komenda... (dla przykładu wałachi wyuczyłam na komendę do siebie + pokazanie palcem, że mają iść na swój padok wieczorny)

Zaraz się jednak okazało, że ogrodzenie zwaliły, łobuzy jedne (2 drewniane słupy poszły) i się chytrze pozamieniali na kwatery. Zaraz mi też Heniut pokazał, jak to się robi, bo gdy poszłam z bliska obejrzeć ogrom zniszczeń, powędrował za mną, z wdziękiem przekroczył leżące zgliszcza (drąg, 2 rzędy prądu) i powędrował do siebie. Od razu też nadeszła Siwka, ale ta nie może po ludzku, jak normalny koń, przekroczyć, tylko skoczyć musiała ;-) Wielkim susem, tuż koło mnie... Dzień zaczął się więc od naprawy ogrodzenia.

Potem odrobaczanie (Huc, Siwka, Heniut, Fisio).
Huc jak zwykle zadowolony, żadnych uników, kombinacji... Sam capnął tubkę do gęby :-)
Siwka się lekko zintrowertyczyła, ale ani razu głową nie uciekła, ani przy zaprzyjaźnianiu (masowanie, drapanie strzykawką głowy, pyska, wnętrza pyska), ani przy podaniu dawki.
Heniut, jako odstawiający zazwyczaj małe cyry, poszedł najpierw na okrągły wybieg na mini-sesję na linie. Skubaniec, nie bawię się z nim, a naumiany jakiś ;-) Reagował na komendy Siwkowo-Fisiowo-Hucowe; przez obserwację uczy się, jak nic ;-)
Trochę się dominująco pobzdyczył, łopatką mi na odległość na kole groził, że mnie zaraz przepchnie... Ale generalnie fajny koń jest, bardzo szybko wyciąga wnioski z niewygody i szybciutko znajduje jedyną słuszną odpowiedź ;-) Przy okazji poczyniłam interesującą obserwację: Heniut bzdyczący się potykał się i ślizgał, Heniut ogarnięty zaczął się ładnie nieść, grzbietem pracować... Ależ on ma ustawienie dresażowe...
Z nim też było friendly za strzykawką, dłuższe nieco niż z Siwką...
Spory postęp poczyniliśmy, jeśli o obsługę Henia przy odrobaczaniu chodzi... Gdy sobie przypomnę, jak mną miotał, gdy go pierwszy raz odrobaczałam...
Fisiu bardzo grzecznie, znów ma fazę na figle, więc za strzykawkę sam łapał... Niby taki dowcip a tu się okazało, że o to właśnie mi chodziło ;-)

W południe - ganianki. Ależ Siwe dawało! Ta to jest wiecznie szaleju nażarta... Tak się rozbiegała, że odstawiała galopy, skoki przez rowy, dębowanie przed Fiśkiem... Raz sobie nawet sama na przeszkodę galopem najechała i skoczyła!! Oczom nie wierzyłam, po prostu :-)
Jedna, co jej do ruchu zachęcać nie trzeba. Nad resztą towarzystwa musiałam się nieco z liną powytrząsać... ;-)

Po południu - trenowanie. Tak się rozochociłam, że wzięłam po kolei wszystkie 4 konie!
Lina Bernie 7 m., carrot (mała reaktywacja, bo ostatnio w ogóle nie używam) i do dzieła.
Siwe super, wnioski powyciągała z wczorajszej sesji, zdaje się. Całe koła kłusem w niskim ustawieniu; nie dość, że na placu do jazdy, to i na najdalszej łące nadrzecznej, gdzie wczoraj były cuda-wianki odstawiane. Bystra bestia jest.
Z Heniuta wyszły na kole jakieś małe demony historyczne (jako sportowiec lonżowany zapewne w zamierzchłej przeszłości), na początku bał się carrota, startował trochę panicznie do galopu, ale zmiany kierunku co okrążenie zaraz go uspokoiły. Generalnie na podnoszenie faz Heniut zamiast pomyśleć, wpada w panikę i chce lecieć na oślep. Znaczy, trzeba by trochę poodczulać i nauczyć konia słuchać, co się do konia mówi (i co się koniowi pokazuje).
Fiś. O ten, to miał dziś wenę. Tykany ostatnio hmmm... (no właśnie... kiedy???) Od razu mi ze stój galopem na koło wypruł (a kazał mu kto okrążać??), swoje pomysły miał i ogólnie był na początku lekko nabuzowany. Nie kwiczał, ale głową trzepał i pobryki serwował (mini-lewady jakieś, zwłaszcza przy zmianie kierunku). Galop zaczął robić na moje zagalopowanie od pierwszej próby (uczyłam go tego kiedyś? kurka, nie pamiętam... może sam na to wpadł ;-) Ale za którymś razem się zbiesił i zad we mnie posłał, dziadzisko upasione ;-) Wysłałam go ostro naprzód i więcej nie próbował pokazywać mi swoich czterech liter ;-) Ten za cholerę nie chce głowy obniżać, lata toto dumne, pyszczek zaciśnięty... Gardy jaki... Bym miała czas, to bym się za niego solidnie wzięła, a tak, to tylko od czasu do czasu popracuje... A taki super koń z niego może być... Ech...
A Huc mnie zaskoczył. Pozytywnie. Wzięłam go z niezbyt chlubnym postanowieniem a spróbuj no tylko fikać! a ten chodził jak złoto. Ani jednego dęba, minimalne trzepanie łebkiem... A prowokowałam, jak mogłam: zmiany kierunku co pół koła, kawaletki, podkręcanie tempa... Diabelec... Nic nie wyczyniał... Aż sie boję pomyśleć, skąd ta nagła zmiana... Narybek na ferie wyjechał... Oj, żeby nie było, że Huc tak dzieci lubi, że na ich widok odstawia cały ten swój teatrzyk...

Odwilż

2012-01-20T16:15:00.009+01:00

Tośmy się zimą nacieszyli! Wczoraj walił śnieg z deszczem, dziś to wszystko się topiło, z dachu leciały śniegowe breje, co i raz któryś koń w dupsko pod wiatą obrywał. Bo w wiacie siennej panuje zwyczaj, że stoi się w poprzek. Tak, żeby dupsko wystawało poza dach. Nie można stanąć sensownie, równolegle do ściany ;-)
Siwe czasem dygnie, ale najczęściej nie dyga, gdy tuż koło niej breja ląduje. Zuch samica :-) Nie żeby przestała być wypłochem, ale pewne rzeczy oswoiła ;-)

Z Siwką dziś sesja z derką (osuszającą) i trochę poszukiwań w kłusie na kole (w stylu Karen Rohlf). Derka wzbudziła lekki niepokój; najpierw przećwiczyłam zakładanie na pasącym się Fiśku - bo derka ma ochraniacz na kłąb, na ogon, pasy, zapiątka, rzepy... Fikuśna taka a ja derek niezwyczajna, więc nie chciałam się przy Siwce nieumiejętnością kompromitować - wszak Szef wie i potrafi... ;-)
...Siwkę udało się ustroić całkiem na wolności. Warunki były niesprzyjające - w osobie Henia. Stał za siwym zadem i ją w tę zakładaną derkę skubał! Zębami. Zazdrosny o kubraczek czy co?
Zakładanie rozłożone oczywiście na czynniki pierwsze, najpierw wąchanie, potem głaskanie zwiniętą derką, zaliczenie kolejnego etapu wieńczone ciasteczkiem... ;-)
...potem na linę i spacerować. Bo Siwe ubrane stężało lekko z głową w górze. A za chwilę wpadło w jeszcze większy niepokój, bo grube wałachy głuptaki, jak Siwą zobaczyły to sobie ubzdurały, że nowy koń do nas przyjechał! Wlazły oba na nasze górki-Himalaje na równoległym padoku, kupy porobiły z ekscytacji, postawy przyjęły modelowe (jurne ogiery) i biegiem do ogrodzenia, ku nam. No idioci, jak Boga kocham! Nawet jak im Siwkę pod płot podprowadziłam i powąchać zezwoliłam, to i tak wietrzyły podstęp (nas nie oszukasz!!! co to za koń???) Siwej oczywiście od razu ciśnienie skoczyło, bo jak to tak? Flagmatyki szaleją? Coś strasznego dziać się musi...!
Pochodziłyśmy po obiektach, pokłusowałyśmy... Siwe się parę razy o mało nie zabiło, bo durne sztywne tak ma - nogi jej się od razu rozjeżdżają, potyka się... I tak sukces, że się - jak kiedyś - nie przewraca... Choć nosem ze 2 razy prawie o glebę przywaliła, tak się potknęła.
Poszłyśmy sobie pochodzić nad rzekę, na najdalszy padok. Prawa półkula z Siwca wylazła od razu. I adrenalina. I trochę folbluta-złośnika, lewopółkulowego... Niezła hybryda jeśli o koniobowość chodzi... Wygięta oczywiście, ile się tylko dało, odwrotnie, grzbiet zapadnięty, gęba w górze... Ohyda. Latać to chciało w kłusie, więc wydałam rozkaz: stępem. Wtedy wylazł z Siwej momentalnie głupi folblut: a właśnie, że biegać będę...! zaczęło się wywijanie głową, prężenie szyjki... Ale że tam nad rzeką teren mocno nierówny, to jak się koleżance zadnie nogi raz i drugi rozjechały, jak jej dupsko prawie w śnieg klapnęło, to się Siwe od razu opamiętało. Jak się opamiętało, głowę opuściło, to wróciłyśmy na plac do jazdy :-) Zdjęłyśmy derkę i trochę popracowałyśmy.
...dostałam od Siwej najpierw po parę kroków kłusa z głową w dole, potem po pół koła a na koniec całe koło z nosem szorującym w śniegu! Tego to jeszcze u nas nie grali...! Siwe zaczyna pracować grzbietem! Widziałam jej mięśnie równomiernie napinająca się wzdłuż grzbietu, Siwe magicznie przestało się potykać, ślizgać... Coś niesamowitego. W życiu bym nie przypuszczała, że to dzikie potrafi się tak poruszać...!

Pierwszy atak zimy...

2012-01-15T17:28:00.026+01:00

...tej zimy. Trochę nas zapadało, ale nie przesadnie. Mrozek też w miarę, błoto ścięte jako-tako. Da się w końcu jeździć, choć dziś na Hucu mało się nie zabiliśmy, bo podstępne nierówności terenu pochowały się w śniegu ;-)

W sobotę dało się robić NIC na zewnątrz - wichura taka, że śnieg padał poziomo. Ale w niedzielę dało się pojeździć, nawet narybek w końcu dotarł. Po miesięcznej przerwie :-)
Przed południem wsiadłam na Huca. Z ziemi był grzeczny, z siodła nie. Chyba się ostatnio nie lubimy jeździecko ;-) Wprawdzie po jakimś czasie dogadujemy się nawet ładnie, ale tymczasowo nie przepadam za jazdą na konusie; Huc nie życzy sobie, żeby kazać mu biegać i wysilać się i daje temu wyraz minami, podskokami i nieskoordynowanymi pląsami pod jeźdźcem. Ze 3 razy chciał się dziś ze mną chamsko zabrać, raz rzucił się na kręcącą się po placu Fućkę... Ech, kijoterapii się prosi, jak nic ;-)
Pod narybkiem jednak bardzo grzecznie się sprawował. Pewnie dlatego, że niewiele kazali mu kłusować ;-) Choć parę razy nam lekko pogroził, z przytupem. Zdaje się, że się za kolegę na poważnie wezmę...

Przed wieczorem zdążyłam jeszcze Siwe wziąć na moment; wsiadłam na chwilę okrągłym wybiegu, potem poszłyśmy na spacer za bramę.
Elektryczna jest. Ten jej wieczny wytrzeszcz i panika na obliczu... Ale przynajmniej zdyscyplinowana.
Fiś też jakiś podejrzanie posłuszny i niekłótliwy, ostatnio... Ochoczo na polecenia reaguje (np. na polecenie opuszczenia wiaty, bo akuratnie chcę pod dachem się przejść ;-)
Zdaje się, że chce pod siodło ;-) Nie jest to wykluczone; Siwe brane pod siodło sporo ciastek inkasuje... ;-) Tyle, że prawopółkulowej i na dokładkę Faworycie wolno, Fiśkowi-Łakomcowi - niekoniecznie. No... nie aż tyle; bo jednak coś tam zawsze do pyska dadzą za ładne sprawowanie :-)

Ze spraw różnych różnistych:
- ma się nowe perellizmy na DVD, się ogląda (Horsenality Celebration 2011, A Matter of Trust); czeka się na kolejne (Game of Contact, Mastery Lessons)
- Siwej aplikuje się magnez na stateczność i spokojność. A przynajmniej na spokojność mojego umysłu ;-)
- derka osuszająca zamówiona - w słusznym rozmiarze 145 cm. Obleci i na Siwą, i na Huca. I w ostateczności na samo pod siodło Fiśka (no bo ileż można rezygnować z przyjemności wożenia się, bo bezstajenne gady mokre ;-)
- 2 worki wysłodków zamówione (różne rodzaje) - na wszelki wypadek, wszak zima przyszła,
- się ma w planie przegląd sprzętu jeździeckiego i wyprzedaż via allegro. Coś się nam siodlarnia zagraciła ;-) Ze 2 siodła mogłyby nowego Pana/Panią znaleźć i od razu będzie luz...
- w najbliższy weekend - odrobaczanie

Czterodniówka

2012-01-06T18:30:00.034+01:00

Dzień pierwszy (piątek)

Pierwszy długi weekend w tym roku :-) Żeby to uczcić, wzięłam dodatkowo wolny poniedziałek. Pogoda może nieszczególna, ale co tam. Zawsze można jakoś tam z końmi poobcować.
Narybek usiłował dziś umówić się na Huca, ale Huc przy takie aurze permanentnie mokry, niestety. Nijak siodłać takiego. Siwe za to schnie szybciutko, bo sierść u niej wprawdzie gęsta, ale krótka no i Siwe permanentnie leciutko podkręcone emocjonalnie, więc gorące ;-)
I poszła dziś dzika na tapetę. Pod hasłem: dyscyplina. Skoro Siwe ostatnio sypie się emocjonalnie, nie pozostaje na nic innego, jak trochę podyscyplinować. Nie ma nic gorszego jak prawopółkulowiec nieposłuszny. Siwe na szczęście język komunikacji opanowany ma do perfekcji, tyle, że jej nadpobudliwość powoduje, że od komendy do wykonania czasem parę krok upływa. Zdecydowanie nie podoba mi się taka Siwa; wystarczy mi sam fakt, że to koń ekspresowy; wytrzeszcz i dziczenie nam niepotrzebne...
Połaziłyśmy trochę z siodłem po dalszych padokach, wałachy zadowolone pod wiatą zostały a my dalej ciapać się po błocie. Na dokładkę zaczęło padać... Siwe od razy chciało wracać... Nic z tego, uparłam się.
Nawet nie było najgorzej - zdecydowanie lepiej niż ostatnio, jedynie parę razy folblucie trzepnięcie głową na początku. Bo zamiast wracać, kazałam kłusować ;-)
Wsiadłam nawet na chwilę, posiedzieć tylko. Siwe oczywiście od razu startować bez komendy, poćwiczyłyśmy więc zgięcie boczne + WHOA!
Wielkie nic, ale konkluzja, że Siwe mimo, iż sypnięte emocjonalnie, do oględnego wsiadania (i to po dłuższej przerwie) się nadało... Jutro zamierzam kontynuować, a jak będzie pogoda to i na Huca wleźć muszę, bo narybek już nogami przebiera, kiedy, ach kiedy, do koni... ;-)
NA Henia też by wsiąść wypadało, mam 2 kolejne shimmsy do władowania w pad, żeby podnieść przód siodła... Ale Heniu schliwością Huca przypomina, też cały dzień mokry łazi... Bo żeby tak chciało towarzystwo pod wiatą stać... Gdzie tam! Trochę postoją, pojedzą, podrzemią i fru! na łąki się wałęsać w deszczu...

Dziś było testowanie słomy z prosa. Jako urozmaicenia jadłospisu. Najpierw był bulwers (Siwa i Fisiek), Huc i Henio po wstępnym zawodzie za obliczu, że nie siano, wzięły się za konsumpcję. Reszta się przyłączyła, ale szału nie było. Trawy jeszcze mamy na łąkach trochę, więc słomę jeść towarzystwu nie w smak ;-)

A wieczorem studiowanie Let it Rein Craiga Jonhsona. Wielki come back, dawno nieoglądane materiały... I co, że dla koni reiningowych i że Siwe się według pana J. nieszczególnie nadaje. Nie matura, lecz chęć szczera...

Dzień drugi (sobota)

Dziś było fajnie. Jeśli o Siwe chodzi. Spaprał się za to Huc. Może to i dobrze, że narybek nie dojechał ;-)
Huc już na linie lekko zabucował, ale upomniany grzecznie wykonywał polecenia. Grzecznie, bo mnie nie oszuka. Co z tego, że nogami przebierał i szedł tam, gdzie kazałam, skoro minę miał taką, że na kilometr widać było, że najchętniej kopnąłby mnie w dupę i dołączył do drzemiącego stada ;-)
Takoż było i pod siodłem. 30 minut się woziliśmy, nie było to zbyt przyjemne, bo Huc jak nie chce współpracować, to potrafi bardzo niewygodnie nosić. Momentami trochę odpuszczał, rozciągał grzbiet w kłusie (nos przy ziemi), coś tam wyparskiwał (nie żeby emocje, kurz raczej ;-), ale jazda nieszczególnie fajna. Raz mi nawet pogroził, że jak się nie odczepię, to mi walnie dęba. No niedoczekanie, od razu dostał klapa. Zbiesił się jeszcze bardziej, ale kazałam za karę ciasne koła w wygięciu zapierniczać i zaraz rurka mu zmiękła. No. I pomyśleć, że kiedyś chciałam hucuła ;-) To są cholery , nie konie ;-)
Po jeździe było wodzenie za mną maślanym wzrokiem, łażenie krok w krok, choć nikt go nie prosił... Taka przylepa niby... No, fajny koń z niego jest. Tyle, że nadto charakterny ;-)

Obcowanie treningowe z Siwą rozbiłam na dwa podejścia. Strzał w dziesiątkę.
Po pierwsze zaskoczyłam ją podejściem do siodła i... pójściem na spacer. Siwe już się przy siodle ustawiło, już zaczęło je obniuchiwać a tu siurpryza: spacer na trawę. Najpierw był oczywiście wypłoch za wypłochem, podrygi, podskoki i gałowanie... Jeszcze na podwórku. Poszłyśmy kawałek drogą, objadać pobocza, Siwe jadło łapczywie, ale coraz mniej wydziwiało. Zdecydowanie musimy wrócić do samotnych spacerów. Kiedy to my ostatnio...? No właśnie: nie pamiętam. Czyli skandal!
Po powrocie na podwórko okazało się, że to już miejsce obeznane, zdecydowanie comfort zone... Proszę, jak szybko może dziki koń zmienić zdanie ;-)
Sesja druga - na pierwszy rzut oka było widać, że procentuje wcześniejsza sesja spacerowa. Siwe rozluźnione, siodłanie pod stajnią spokojne, mimo, że na podwórku i bez koni. Siodło z przytroczonym lassem. Po raz pierwszy.
Zabawy naziemne pt. interrupt the pattern. Bo się Siwe programuje. Bo jak drąg, to trzeba nad nim przelecieć wszystkimi czterema nogami. Nie można stanąć okrakiem, na przykład. Albo z drągiem pod brzuchem. A jak kwadrat, to wskokiem-wyskokiem go. Żadnego tam spokojnego stania wewnątrz. No przecież trenujemy ;-) A jak opona, to zaraz na nią wleźć. Albo chociaż pacnąć. I tym podobne.
...Jazda bardzo przyjemna. Już nie było startowania bez komendy, ustawienie piękne, głowa poniżej kłębu; jazda na wprost, skręty, cofanie - cały czas łebek w dole.
Siwe się bardzo stara. To nie jest jakieś nieuważne łażenie z człowiekiem na plecach. Cały czas uszy na jeźdźca, cały czas słuchanie, co się do konia mówi. I odpowiednie reagowanie. Nawet jak się Siwe czasem zagapi, bo coś na horyzoncie, to wystarczy dać jej chwilę na obserwację, potem wydać komendę i Siwe od razu łebek w dól i rusza do roboty :-)
Jazda fantastyczna, znowu zalatuje magią i iskrzy między nami ;-)
Szkoda tylko, że podłoże niefajne. Ale nie można mieć wszystkiego ;-)

Dzień trzeci (niedziela)

Kolejny fajny dzień. Słońce nawet rano się pokazało. I niebo błękitne. Przez chwilę. Ale nie padało, no! Niewiarygodne wręcz.
Padało za to w nocy, bo rano wszystkie konie mokre. Oprócz Siwki. Znaczy, cwaniara, nocowała pod dachem. Znaczy, hajda na koń!
Aktywność zaplanowałam więc na przed południem. O, jaka to święta prawda jest, że jak się chce rozśmieszyć Pana Boga...
Plan upadł z wielkim hukiem. Bo Siwe po siennym śniadaniu (po cholerę otworzyłam bramkę do wałachów??? ;-) polazło na wałachowe łąki, uwaliło się w błocie i wytarzało. W mokrym błocie, dodam dla jasności przekazu!!
...poszłam sobie po siodło, niespiesznie sprzęt naszykowałam, Siwe już łebek spod wałaszej wiaty wystawiło... Cuś taki jakiś nie biały, hę...? Podeszłam bliżej i oto rozwiały się me nadzieje na poranną jazdę. Siwe elegancko wytytłane, mokre plamy z błota na białym ciałku... O, dzięki Ci Panie, że tylko jeden bok uwalany. Ale za to w miejscach strategicznych: na kłębie, na lędźwiach, pod brzuchem. Jedyne, co mogłam zrobić, to sama się osiodłać ;-) Żeby nie było, że sprzęt po próżnicy szykowałam.
Poszłyśmy więc na spacer (a co? systematyczność i dyscyplina - klucze do sukcesu ;-) Było bystrze, acz w miarę spokojnie. I znów zakiełkowała w moim sercu nadzieja, że może jeszcze wyrośnie Siwka na porządnego konia... Do następnego razu i kolejnej załamki ;-)
Po spacerze przerwa, potem jazda. Całkiem, całkiem. Siwe chodzi teraz na czarnym wędzidle D-ring, podwójnie łamanym, z miedzianą kulką po środku i wygląda na to, że to wędzidło jej leży: pysk spokojny, żadnych prób przegryzania czy okazywania niezadowolenia. O po jeździe pysk biały. Znaczy, żuje :-)
Skrętność też bardzo ładna, na razie szlifujemy wodzę direct, ale była też pierwsza malutka próba neck reining i coś tam zaczyna się powolutku kluć :-)
Na Huca na szczęście wsiąść dziś nie musiałam ;-) Wsiadł narybek na oprowadzankę, Huc paradował za mną z miną śmiertelnie obrażoną... Uch, jak ja mam czasem ochotę palnąć go w tę włochatą główkę... Ale jak tak sobie pomyślę, to właściwie za co??? Na jego miejscu pewnie też bym taką minę miała ;-)

A wieczorem dalej męczyć Craiga Johnsona. Coś dłuuugie te jego płytki instruktażowe. Na raty oglądam ;-) I na dokładkę, pewne rzeczy muszę przetrawić... Bo nie wiem, czy to aby nie za high level, jak na moje i Siwki potrzeby wożeniowe... ;-)

Dzień czwarty (poniedziałek)

Zimno. Niby +4, ale wiatr niefajny.
Przed południem mały ryzyk-fizyk. Wzięłam Siwe na goło na podwórko, potem za bramę. Trochę z nią na zabraniu postałam, popozowałam na Przywódcę (Ty się paś, a ja będę pilnować, czy coś się nie skrada...), Siwe trochę polustrowało okolicę razem ze mną, potem zaczęło jeść. Wycofałam się więc na podwórko działać, Siwe konsumowało. Od czasu do czasu zerkała na mnie, a ja od czasu do czasu zerkałam na nią. I cudnie.
Za którymś razem zerkam, a Siwej nie widać. Wyszłam dość nerwowo za bramę, Siwe na skraju eks-rzepaku. Jak mnie zobaczyła, lekko pobudzoną taką, jak nie podskoczy... I dawaj do mnie galopem! Na obliczu grymas małej paniki i niemy wyrzut: miałaś pilnować!!! ;-)
Potem cały czas na podwórku, blisko mnie. Ani nie zerknęła na zabramię, choć tam trawa fest w porównaniu z tym, co w obejściu.
A potem poszłam korować deski (znowu! jeszcze mi z pół kubika zostało, cholera. Perpetuum mobile jakieś, czy co? koruję, koruję i końca nie widać ;-) Okorowałam z 15 sztuk i padłam. Znaczy przylazłam bloga pisać. Ciekawe, czy dam jeszcze radę pojeździć? Bo coś jakby lekko przetrącona fizycznie jestem, po tym korowaniu ;-)

...no więc... nie udało się. I to bynajmniej nie przez moje lekkie przetrącenie, ale przez chytry plan Siwki ;-) Bo jak już się zebrałam w sobie i po Siwe poszłam, to się okazało, że Siwe ze świtą na okrągłym wybiegu leży. Ładnie, na brzuszku, Szaman i Heniu po bokach asystują (na stojaka) i całe towarzystwo śpi! Huc tylko na ostatnim padoku nadrzecznym łobzuje resztki zieleniny... Siwe wprawdzie zaraz się podniosło i przyszło do mnie, ale co z tego. Brzuszek wiadomo jaki - utytłany na mokro ;-) Cóż było robić, wzięłam się za korowanie ;-)

Bonus track:
Dzień piąty (wtorek)

...no bo z przyczyn niezależnych przedłużyłam urlop. A tu o poranku niespodzianka: śnieg!
Za to bez mrozu, więc mokry... A Siwe gustujące ostatnio w tarzaniu, co zrobiło...? Poszło leżeć w błocie... Czujecie? Już nie tarzać się, ale bezczelnie leżeć i drzemać w mokrym... ;-)
Z znów se nie pojeździłyśmy; poszłyśmy za to na spacer (znów na goło). I porobiłyśmy undemanding time na leżąco. Znaczy Siwe na leżąco (w błocie) a ja koło niej, tyle że na kucająco.

...i wystarczyło trochę więcej czasu Siwej poświęcić i zaczęłam otrzymywać chrumkanie na mój widok. Od Siwki! Wielki komplement :-)
A, i dziwaczenie jej jakby lekko przeszło :-)

Siwe dziwaczeje

2012-01-03T13:56:00.004+01:00

Znowu, niestety :-(

Magnez zamówiony, choć po prawdzie, nieszczególnie wierzę, że to jego niedobór powoduje siwe pobudzenie...
W niedzielę Siwa, po kilku godzinach spędzonych z końmi na łące, przybiegła w okolicę podwórka i przez płot obserwowała rozwój sytuacji. Akurat robiliśmy porządek z drewnem. Od czasu do czasu zrywała się, odbiegała w stronę koni, za chwilę wracała. I gapiła się, na pozór spokojnie, w dal... Parsknęłam (nasza komenda rozluźniająca), Siwe zamiast odparsknąć i opuścić głowę, jak nie skoczy...! W górę i lądowanie z przykucnięciem... Ewolucja średnio-końska, raczej psia...

Coś powinnam jej zbadać. Tylko co? Chyba powinnam skończyć weterynarię, bo jaki wet ją obsłuży? Taką dziwną?

To mi wygląda na jakąś melancholię... Kurka, ale sobie wybrałam Faworytę ;-)

Na szybko...

2012-01-02T13:06:00.009+01:00

...bo jakoś, cholera, nie mam czasu z początkiem roku...

Przeżyliśmy :-)
Najpierw zapowiadało się całkiem spokojnie (godz. 23.45 i... cisza), ubrałam się opieszale, wyszłam o 23.55... Cisza. Dałam siana, z rozpędu sprzątnęłam ze 2 kupy (w Sylwestra!!! Prawie o północy!!! Ludzie, to już patologia chyba jest ;-)
A tu jak nie zaczną walić... Dookoła...

Konie początkowo nie zareagowały, choć głowy popodnosiły... Heniu zagapił się w stronę wsi (Gawłowo), Siwka w kierunku rzeki i miasta (Nowe Miasto) a Grube Wałachi - na wszystkie strony. W końcu nie wytrzymały, porzuciły siano (o, to sprawa najwyraźniej poważna ;-) i fru! spod swojej wiaty. Kłusem przed siebie. Jak one kłusem to i Siwe u siebie też kłusem. Równolegle. Heniu popatrzył, podumał... i wrócił do kontemplacji rozbłysków nade wsią. Ech, koń światowy... nie to, co te nasze ćwoki zza stodoły ;-)
Poszłam do wałachów, zawołałam, przyleciały. Szaman w ferworze zaparkował prawie na mojej osobie, w porę jednak pohamował swe zapędy do nadmiernej integracji. Stał jednak bliziutko i posapywał. Znaczy tchórz go obleciał. Huc niby nie potrzebował bliższego kontaktu, ale łebek mu latał na wszystkie strony... ;-)
Postałam z końmi z 15 minut, strzały zelżały, poszłam po treściwe... I od razu okazało się, że Szaman jest BARDZO DZIELNYM KONIEM... Strzały, jakie strzały??? Żryć dawaj!!! ;-)

Nieźle się zapowiada...

2011-12-30T19:17:00.003+01:00

...Sylwester. Przed chwilą dalsi sąsiedzi puścili se fajerwerki (piękne, kolorowe, wybuchowe rozgwiazdy). Rozumiem, że w ramach testów przed-imprezowych. A grube wałachi jak nie wyprują spod wiaty...! Siwe i Heniu pod swoją wiatą siano rąbią, ani głów nie podniosą a Huc z Fiśkiem jak dadzą w długą... Super jest. Dyżur przy koniach o północy jak nic ;-)

Wyjące Święta

2011-12-25T17:40:00.008+01:00

Nie tak miało być. Ani pogody należytej, ani atmosfery, ani zwierzaków gadających...
No może się zagalopowałam. Gadające zwierzaki są. Najbardziej rozmowny jest Bobuś. Treningi zaczął jakiś tydzień przed Świętami. Siedzi w stajni i wyje. Albo popiskuje. Popiski jednakowoż zarezerwował sobie na dzień; w nocy jest wycie. I to jakie! A wszystko przez nasze suczyska. Dwie naraz w rui (żeby wyrazić się po końsku ;-) Sodoma i Gomora; wypuszczanie psów na 3 tury, trzeba pamiętać, który już wychodził a który nie, kiedy wychodził etc. Zwariować można.

A konie też nielepsze! Demon Hucowy wlazł dziś w Siwkę; małpa pobrykiwała mi pod wieczór na linie jak jakaś świeżo robiona dziczyzna, a co się głową nawywijała, co napodskakiwała, oj...! Siodło jej się nie podobało, czy co...? Zaprezentowała się dziś jak rasowa, lewopółkulowa złośnica.
Nie odpuściłam (o wtedy to by dopiero było następnym razem...! Siwe bystrości intelektu przy Hucu nabrała ;-) Parę razy zachowanie było skandaliczne, niemalże na granicy wyrwania liny, ale błogosławione odangażowanie zadu, wykute u nas na blachę - od siwej maleńkości (jedna z pierwszych rzeczy, jaką wałkowałyśmy przy każdej okazji). Wystarczyło, że przekrzywiłam lekko głowę a już dzikie oblicze zwracało się ku mnie. Błyskawicznie.
Doszłyśmy w końcu do porozumienia, ale jestem zniesmaczona. Weź tu człowieku poluzuj śrubkę treningową i proszę. Znowu too much frindly i undemanding time, zdaje się ;-)
Siwe wariacieje od jakiegoś czasu (dziwny zbieg okoliczności, bo i ja od jakiegoś miesiąca rejestruję wyjątkowy spadek formy, zwłaszcza psychicznej - ciekawe, czy aby nie nakręcamy się wzajemnie...?). Chody ma sprężyste, oczki lekko wybałuszone, postawę czujną, zwartą i gotową. Zastanawiam się, czy aby nie zainwestować w jaki magnez (czy inną walerianę ;-), choć nie odnotowałyśmy spektakularnych efektów po suplementacji w czasach pensjonatowych... Może lepszy byłby gumowy młotek...? Puknąć w głowę...? A nóż zmądrzeje*...? ;-)

* raczej się nie spodziewam... Ten typ tak ma. Cały czas żyję nadzieją, że koło 20-stki nie będzie się już chciało wariować... ;-)

Jazda na Hucu niemniej emocjonująca. Zasuwał jak mały motorek. Na początku mnie zwiódł, mały cwaniaczek, bo cudnie odchodził od wodzy (neck reining), ale w kłusie zaczęło się sypać... Latał wściekle, energicznie, prawie nad ziemią się unosił. Ale na komendę galop zaserwował mi takiego stopa, że tylko balance point uratował mnie przed zapikowaniem nosem w grzywę ;-)

Już ja się za Was wezmę, Moi Drodzy!!! W dupskach się poprzewracało z dobrobytu. O, zdecydowanie za dobrze ma Towarzystwo na Gawłowie ;-)

Ale pogoda...

2011-12-17T16:45:00.011+01:00

No.
W piątek walczyłam w błocie do 22.30. Oblubieniec walczył jeszcze dłużej, bo wiózł transport węgla. Pogoda zachęcająca: wichura i śnieg z deszczem.
Konie, o te to dopiero głupie zwierzęta są! Fisiu jedynie rozumny; reszta - ptasie móżdżki. Za cholerę nie chciało się toto chować pod wiatami. A przemawiałam zachęcająco, a wabiłam, a cukałam, a sianko rzucałam... Tylko na siano reagowały ;-). Przychodziły pod dach, zjadały i z powrotem fiu! na zawieruchę. Siwe pod komórkę, Heniu pod kibel, Hucu w błoto przy bramce nałąkowej. Powariowały, jak nic ;-))

Dziś (sobota) w Huca wstąpił mały demon. Znaczy uzewnętrznił się. Bo on w Hucu siedzi permanentnie. Tylko zazwyczaj się nie uruchamia. A dziś się uruchomił :-)
Były ganianki okołopołudniowe, ale jakieś niemrawe takie (za wyjątkiem Siwej, rzecz jasna ;-), więc podzieliłam towarzystwo na pod-grupy.
Siwe wywściekało się solidnie w pojedynkę. A co wyrabiała...! Ludzie, ta to dopiero wariatka jest! Wierzgi i wyskoki były na 1,5 metra, walenie z zadu, rozpędzanie się maksymalne i po hamulcach tuż przed ogrodzeniem. Raz się nie obliczyła przywaliła w słupek ;-) Aż strach pomyśleć, co by to było, gdybyśmy chów stajenny reaktywowali (na szczęście nierealne; w stajni siodlarnia, paszarnia, drewutnia, psiarnia... i różne inne rzeczy ;-)
Fiś trochę pokłusował, zagalopował niemrawo, skoczył parę razy rów, raz się o mało nie zabił, bo źle obliczył lądowanie... Oczywiście cały czas pokwikiwał i był niezadowolony, że musi się fatygować.
A propos niezadowolenia: rejestruję od jakichś 2-3 weekendów kwaśne minki i lekkie kładzenie uchli, gdy coś chcę. Znaczy, że się Pana Konia czepiam!!! Rodzaj skandalu obyczajowego. Po tak długim pożyciu... W ramach prowokacji kazałam podać do czyszczenia kopyty przy sianie. Podał. Nawet nie miauknął, że nie. Znaczy dyscyplina jest. Znaczy zdaje się, że Pan Koń wymaga, żeby mu czas poświęcać... No zaniedbuję go. Przyznaję. Żeby tak się znalazł ktoś naturalnie obeznany, kto by chciał do niego przyjeżdżać i zaspakajać jego próżne ego, ech...
Heniu biegać nie chciał, zadekował się pod wiatą i udawał, że go interesuje niedawno postawiona boczna ścianka. Wnikliwie ją oglądał, szczególnie, zadzierając głowę wysoko jak żyrafa, górną krawędź.
Huc biegać nawet chciał. On zawsze lubi powariować, byle nie za długo ;-) Tym razem było chyba za długo, bo się demon uruchomił. Chyba, bo nawet 2 kółek nie przegalopował ;-)
Dzięki demonowi odkryłam magiczny guzik do stawania dęba ;-) Przez moment nawet pomyślałam, że ktoś go chyba szkolił, bo to niemożliwe, żeby tak konsekwentnie, na ten sam sygnał... Sprawdziłam 3 razy i szybko wzięłam się za wygaszanie. Cholera, aż mnie w dołku z żałości ścisnęło, że taka fajna sztuczka... No niestety. Dla mnie Huc jest w 100% opanowalny, ale jak się spostrzeże, że można w ten sposób człowieka spławić... Wolę nawet nie myśleć, bo już widzę skalpy narybków dyndające u hucowego popręgu... ;-)
Demon pokazał mi też podskok z przytupem, fikuśne wywijanie głową (zdaje się, że to miała być groźba pod moim adresem ;-) oraz nagłe zwroty akcji vel roll-backi. Roll-backi tak mnię się spodobały, że uczyliśmy się ich potem pod siodłem ;-)

...bo narybki się dziś odwołały i przełożyły na jutro, postanowiłam więc sprawdzić, jak tam Mały pod siodłem. Było ostro. Znaczy pełna kontrola, ale demon co i raz Huca w dupsko podszczypywał ;-) Z początku czujna byłam, bo Hucu co i raz zjeżdżał mi w szybszych chodach nosem do podłoża, ale za każdym razem było to tylko rozluźnianie, nie demon ;-)
Jazda bardzo fajna, energiczna, nawet przez rowki parę razy skoczyliśmy; szkoda tylko, że cholernie ślisko. Po prostych da się zasuwać, ale na łukach można zaliczyć wyglebienie razem z kuniem, niestety. Zaliczyłm 5 sztuk takowych w swojej karierze i jakoś nieszczególnie tęsknię za kolejnymi. Zwłaszcza, że latka lecą ;-)

A Hucowy demon przeszedł znów w stan spoczynku. Zobaczymy, na jak długo ;-)

W niedzielę

2011-12-13T12:22:00.013+01:00

Oczywiście nie udało się (popracować ze zwierzyną). Nawet mnie to nieszczególnie stresuje, przywykłam do takiego stanu rzeczy :-)
Poranek zszedł mi na kolejnych budowlach na trailowej arenie. Musiałam, między innymi, wymienić pół bramki (czyli jeden słupek ;-) co mi go gupie konie w tygodniu złamali.
Z nowości: zbudowałam dużą przeszkodę do chodów bocznych dookolnych oraz obiekt, z którego jestem najbardziej dumna: kwadrat do zwrotów-obrotów. Który po zbudowaniu okazał się prostokątem, bo nie znalazłam nigdzie 4 drągów równej długości ;-)
Na zmodyfikowaną-unowocześnioną arenę przywołałam zaraz Siwkę; gdy budowałam, stała i przypatrywała się bystrym okiem, gdy skończyłam i zerknęłam w jej stronę, najpierw próbowała się wykręcić (co ta ja miałam do załatwienia...? aha...) i udała, że nie widzi, że patrzę na nią wymownie, ale zaraz przywędrowała do mnie dość energicznie (nie znaczy, że ochoczo. W przypadku Siwki energicznie oznacza: z niepokojem). Przez dużą przeszkodę przesqueezowała w jedną stronę ładnie, w drugą próbowała spłynąć chodem bocznym (cwaniareczka ;-) ale odsunęłam machnięciem ręki zad, przywołałam paluchem przód i Siwe łaskawie przekroczyło (z puknięciem) drąg.
Kwadrat-prostokąt oswajałyśmy chwilę dłużej, bo Siwe z uporem maniaka pokonywało go w stylu skok-wyskok (w żwawym stępie); leciała w stylu efekt kuli śnieżnej (jak już się zacznie toczyć, to hajda...!), musiałam ją pacnąć w klatkę w odpowiednim momencie, żeby zasugerować, że wypadałoby się jednak - zanim się poleci dalej - spojrzeć na człowieka. Bo może coś od konie chce ;-) Jak załapała, że w środku się nic nie robi, tylko stoi, zaraz jej chęć do skok-wyskoku przeszła :-)
A jeden z narybków zaliczył pierwszą prawdziwą glebę z Huca. Prawdziwą, bo Huc zaproponował... galop. Wcale nie złośliwie, tylko ot tak: w zabawie w gonienie Henia. Wprawdzie wydał z siebie 2 bryki, ale bardzo subtelne i raczej radosne niż złośliwe. W każdym razie do wysiedzenia. Narybek jednakowoż zsunął się na bok, pacnął o ziemię, zaczął się gramolić, po czym rozdarł się wniebogłosy. Ale krótko, bo inny narybek patrzył. I widział. Największe urazy, jak mnie potem poinformowano, miały charakter moralny ;-) A Huc zareagował bardzo interesująco (nie zarejestrowałam, bo poszłam nadzorować gramolący się narybek): zamiast zwiać do koni (jak to uczynił Henio), przyleciał z lekko przypękaną miną do ludzi...
Teraz czekamy na weryfikację narybkowej miłości do koni. Bo póki co jest etap: Huc jest głupi oraz to jego wina! ;-)

Przygotowania do zimy

2011-12-10T15:05:00.014+01:00

O poranku stoczyłam bój sama ze sobą: pojeździć, czy nie pojeździć - oto jest pytanie... Narybki poprzekładały się na niedzielę, nagła kupa wolnego czasu, słońce przyświeca...
Zwyciężył rozsądek, niestety, poszłam robić w obejściu. Między innymi obie wiaty opatrzyłam, poprzesuwałam ogrodzenia, maksymalnie powiększyłam przestrzeń dostępną dla koni pod dachami.
W tym sezonie w wiaty, powiedzieć można, opływamy. Za moment gotowe będzie kolejne zadaszone miejsce, czyli pół-wiacie posadowione na zastodolu. Jak nie było, to nie było, a jak już są to tyle, że kolejne 2 konie mogą się do nas wprowadzić :-)
No dobra, lecę, bo jeszcze widno; chcę wziąć Huca na linę, żeby mu schemat przełamać, że jak go biorą to tylko pod dzieciaki. Bo miny-kwasy mi strzela na widok niedorosłej młodzieży ;-)

...się popracowało. Zdążyłam tknąć i Huca, i Siwkę :-)
W przypływie nagłego impulsu postanowiłam odkurzyć chambon i pracę w ustawieniu. Po raz pierwszy zaszczytu chambonowania dostąpił Huc. Bardzo byłam ciekawa, co z tego wyjdzie, bo Huc jest z natury bardzo sprzeciwny, chambon jednakowoż wielkiego wrażenia na nim nie zrobił - nieszczególnie się nim przejął, przez dłuższą chwilę kłusował ustawiony wysoko, mimo, że ewidentnie widać było, że za ryło go trzyma. Być może pokłosie chodzenia kiedyś w bryczce (podobno chodził), być może na zaciągniętym hamulcu ręcznym...? Gdybam. Tak czy inaczej Mały twardy jest: zasuwał jakby to było oczywiste, że za ryło trzymanym należy zasuwać...
Jakoś nieszczególnie mi się to podobało, nie chciałam go bezmyślnie ganiać w kółko, aż sam wpadnie na to, że jednak mu niewygodnie, więc przywołałam z koła i popracowaliśmy z chambonem w ręku; pokazałam mu jeżem w dół, że w dole będzie milej i Huc rzeczywiście nabrał chyba takiego przekonania, bo na kole zaczął kombinować z ustawieniem głowy, nawet parę razy zjechał nosem do podłoża, co mu się na linie nie zdarzyło jeszcze (pod siodłem, owszem, czasem mi taki jogg proponuje)... Jak na pierwszą sesję było nieźle, skończyliśmy po paru minutach.
Wzięłam Siwe, Huc jeszcze chwilę odczekał, czy aby na pewno nic od niego nie chcę i odmaszerował. Na wszelki wypadek niezbyt daleko, bo wolał mieć mnie - posiadaczki saszetki z ciasteczkami -na oku*

*reaktywowałam dziś ciasteczka - po dłuższej przerwie. Może stąd ten entuzjazm do współpracy ;-)

Siwe dość mocno hop do przodu, zresztą dało się to już przed południem zaobserwować: puszczona ze stadem na łąkę wpadła na nią wściekłym galopem (a co tam, że ślisko...!) i ganiała dobre parę minut waląc wierzgi, szarżując na Szamana i na Huca a nawet na Fućkę (!!), czego jeszcze w wykonaniu Siwki nie widziałam: proponować zabawę psu! W końcu poszłam interweniować, bo nie po to na sienną łąkę puszczona, żeby w mokrej ziemi ryć i darń niszczyć, tylko żeby brzucho paść na zimę ;-)
Na wędzidle od razu wiedziała, jeszcze zanim chambon przypięłam, już kółka w ładnym ustawieniu robiła :-) Trochę musiałam pokorygować tempo, bo Siwe zdecydowanie za szybko leci (trudno to w ogóle kłusem nazwać, ten pęd; zdaje się, że mamy zadatki na kłusaka wyścigowego ;-) Generalnie nie było jednak najgorzej; pełna kontrola mimo prędkości.
Jutro narybki, mam nadzieję, że uda mi się ogarnąć z rana i znów trochę popracować ze zwierzyną...

Trail Riding

2011-12-04T16:06:00.008+01:00

I bynajmniej nie chodzi tu o jazdę terenową ;-)
W tygodniu pilnie studiowałam DVD szkoleniowe oraz filmiki z przejazdami na YouTubie podpatrując raz: techniczne aspekty pokonywania toru, dwa: jakież to obiekty taki tor posiada. A w sobotę ostro ruszyłam do implementacji tego, co podpatrzyłam, u nas na placu.
Plac przede wszystkim poszerzyłam, żeby obiektów więcej na nim naćkać. Potem pościągałam z okolicznych placyków i okrągłych wybiegów kawaletki, słupki, drągi, beczki (te ostatnie: z krzaków nad rzeką, bo tam je wiatr zagnał ;-) I dawaj budować.
Na YouTubie podpatrzyłam banalne rozwiązanie z bramką. Ostatnio cierpieliśmy z narybkami, że nam linka z palika opada a wystarczyło zasadzić na wierzchołek mały pachołek i po problemie... ;-) Tak mi się spodobało, że osiodławszy Huca celem przed-narybkowego sprawdzenia humoru Pana Konia, od razu pognałam sprawdzać nasz tor. Zabawa przednia, Huc też z błyskiem w oku, zainteresowany, żwawy (galop parę razy zasugerował, on Huc-Kłusak!!!!!!), aż mi szkoda zsiadać było, żeby Małego narybkowi przekazać ;-)
I to by było na tyle. Na Siwą znów nie wsiadłam, o Fisiu żal nawet wspomnieć (zresztą kto by taką kupę futra doczyścił z błota...??). Heniu też pozostał nietknięty. O, tak się nasza kariera jeździecka rozwija!!! I to, że dzień wybitnie krótki, nie jest usprawiedliwieniem. Można było wsiąść przed południem...? No.
Ale tak poza tym to bardzo pozytywnie. W sobotę Siwe przywitało mnie ukłonem (jej bardzo stary stajenno-poranny numerek). Bezcenne chwile, taki spokój emocjonalny u Siwego Konia; podeszłam do wiaty, podrapałam po kłębie a Siwe powolutku nogę wyprostowaną w przód, oparła (taką wyprostowaną) daleko przed sobą, dołączyła drugą i wolniutko zeszła przodem do parteru. Chwilę tak potrwała z dupką w górze, po czym wyprostowała się (czasem jeszcze dorzuca do tej ewolucji rozciągania zadnich nóg) i chrumknęła, żeby siano podać ;-)
By to tak wysztuczkować jakoś na komendę ;-) Ale by było! Cyrk, Panie.

A w domu miejskim już czeka na wywózkę 10 nowych pachołków! Mniejsze od naszych starych obecnych (wszystkich dwóch, co się ostali ;-) 30-centymetrowe, ale fajniutkie i dość solidne, mimo, że bardzo tanie. Się nasz plac manewrowy zagęści, oj zagęści... I tylko szkoda, że zima idzie... ;-)

Wieje

2011-11-26T21:15:00.014+01:00

...ale na szczęście nie pada. A straszyli, że będzie. Pogoda średnio przyjemna na końskie aktywności, ale narybkom oczywiście zupełnie to nie przeszkadzało: zameldowały się jak zwykle :-)
Dziś na jeździe, oprócz tego co zwykle, była bramka. Huc wprawdzie nie został jeszcze przeze mnie do tego obiektu przyuczony, ale od razu wiedział, że chodzi o otwieranie i po zbliżeniu się do bramki i wstępnym obniuchaniu słupków, zaczął skubać linę zamykającą przejście. Załadował ją sobie nawet do paszczy na kształt wędzidła i stał tak bardzo z siebie zadowolony :-)
W ramach oswajania było objeżdżanie przez narybki bramki dookoła, podjeżdżanie i wycofywanie, odangażowywanie zadu i tym podobne manewry przedwstępne do otwierania/zamykania bramki.
I tu refleksja na temat natury małego konia: Huc to właściwie żadnych przedwstępnych manewrów ani oswajania nie potrzebuje; jeśli tylko przekazać mu precyzyjnie komunikat, co ma zrobić, po prostu to robi :-)
Niestety nie zdążyłam dziś pojeździć, a szkoda, bo po pierwsze Bebo raczyło ze mną na wieś pojechać, więc byłyby foty fajne a po drugie Siwe było dziś bardzo przymilne i łaknące interakcji; przypatrywała się jazdom narybkowym, z własnej inicjatywy podeszła zaznajomić się z bramką, nawet słupki nosem i wargą parę razy trąciła... A pod wiatą pacała nogą wpatrując się we mnie intensywnie i trącała głową niebieską siatkę IKEA, która wisi na końskiej wiacie jako straszak-odczulacz.

Up-date poranno-niedzielny: a jednak, cholera, pada! I wieje jak diabli. Nieprzyjemnie bardzo.
Konie o poranku jednakowoż wcale nie pochowane pod daszkami, wiatami, osłonami a wręcz przeciwnie: sterczące na wietrze, wytytłane w błocie, mokre. Tak oto spełzła moja nadzieja na jazdę o poranku, kiedy to jeszcze do jakichś wysiłków w siodle się nadaję. Specjalnie mi to robią!!! Na deszczu stoją, bo wiedzą, że na mokrego siodła nie założę, a na oklep nie wsiadam, bo nie lubię ;-)
Niedzielę jednak zaliczam do udanych, bo puściwszy konie na cały dzień na łąkę, wzięłam się w końcu za przygotowywanie kolejnych desek na rozbudowę wiaty; korzystając z okazji (że mokre) okorowałam ze 30 sztuk i prawie tyleż samo pomalowałam olejem zabezpieczającym.
Rozbudowa wiaty w toku (przedłużanie zadaszenia od strony łąki), konstrukcja dachu prawie gotowa, blacha już jest (leży i czeka), za chwilę grube kunie będą miały więcej miejsca do ewentualnego ukrywanie się. Ewentualnego, bo one do chowania się jakieś wybitnie nieskore; czy pada, czy wieje, wiecznie widzę je nie-pod-dachem.
Także dziś (poniedziałek) skoro świt (5.30) Siwe z Heniem wyłoniły się z mroku z okolic Strasznych Krzaków a przecież wiało tak, że w nocy co chwilę budziłam się, bo na podwórku przemieszczające się swobodnie przedmioty hałas czyniły niemały. Oprócz tego coś świszczało i wyło. Upiornie. Zakładam, że to wiatr ;-) Nawet Buła w środku nocy uznała, że to lekka przesada i rozdarła gębę (czym zmusiła mnie do wstania i zdiagnozowania problemu: niedokończona bramka do psiego kenelu skrzypiała, waliła o słupek ;-)
A konie zadowolone z siebie i bynajmniej wcale nie-nerwowe o poranku ;-) Konie - znaczy Siwka, bo reszta nie-nerwowa jest (prawie) zawsze :-)

Czas mrożonek

2011-11-24T09:32:00.016+01:00

Powróciliśmy do podziału koni z zeszłej zimy. Nocujemy zwierzaki parami: 2 grubasy na diecie i Stary z Dziką. W dzień kunie łączone są w tabunik.
Siwe z Heniem mają do dyspozycji wiatę sienną, zastodole, Straszne Krzaki i nadrzecze; grube i kosmate - plac do jazdy (pachołki przezornie z placu zabieram, bo kolejny wzdłużnie nadpęknięty ;-) oraz 2 objedzone kwatery łąkowe...
Fiś głośno wyraża swój sprzeciw wobec takiej dyskryminacji Jego Osoby, zwłaszcza, gdy widzi, ile siana ląduje przed Siwką i Heniutem, a ile niosę jemu i Hucowi... I że Siwe i Heniut mogą sobie jakieś źdźbło z wiaty siennej wystające uskubać. A on nie...!
Niech nie narzeka, bo i tak dostaje 3/4 a Hucu tylko 1/4 całej porcji ;-) I małą treściwą kolację. A Huc kolacji nie dostaje w ogóle. Mimo to grubaśny przeraźliwie... Matko, może insulinooporny...??? Dopiero by było... Niech się już ta trawa na siennej łące skończy... ;-)))
Wczoraj po nocy, przy okazji sprzątania przy czołówce tytułowych mrożonek (dla mniej domyślnych: o końskie pączki chodzi ;-) spenetrowałam Straszne Krzaki. Przedeptane i obkitrane elegancko. Znaczy się chodzi, się żeruje... W sobotę sprawdzimy, czy nadal budzą wśród niektórych koni grozę... Zwłaszcza Huca w nie wciągnę ku unaocznieniu, czy narybki będą mogły bezpiecznie trenować kłusy na okrągłym wybiegu...

A na w Parelli.shop jak co koniec roku, zmasowany atak promocji i nowości... Staram się ignorować, nie oglądać, nie zerkać nawet - walczę ze sobą. Na razie skutecznie. Mimo, że bezczelnie przysłali mi do domu nęcącą gazetkę... ;-)
Ale np. Siwce przydałaby się różowa lina pod choinkę... A może i kantarek różowy...? Bo przecież nie będę każdorazowo hackamore demontować, żeby Siwe w różu poparadowało od czasu do czasu... ;-)
Fisiu z kolei na pewno chciałby linę fioletową... Do swojego side-pulla...
Huc jedynie się nie liczy w przedświątecznych zakupach, bo on tylko o żarciu marzy... ;-)

Straszne krzaki...

2011-11-21T09:27:00.009+01:00

...spacyfikowane. W końcu się udało! Podchody do tematu trwały ze 2 miesiące, w końcu trzeba było się sprężyć, bo już pierwsze przymrozki za nami a weź tu ryj człowieku w zamarzniętej ziemi. A tym bardziej słupki wkopuj-wykopuj-wbijaj...!
Straszne krzaki zostały przycięte do formy kilku zatoczek, w których konie mogą parkować; na zanętę - zielsko w nich rośnie i gałęzie drzewo-chaszczy owocowych obiecująco sterczą w zasięgu paszczy... Ogrodzenie malowniczo wkomponowane w tło: tu słupek, tak wkręt w drzewo...
Pod wieczór gwizdnęłam, tabun zgalopował z łąki (tak, mamy jeszcze sporo trawy na łące! w tym roku udało się ogrodzić całą sienną łąkę, więc nie grozi nam, że się 1/3 łąki nieobjedzonej pod śniegiem zmarnuje, jak w zeszłym roku. A konie jak beczuły, mimo, że już i -5 st. zaliczyliśmy :-)
Zaczęłam rozrzucać siano w kierunku Strasznych Krzaków, żeby przywabić petentów a te wody popiły i zaraz stadnie zbiły się w gromadę przy wiacie, wargi pozwieszały i dawaj spać... No tak, nie przewidziałam, że obżarte trawą ani myślą na siano spojrzeć... ;-)
Po jakimś czasie wyjrzałam z chałupy, halogena zapuściłam na zastodole a w okolicy Starszych Krzaków Siwe żeruje... Samotnie... Zdaje się, że straci palmę pierwszeństwa na Gawłowie, jeśli o dzikość* idzie... ;-)

* incydent z łosiami puszczam w niepamięć, jakby co... Każdemu może się atak prawej półkuli przydarzyć ;-)

Tym oto sposobem jesteśmy wstępnie przygotowani na rozpoczęcie z narybkiem ćwiczeń na okrągłym wybiegu (kłus) i na arenie do traila. Właśnie zaczynam studiować DVD Competitive Trail Training Package - trening do konkurencji Trail i zaraz się Huca do nowych powinności przyuczy. W zeszłym roku jako koń rancherski był przeze mnie używany, tej zimy może dla odmiany potrailować ;-)
Arenka już częściowo skonstruowana, pomysł na bramkę mam, mosteczek by się jeszcze jakiś przydał :-) Parę gadżetów dokupić tylko (pachołki mi już tylko 2 zostały ;-) i śmigamy!

...ale jeździecko mam sobie wiele do zarzucenia. Miały być galopy na Hucu i na Siwce po dużej łące eskapady a skończyło się na kopytach Fisia (i trochę Siwki) i wzmiankowanych Strasznych Krzakach... Cóż, za tydzień też jest weekend... ;-)

Dziko

2011-11-14T09:24:00.023+01:00

Długi weekend był i się zmył. Nawet jakoś szczególnie se nie pojeździłam, cholera. A może już nie pamiętam - jak się na bieżąco nie pisało, to tak się ma. Z racji wieku. A może dlatego, że czas na wsi wybitnie szybko galopuje...

W czwartek po nocy miałam końską przeprawę. Po 22.00 poszłam zapodać treściwe na kolację, siana rzucić, wodę sprawdzić, czy jest na noc... A Siwe lata. I puszcza nosem parę. I wydycha jak wściekły byk. I tylko nogą nie grzebie w miejscu jak byczek Fernando przed szarżą... Heniu w miarę spokojny, ale Huc z Szamanem sapią na sąsiednim padoku (parami towarzystwo chodziło ostatnio, bo wymyślały uciekanie z łąki a wiadomo - łatwiej łapać 2 figlujących niż 4 ;-)
Wszystko gapi się intensywnie w pole eks-rzepaku. Ki diabeł?? Psy latające po kolacji jakoś nie rzucają się pędzić-gonić-mordować, znaczy raczej nic tam nie ma... Znowu Siwej coś w deklu się przestawiło?? O tej porze roku ona lubi, lubi... Parę lat temu napad tygodniowy niby-autyzmu vel choroby duszy... W zeszłym roku też coś tam było...
Połączyłam stado w jedną całość, żeby zobaczyć, co będzie. Stado momentalnie zbiło się w kupkę i pognało na plac do jazdy, byle dalej od eks-rzepaku. Tam ustawione w szeregu chrumkały zbiorowo, gałowały, prężyły muskuły (z pominięciem Henia, rzecz jasna, który najchętniej kontynuowałby konsumpcję siana, ale jakoś nie wypada, skoro pozostali twierdzą, że straszno. I bynajmniej nie śmieszno...) Wydałam Siwej komendę natychmiastowego przybycia do Pani, owszem ruszyła w moją stronę sprężystym kłusem, ale w ostatnim momencie zrobiła zwód, uskoczyła i przegrzała koło mnie wściekłym galopem. O Ty Diablico, po ciemku tak, na centymetry koło Niekwestionowanego Szefa?? I jeszcze stado za sobą pociągnąć?? Bo oczywiście Fiś wydał z siebie kwik i pierd, za nim Huc, Henia instynkt stadny poniósł... i wszyscy koło mnie wściekle przelecieli (no jak miło, że nie po mnie, znaczy taki natural to jednak rzecz niegłupia ;-) Nu ja wam tu zaraz pokażę straszne rzeczy, czekajta no...! I poszłam po linę.
Przy kolejnym wściekłym przelocie koło mojej osoby, Siwa dostała w dupsko strzał popperem i momentalnie wróciła jej pamięć, co do ustaleń na temat hierarchii w naszym stadzie ;-) Zameldowała się na baczność i mimo, że nadal gałowała w były rzepak, polecenia wykonywała dość poprawnie. Mechanicznie. Ale o to w przypadku prawej półkuli chodzi - reakcja może se być na zasadzie odruchu, pamięci mięśniowej, ze szczątkowym użyciem świadomości, ale ma być.
Założyłam dzikiej kantarek, sprawdziłam stick to me, porobiłyśmy C-pattern vel opadającego liścia w galopie i różne takie tam, po czym powędrowałyśmy ku eks-rzepakowi. Po ciemku, jeno z moją latarką czołówką, która i tak po chwili wyłączyłam, żeby wpatrywać się w to, co konie... Całe stado oczywiście przyklejone do nas, sapiące, podrygujące... Siwe w połowie zastodolnego padoku odmówiło ruchu naprzód, napięło linę, wmurowało... U, mamy próg. I to jaki!!! Siwej nie zdarza się takie zachowanie - jeśli każę iść, to ona zawsze idzie. Będzie się trzęsła jak galareta, ale za mną zawsze pójdzie... A tu o...! Polecenie wycofania Siwe przyjęło ochoczo, poleciało w tył błyskawicznym kłusem, czym wprawiło stado w lekką panikę i intensywną zadumę egzystencjalną pod tytułem: wiać, albo nie wiać... oto jest pytanie!
No dobra, niech Wam będzie: poświęcę się, polezę w ciemne pole i udowodnię, że nic tam nie ma!!! Puściłam Siwe, zaczęłam gałować w mrok. Stado błyskawicznie zwiało na plac do jazdy, za wiatę i gałowały na mnie, jak lezę po polu potykając się co krok i gadając sama do siebie. Bo jakoś tak jakby straszno mi się zrobiło z dala od stada... Jak to się, cholera, udzielić potrafi człowiekowi od gupiego konia... ;-)
No i wypatrzyłam 2 wielkie czarne kształty leniwie snujące się po polu. A może mi się tylko wydawało...?? Bo jak zaczęłam cmokać, cukać, poganiać-odganiać, liną wymachiwać, świstać nad głową i się po plecach uderzać to jakoś nie było słychać, żeby co odbiegało... A było na tyle duże, że uciekając łomotałoby ani chybi... Im bliżej kształtów podchodziłam, tym bardziej ich nie było widać...
Najgorzej było wracać, bo trzeba było plecami... Na szczęście konie podekscytowane obserwowaniem mojej brawurowej akcji przyleciały do ogrodzenia, więc wracając czułam się raźniej widząc taki komitet powitalny ;-)

...a Oblubieniec ze stoickim spokojem stwierdził, że a tak... łosie przychodzą na pole...
No. Ale co se z prawopółkulowymi końmi przez 1,5 godziny po ciemku potrenowałam to moje. Do godziny 23.30 walczyłam... ;-)

Tak poza tym, to z weekendu niewiele pamiętam (chyba na Hucu jeździłam...? z Siwką osiodłaną bawiłyśmy się na długiej linie zdaje się...?). Oprócz tego, że w sobotę wsiadłam na Henia :-) Heniowa jakiś czas temu bąknęła, że jakbym miała ochotę Henia czasem ruszyć... ;-) Akuratnie mnie naszło... Dopasowaliśmy sprzęt Dziadkowi-Wielkoludowi: siodło Siwki, side-pull Huca (na szczęście z bardzo dużą regulacją ;-) i hajda na koń!
Wgramoliłam się po kostce przeszkodowej całkiem sprawnie, mimo, że Heniu od Szamaniska z 10 cm. wyższy i popłynęliśmy... Kurcze, kiedy to ja ostatnio jeździłam na koniu tak stabilnym pod siodłem...??? Profesor, normalnie koń profesor. Na początku sprawdził poziom mojego wyszkolenia jeździeckiego (ruszył bez komendy, ledwo dupskiem dotknęłam siedziska, potem ze 2 razy spróbował zdryfować do koni... ;-), pogłówkował, powyciągał wnioski i bardzo ładnie zaczął współpracować. Na początek przećwiczyliśmy zgięcie boczne, sprawdzić, czy Heniu zna i reaguje, potem ruszanie, zatrzymanie, cofanie po westernowemu. Po raz kolejny potwierdza się teoria, którą głoszę wszem i wobec, że pomoce i w ogóle western riding jest dla konia intuicyjny, prosty i zrozumiały - Heniut, 20-letni stary klasyczny skoczek przyspieszał/zwalniał na przenoszenie ciężaru ciała, zatrzymywał na WHOA! skręcał i cofał jak należy. I na dokładkę po chwili rama mu się sama zrobiła westowa ;-)
I po co mi to było ??? Teraz marzy mi się taki koń-profesor do jazdy... By się tak nie użerać z młodymi, dzikimi, nierówno chodzącymi... Ech...

Rześko i energicznie

2011-11-05T17:43:00.027+01:00

Dzień zleciał nie wiadomo kiedy. Zanim się człowiek obejrzał, już noc. Czyli 18.00 ;-)

Tknąć zdążyłam tylko Siwe, na Huca tylko kontrolna wsiadka przed narybkiem.
Siwe jakieś takie zdziczałe. W związku z powyższym praca z ziemi-wsiadanie-pojeżdżenie-zsiadanie-praca z ziemi, praca z ziemi-wsiadanie-pojeżdżenie-zsiadanie-praca z ziemi, praca z ziemi-wsiadanie-pojeżdżenie-zsiadanie-praca z ziemi... Kilka takich sekwencji.
W sumie w siodle przekiwałam się ponad godzinę. Praca nad rozluźnieniem emocjonalnym - to nasz cel, bo Siwe luźne emocjonalnie automatycznie oznacza luźne fizyczne.
Na początku było mocne spięcie, głowa w górze, uszy niepokojąco skierowane na jeźdźca. Dzwonki alarmowe w mojej głowie darły się wniebogłosy, bo postawa identyczna jak ułamek sekundy przed napadem paniki, kiedy to Gośka waliła z Siwki na glebę z impetem, bo Siwe aplikowało serię mega-baranów w trakcie walki o życie. A ja sama, więc kto mnie, jakby co, z padoku pozbiera?? Ale trwałam.
Skróciłam wewnętrzną wodzę (naturalne hackamore) i aplikowałam Siwej małe koła w wygięciu wokół wewnętrznej łydki. 5-10-15 razy, potem zmiana i na drugą nogę. Metoda podpatrzona u jednego z west-trenerów przy pierwszym wsiadaniu na młodziaka. Dodatkowo dla spokojności podśpiewywałam pod nosem w rytm siwych kroków (to z kolei z książki Western - ćwiczenia praktyczne), czyli nie powiem: dość ekspresowo ;-)
Potem kawałeczki na wprost i w zależności od siwych emocji znów na małe koło albo wężykiem, panie, wężykiem. Na koniec przełażenie wężykiem przez spłaszczone rowy odwadniające. Cel: przejście przez rów (do rowu-z rowu) z głową w dole, żadnego podrywania do góry. I jakoś poszło. Potem dało się spokojnie jeździć po prostych :-)
Gdzieś tak w środku jazdy zaczęłam dostawać od Siwki głowę poniżej kłębu, parskanie a w przerwie nagradzającej dobre sprawowanie (nagroda w postaci stój pod siodłem) otrzymałam serię mega-ziewnięć pełną paszczą z wykrzywianiem pyszczka. Znaczy niezły wyrzut adrenaliny musiał być.
Jazdę zaliczam do udanych, mimo, że szczególnych postępów nie poczyniłyśmy ;-) Ale negatywne emocje udało się nam pokonać i to najważniejsze.

A z Hucem Walecznym pod Narybkiem mała potyczka intelektualna. Jak nie kijem go, to pałką. Najpierw sobie z narybkiem pospacerowaliśmy, porobiliśmy ćwiczenia gimnastyczne a następnie wdrożyliśmy chitry plan.
Prosiłam Huca o odchodzenie ode mnie po 3-4 kroki stępem niby na koło, ale szłam równolegle z nim (odchodził z kwaśną miną, ale tym razem bez gróźb ;-) potem założyłam mu side-pull i uknułyśmy z narybkiem podstęp. Ja Małego Gada na koło a narybek trzyma, jakby co, zewnętrzną wodzą i ponagla łydkami. Poszło jak z płatka. Huc przewędrował spokojnie całe koło. Tu cię mamy Mały Dziadu!!! No. Obym tylko przedwcześnie nie triumfowała, bo jak się mały połapie, że my go w ten sposób w konia... to dopiero da nam popalić* ;-)))
W nagrodę odpięłam małego z liny i resztę jazdy było samodzielne manewrowanie, które Huc toleruje. A może nawet lubi, bo miewa momenty ożywienia i ładnej kooperacji. Być może jest to związane z rosnącymi umiejętnościami narybkowymi, bo Huc o ile wytrawnych jeźdźców sobie ceni, o tyle miernoty i początkujących lekce sobie waży ;-)

*A za tydzień ma być Gośka-Dzieciak i tą samą metodą kłusem go, panie, kłusem...!

W niedzielę miła sesja na wolności z Siwką. Na okrągłym wybiegu. Rzadko tam ostatnio uczęszczam; zarówno jazdy, jak i zabawy odbywają się na łące a raczej pardon na placu (niedzielny narybek upomniał mnie ciociu, nie mów na to łąka tylko plac, bo mi się myli ;-)
Podłoże na okrągłym wybiegu świetne, elastyczne, zupełnie-bez-błota co jest o tej porze roku cudem. Siwa w wyjątkowo luźnym nastroju, kłus po obwodzie z głową w dole, chody boczne na większe odległości względem mojej osoby, do tego na myśląco; niektóre słupki u nas fantazyjnie wysokie a Siwe lubi chodzić bokiem z głową poza obwodem. Teraz co dopłynęła bokiem do słupka, wycofywała 2 kroki, żeby go ominąć, powracała na pozycję wyjściową (głowa za obwód) i konstytuowała ruch boczny. Nawet nieszczególnie musiałam jej pomagać, sama wymyśliła :-)
Po sesji wskazałam ręką, że może wyjść, wyszła, ale nie pognała do koni tylko czekała na dalsze polecenia :-) Bardzo sympatycznie było. Niby nic szczególnego nie robiłyśmy, ale było bardzo spokojnie i nienerwowo. A to w obcowaniu z Siwką nie jest łatwe do osiągnięcia :-)

I jeszcze kopyta tknęłam. Huca I Fiśka. Huca, bo mi Oblubieniec zarzucił, że piętki za wysokie. A Fisia, bo sama się dopatrzyłam niefajności ;-)
Huc przy kopytach jak zwykle - bez zarzutu, ale Fisiu musiał dostać na wstępie plombę, bo uznał, że fajnie jest mnie w plecy skubać i wciskać we mnie bródkę, jak pod nim grzebię. Owszem, ja mam poczucie humoru, ale bez przesady; nózia Fisia waży z pół tony a głowa drugie pół. I weź to dźwigaj człowieku i jeszcze na dokładkę rzeźb precyzyjnie nożem w kopycie...!
Trochę się Fiś obraził, bo stał do końca grzecznie z dumną miną i nawet sam drugą nogę podał, zanim zdążyłam kasztana dotknąć (dumna mina = Wybitna Obraza Majestatu), ale zaraz zapomniał i była zgoda ;-)

I po weekendzie

2011-10-30T17:41:00.034+01:00

Pogoda nieodmiennie dopisuje, sprzyja jeździe oraz szeroko pojętym pracom polowym.
W sobotę jeździecko dość konkretnie, Huc w roli głównej, w końcu sesja zdjęciowa, mała próbka poniżej. Muszę staranniej dobierać strój do fotografii, bo śmiech na sali, jak wyglądam ;-) A najgorsze, że narybkowi rodzice strzelają fotki albo i filmiki z jazd pociech i muszą mieć potem niezły ubaw oglądając mój image ;-)

Się popyla. Styl ubioru od sasa do lasa, spodzień przykrótki, ale grunt, że się jedzie ;-)

Z Hucem się porobiło. Zapomnieć można o lonżowaniu narybków i nauce anglezowania. Huc po prostu odmawia takiej współpracy. O ile z samym siodłem polecenie okrążania i innych manewrów na kole wykonuje ładnie, z lekkim tylko szemraniem od czasu do czasu (czasem pacnę go ostrzegawczo w siedzisko siodła, zazwyczaj wystarczy jednak, że się nastroszę i podniosę głos) o tyle z narybkiem na grzbiecie robi 2 kroku po obwodzie, po czym staje na wprost z bezczelną miną i udaje, że nie kuma, o co mi chodzi. Na zwiększoną presję z mojej strony najpierw krzywi się i kładzie uchle a następnie szykuje się do dęba. Wyraźnie widać, że daje mi czas, żebym się odczepiła, bo inaczej... Wyuczył się błyskawicznie, że z dzieciakiem na plecach może sobie pozwolić na taki szantażyk na mojej osobie, bo nie wdam się wtedy w ostrzejszą potyczkę. Taki choler. Zupełnie nie mam pomysłu na tę strzałę w kołczanie Huca.
Gdy zsadzam dzieciaka, żeby dosiąść krnąbrnego i pokazać, kto to rządzi, Huc myka pode mną jak anioł. Pełna kontrola, pełne posłuszeństwo, nic, czego można by się czepnąć... Tak mnie załatwia, cwaniaczek ;-) Wobec powyższego zmieniłam koncepcję nauczania jeździectwa, koniec z lonżowaniem... Na tym poletku mały wygrał ;-)
Jazda odbywa się więc luzem, na side-pullu, po placu manewrowym. Dzieciakom od razu wzrasta samoocena, pojawia się koncentracja, rodzic dumny jak paw, że dziecko samo... Oczywiście owo samo, to czasem boki zrywać, bo dzieciak coś tam usiłuje, Huc ze stoickim spokojem udaje, że nie rozumie i stoi z błogą miną a ożywia się dopiero wtedy, gdy wydam mu zdalnie komendę czy to słowną, czy to mową ciała :-) Ale nie jest najgorzej. Bez liny i bezsensownego latania po kole z telepiącym się na nim dzieciakiem, mała bestia bardzo ładnie współpracuje :-)

Narybek samodzielny.

Się cofa.

...dla Osoby Fisia sezon jeździecki zakończony. Wymiękłam. Czyścić taką kupę ubłoconego futra to ponad moje siły, mimo, że do osobników cherlawych się nie zaliczam.
O ile konie wałęsając się tylko po łąkach, skałach i piaszczystych górkach były co najwyżej przykurzone, to teraz prezentują się całe w błocie. Bo któryś (podejrzewam Heniuta) ogłosił reaktywację łażenia po bagnach. Straszne Krzaki przestały być takie straszne, odkąd opadła z nich połowa liści i stały się nieco przezroczyste. I widać, co za nimi siedzi. Że za nimi siedzi NIC. Chodzi się więc ścieżką przy Strasznych Krzakach nad rzekę, parami. Najczęściej Heniu z Fisiem, Siwka z Hucem czasem do nich dołączą. A czasem nie. No. W każdym razie Fiś siedzi w rzece i wyjada, co tam znajdzie, ale na gwizd wylatuje z bagna ochoczo. Słychać jeden wielki bulgot i przewalanie się cielska we wodzie, łomot i trzask łamanych krzaków. I wyłania się z odmętów pędzący wściekle Fisiu. Po wyskoczeniu na suche wydaje z siebie kwik, pierd, robi wierzg i zdecydowanie dodaje. I przylatuje hamując tuż przede mną. Po takim efektownym przybyciu nie muszę chyba mówić, jak cielsko Fisia wygląda? Utytłany, ubłocony i mokry. Do połowy tłustych boczków. I tu dobrnęliśmy do sedna, dlaczego dla Osoby Fisia sezon jeździecki zakończony ;-)

Ale na Siwce się jeździ. W niedzielę nawet 2 razy :-) Bo Siwe-Czyściocha w wodzie moczy co najwyżej nóżkę po pęcinę i po wodzie nie lata, tylko majestatycznie z niej wychodzi. Jeśli lata, to po stałym lądzie... Poza tym sierść ma o połowę krótszą od Fiśka-Mamuta. W związku z powyższym czyszczenia u Siwki nie-za-wiele...
W niedzielę pierwsza jazda krótka, bo zaraz nadjechał narybek, druga dłuższa i na dokładkę prawie po nocy. Tym razem na różowiutkim hackamore. Siwka niezależnie od tego, czy ma coś w pysku czy nie, próbuje się zbierać do kupy, szyjkę zaokrąglać i łebek opuszczać. Chyba, że coś wypatrzy w oddali ;-)
Na obu jazdach Siwe lekko pobudzone; przy pierwszym wsiadaniu zaliczyłyśmy pierwszą mini-panikę z siodła. Bo coś tam hen za rzeką było (2 krowy), nie pozwoliłam się kręcić przy wsiadaniu i pooglądać. Był przytup w miejscu z zadartą głową i wytrzeszczem. Wystarczyło jednak mini zgięcie wodzą i Siwe momentalnie wróciło na ziemię :-) Choć całą jazdę dreptało bardzo energicznie.

Sensowna sobota

2011-10-22T18:45:00.014+02:00

W końcu. Niemal cały dzień z końmi :-)
Zaczęło się od tego, że spóźnił się narybek na południową jazdę. I świetnie. Zarządziłam zbiorowe ganianki. Koniec z wylegiwaniem się 24 h. Wprawdzie Oblubieniec doniósł, że konie puszczane na wielką łąkę aplikują sobie same z 5 minut wariacji, ale cóż to jest 5 minut na dobę...!
Były skoki, wierzgi, wyścigi. Towarzystwo stopniowo się rozkręciło, nawet Heniu pomykał ochoczo :-) Potem było masowanie każdego egzemplarza linką poganiającą, żeby nie było wypłochów na widok sznurka.

...Huca wzięłam na jazdę wędzidłową. Wyszykowaliśmy się błyskawicznie; kantarek czerwony, na to błękitne ogłowie i ozdobne wędzidło typu show. Wodze split, cieniutkie z pierścieniami do german martingale. Coś pięknego. Nawet taki mały zapasiony kosmaty Huc potrafi wyglądać bardzo pleasurowo, gdy go odpowiednio przyodziać ;-)
Z ziemi oczywiście żadnego focha, żadnego dęba, nic. Pod siodłem od razu propozycja kłusa. Raz za razem. Skutecznie gasiłam z 10 razy jedną wodzą. Gdy w końcu zgasiłam, mogliśmy popracować :-) Króciutko, ale treściwie. Huc jest tak bystry i pojętny, że aż żal, że marnuje się pod dzieciakami ;-)
Potem Siwe. W ten sam sprzęt. Ta to dopiero piękna jest, aż dech zapiera!
Zamotałam wodze fachowo (najpierw wersja do strzemion, potem pod hornem i do góry) i dawaj do roboty Siwca. Kłusy na linie do pierwszej propozycji postawy tropiącej. Na którą musiałam trochę poczekać, bo Siwe ożywione, a jak ożywione to od razu jak deska do prasowania - sztywne, głowa wysoko. Wystarczyło jednak nagrodzić moment nos przy ziemi i Siwe od razu wiedziało, jak uniknąć kłusa i miziać się w środku koła :-)
Po zasiądnięciu w siodle Siwe uznało, że chcę się wozić na szybko. Skoro tyle kłusa na linie było... Została wygaszona metodyką na Huca, czyli jedną wodzą. Poszło o wiele szybciej niż z małym, bo wystarczyło ze 3 razy wodzą zadziałać, Siwe westchnęło i sflaczało w stępie. A w kłusie od razu zaproponowało tropienie :-) Taka szczwana liszka...
A potem na horyzoncie pojawił się człowiek. Pojawił się znienacka, zupełnie nie tam, gdzie zazwyczaj pojawiają się człowieki... I Siwe od razu powróciło do deski: zbaraniało, dostało wytrzeszczu, zamarło.
Zamiast zsiąść i przeczekać niezidentyfikowany obiekt, zadałam Siwcowi pracę do wykonania: paradowanie po ósemce. Od razu głowa poszła w dół (magiczna reakcja na minimalną wewnętrzną wodzę), skupienie na obliczu, ale za każdym razem, gdy obiekt wypadał na wprost Siwe usiłowało zazezować, czy nadal kroczy przez pole eks-rzepaku... Zezowanie było jednakowoż subtelne; Siwe jest zdecydowanie mega-zdyscyplinowanym koniem. Zupełnie nie wiem, jak mi się udało wyprodukować takie końskie cudo :-)
Oby nie był to przypadek i oby Fiśka też udało się tak przeinaczyć, jak już się za niego wezmę na poważnie. Choć póki co nic na to nie wskazuje, żeby kolega kiedyś dorósł do bycia porządnym, grzecznym koniem ;-)
Obiekt okazał się Panem niosącym na ramieniu osprzęt, który najpierw zakwalifikowałam jako łopata (idzie kopać robaki na ryby), przy bliższym jednakowoż oglądzie okazało się, że osprzęt występuje w liczbie mnogiej i wygląda jak lusterko na długiej tyczce oraz widły do przetrząsania ziemniaków (takie długie, gęste, zakończone kulkami - uściślam, jakby kto nie wiedział, czym się ziemniak przetrząsa ;-) Po chwili namysłu doszłam do wniosku, że mógł to być Pan Geodeta, który ma wytyczać grunta okoliczne. Nie zgłębiałam jednakowoż zagadnienia zbyt długo, bo polną drogą naszą lokalną przywędrował ustrojony w kask, bryczesy i martensy narybek, co wcale nie był umówiony na południe, tylko na później. A chwilę potem przybył narybek południowy, powstało więc narybkowe spiętrzenie i robota na najbliższe godziny ;-)

Ponieważ narybek po obozie klasycznym do bólu zafascynowany jest postacią Fiśka-Szamana, tknęłam wzmiankowanego uroczego kunia, czyli zaciągnęłam na okrągły wybieg celem wybawienia a następnie posadzenia na nim zafascynowanego narybku. Fiś, będący akuratnie w trybie wesolutkim, nieźle dokazywał. Narybek nieszczególnie interesował się tym, co robię, ale na dźwięk świstu i odgłosu palnięcia, natychmiast pojawił się przy ogrodzeniu i walnął mi mówkę na temat przemocy i ciociu, to ma być zabawa?? Na szczęście drugi narybek pilnie się przypatrywał i potwierdził moje słowa, że palnięcie było w ziemię a nie w konia. A ja wygłosiłam piękną mówkę na temat 4 faz stanowczości, którą stosuje się z wielkim powodzeniem zarówno na koniach, jak i na dzieciach ;-) Oraz zademonstrowałam, rzucając linę i przywołując gada paluszkiem, że Fisiek wcale ode mnie nie ucieka, wręcz przeciwnie ;-)

Niedziela była taka sobie, bo skwasiła się pogoda. A wtedy mnie z kolei kwasi się humor i nie chce mi się wsiadać. Wleźć musiałam jednak na Huca, bo niedzielny narybek przybył a teraz panuje zasada, że zanim narybek..., najpierw ja...
Pod wieczór ruszyło mnie jednak sumienie (rychło w czas) i wzięłam Siwkę. Zanim się wyszykowałyśmy (czyszczenie, siodłanie, ogłowie), było już prawie po nocy. Siodłanie pod stajnią, konie za komórką, więc Siwiec sam na sam ze sobą w mroku - bystry i wzrostu Szamana. Ale grzeczny. Nie mamy jeszcze oświetlonej ujeżdżalni, więc tylko na linie. Było gałowanie i zasuwanie tęgim kłusem oraz wpadanie we wściekły galop, ale żadnego wyrywania. Lina Bernie super się sprawdza, mimo, że taka delikatniutka na pierwszy rzut oka... Tak sobie cichutko marzę, że może kiedyś zamówię kolejną, ale z solidniejszym karabińczykiem... Bo taki Huc, jakbym mu kazała latać po nocy, jak nic by mi malutkie zapiątko rozwalił ;-)

Pożegnianie lata

2011-10-17T08:58:00.020+02:00

No i mamy przymrozki. W sumie nie jest najgorzej. Aczkolwiek odnoszę wrażenie, że czegoś nam brakuje tej jesieni... Eeee... Błota...? Czyżby bezbłotne przejście z lata do zimy tego roku...?
Podłoże do jazdy super, nie dość że błota brak, to jeszcze nie ma zapylania, bo ziemia wilgotna... Kupy, z przeproszeniem, sprząta się z padoków fantastycznie, bo wystepują w postaci eleganckich pączków a nie, z przeproszeniem, gówniano-błotnej papki... ;-)
Żeby jeszcze tak mieć czas zasiąść w siodle... ;-)

Kolejny weekend pod znakiem narybku. Skończyły się czasy przybyć spontanicznych, teraz mamy grafik, żeby rozsądnie mocami Huca zarządzać. Bo Huc, o ile mnie darzy sporą sympatią, o tyle na dzieciaki patrzy lekko kosym okiem ;-) A w sobotę kose oko Huca przekształciło się w wybuch introwertyka. Spektakularny, nie powiem.
Zaczęło się już na linie, przed jazdą. Przy zmianach kierunku było dęba i inne atrakcje. W granicach tolerancji jednakowoż.
Jazda narybkowa zrazu w miarę spokojna (ulubione zajęcie Huca na jeździe: stać, dzieciak robi ćwiczenia gimnastyczne), potem malutkie ostrzegawcze dęba pod moim adresem (że narybek na nim siedział, to Huca wcale nie interesowało. Przekaz był skierowany do mnie - bo się czepiam i każę kłusować). Nic to, zwalczyliśmy focha, ale zaczęło mi świtać, że tu chyba coś nie gra, jednak...
Drugie dęba było już bardzo konkretne (też przy rozkazie kłus), narybek się zamurował (druga jazda w życiu), ale nie dość, że spokojnie bez paniki wysiedział, to i kończyć nie chciał :-)
Jazdę sfinalizowaliśmy bez większych przygód, kłus był, ale po przyobserwowaniu, że Huc szczególnie na jedną stronę kłusować nie chce, chodziłam po dużym kole, żeby złagodzić łuki albo biegłam razem z nim, po prostej... Bo tak sobie pomyślałam, że może to jednak nie taki zwykły foch huculski, ale coś fizycznego...?
Potem koleś poszedł na długą linę i dawaj go w obroty. Obroty miały na celu zdiagnozować, w czym rzecz... No i zaczęło się. Niezadowolenia Pana Huca eskalowało, sięgnęło zenitu i stoczyliśmy ostrą potyczkę.
Mały nie dość, że odmawiał wykonywania dość prostych poleceń (innych niż stępo-kłus ;-) to zaczął się wspinać (bardzo pionowo) w słać we mnie boksy przednią nogą. I weź tu człowieku diagnozuj w takich warunkach ;-)
Skończyło się tym, że Huc zaliczył ostre ganianki nr 1, do których błyskawicznie przyłączyło się całe stado (nawet Dziadzio Heniu parę razu przyczadował i dał ze zadu ;-) a Mały został lekko zeszmacony lataniem za wzmiankowanym stadem z siodłem i wlokącą się za nim liną, której nie raczyłam odpiąć. Chciał latać, to niech lata. Teraz, now. Co se mały poskakał za końmi przez rowy, co se pobrykał, co se zadem nawywijał, to jego ;-)
Ponieważ po ganiankach nr 1 Hucowi rurka zmiękła tylko do połowy, były ganianki nr 2, zdecydowanie subtelniejsze, żeby małego nie zamęczyć ;-)
Mały bardzo szybko skapitulował (zwłaszcza, że stado zaczęło go reprymendować, że ileż jeszcze mają z nim w w ramach solidarności latać...?? bo tu trawa stygnie... Siwka zwłaszcza dobiegała do niego wywijając gniewnie węże głową i prężąc złowieszczo szyjkę ;-)
Kapitulacja polegała na tym, że polecenia zaczęły być dla Huca zupełnie niekłopotliwe, miłe i sympatyczne ;-) Na koło poszedł grzecznie stępem, na wskazanie paluchem od razu zakłusował, na WHOA! stanął na obwodzie... a przy zmianie kierunku o dęba nie było mowy...!
Potem była oczywiście 15-minutowa oprowadzanka, bo fiutro na małym aż loczków podostawało od nadmiaru wilgoci ;-)

Na niedzielę zaplanowałam hucową jazdę testową. Żeby zobaczyć, co to panie będzie, gdy na małym zasiądę. A tu znienacka zapowiedział się narybek, co to nie był w sobotę i mniemałam, że już w ten weekend nie nadciągnie.
Nie bez obaw, czy narybek się na jazdę załapie, wzięłam Huca, osiodłałam swoim west-siodłem (o tyle swoim, co Siwkowym ;-) ruszyłam z ziemi, wsiadłam. Spięty był, łebek zadarty, prawie przytupywał w miejscu, ale po kilku delikatnych calvary stop (wariacja na temat zgięcie boczne) w końcu się uspokoił. W kłusie był już spokojniutki, joggował elegancko, ale było też kilka sprawdzających nawrotów wydłużonego kłusa (oczywiście na miarę krótkich huculskich nóżek ;-) W pełni pod kontrolą :-) W końcu mały wyparskał całe mnóstwo emocji i mógł zasiąść narybek :-)

Na pierwszy rzut oka problem z Hucem zdiagnozowany zastał jako: zbyt upasiony na swoje dotychczasowe klasyczne siodło (!!)
Co do zasady jestem zdecydowanym przeciwnikiem siodeł klasycznych. Jako niewygodnych. Podobnie jak klasycznej sztuki jeździeckiej. Nie podoba mi się i już. Sztuczne to, niepraktyczne, sztywne i w ogóle do niczego... I pomyśleć, że kiedyś dresaż mi się podobał... Fuj! ;-)
Wydaje się, że i Huc jest podobnej myśli, bo pod westówką zdecydowanie wyluzował :-) A narybek od tej pory chce jeździć tylko west, hihihihi... :-) Czyli mój chitry plan wdrożony ;-)))

A na padok zastodolny dotarła w końcu cywilizacja, co się nazywa halogen. Dotarła dzięki zaprzyjaźnionej, o której już tu wzmiankowano, STAJNI GOŁĘBIE ;-) Prawie, prawie widać po nocy okrągły wybieg, czyli mój ambitny plan zagęszczenia końskich treningów (dodatkowo: piątki i środy) ma szanse zostać wdrożony :-)
Z tej radości ad hoc wymyśliłam 4 kolejne miejsca, które koniecznie muszą być oświetlone, m.in. łąka-czworobok :-)

Siwki w weekend nie tknęłam. Wstyd! Finiu to chwilę na 7 m. linie popracował a Siwka nic a nic :-(
Aby zapobiec dalszym takim skandalom, mam mocne postanowienie brać zwierzaki do roboty z rana. Bo potem zawsze coś. A to Goście, a to narybek, a to zwózka drewna opałowego, a to pielenie przed zimą... ;-)

Lina "Bernie"

2011-10-09T18:20:00.019+02:00

W sobotę odbyła się inauguracja tytułowej liny. Świetna jest. W końcu coś długiego, lekkiego i poręcznego ;-)
Na pierwszy ogień Fisiek, potem Siwka. Od razu na głęboką wodę, czyli na wielkoobszarowej siennej łące. Bezpieczniej (dla liny i jej finezyjnego karabińczyka ;-) byłoby na okrągłym wybiegu, ale nie chciało mi się koni wlec z łąki na zastodole.
Wbrew moim obawom, że 7 m., otwarta przestrzeń, pasące się wokół konie i demoralizująca trawa pod nogami, było rewelacyjnie. Fisiu po wstępnych, rozgrzewkowych wygibasach w kłusie pięknie zagalopował, zaokrąglony, dostał ciacho i skończyliśmy. Żadnego ciągnięcia, wyrywania, nic... :-)
Siwka również stanęła na wysokości zadania, też był galop i też bez wyciągania mnie w mojego hula-hop, mimo ekscytacji wyższym chodem. W galopie mieliśmy element utrudniająco-rozpraszający, czyli Fućkę, która wystartowała równo z Siwką i pruła równolegle z nią, czekając z utęsknieniem na komendę bierz ją! Komenda oczywiście nie padła a ja rycząc na Fućkę, żeby poszła precz, poczyniłam interesującą obserwację, że mój jawnie agresywny wrzask nie robi na Siwej najmniejszego wrażenia, bo nie ku niej kieruję swą energię. Siwe spokojnie kontynuowało okrążanie a Fućka skulona opieszale rejterowała, cały czas mając jednak nadzieję, że pozwolę siwego konia pogonić...

U Huca ciekawe zjawisko. Dyskretne ulatnianie się na widok dzieciaków w pewnym wieku. Dla ułatwienia podpowiem, że w wieku narybkowym (7-10 lat). Cholera, nie jest dobrze. Huc zdecydowanie za inteligentny jest na konia-rekreanta. Nie bardzo mam pomysł, co z tym fantem zrobić. Bo najgorsze jest to, że ja w duchu Hucowi przyznaję rację :-(
Na jego miejscu też bym wolała robić wszystko inne, niż chodzić w klasycznym (fuj!) siodle i wozić usiłujące anglezować dzieciaki...

W niedzielę Huc dostąpił zaszczytu liny Bernie jako pierwszy. Spodziewałam się jakichś większych ekscesów, wyrażania niezadowolenia i zemsty za narybek, ale mały współpracował bardzo ładnie. Wprawdzie przy okrążaniu kilka razy buńczucznie wystartował w przeciwnym kierunku niż mu wskazałam i trochę podskakiwał jak piłeczka, to nie próbował liny wyrwać, a kiedyś w tym był mistrzem ;-)
Na przywołanie przebiegał do mnie kłusem z butną miną i wypięta klatką piersiową, jakby chciał zademonstrować taran, ale hamował przede mną grzecznie, głowę zaraz spuszczał do moich kolan i ozór wywalał międląc paszczą :-)
Poćwiczyliśmy zagalopowania na komendę głosową, nie żeby idealnie, ale całkiem nieźle. Mógłby jednak mały poobserwować, jak to robi Fisiu: elegancko, ze stępa a nawet ze stój (!) a nie rozpędzać się w kłusie do nieprzytomności, tracić równowagę i wpadać w galop...

Z tego wszystkiego nie chciało mi się na nikogo wsiadać. Nowa lina mnie fascynuje, póki co, więc pewnie znowu będę miała fazę na niejeżdżenie, tylko na zabawy naziemne ;-)

W niedzielę tknęłam siwe kopyta. Z pewna dozą nieśmiałości (żeby nie powiedzieć strachu) po ostatniej siwej kulawiźnie. Wyłupanie prawego przodu jednak już zrosło (a nawet przerosło), więc wypadało trochę w koniu pogrzebać ;-)
Straszna susza u nas, więc kopyta przesuszone, mimo, że mogą zwierzaki łazić po rzece. Teraz jednak panuje w stadzie moda na niełażenie po błocie, więc i kopyta niefajnie rozszczelnione :-( Nie wiem, czym spowodowana ta moda, bo w zeszłym roku nawet w listopadzie było brodzenie w wodzie po brzuch. Może Straszne Krzaki, koło których trzeba przejść...? A może zbytnia obfitość żarcia wokoło, bez konieczności zagłębiania się w podmokłe chaszcze w celu wyszukiwania jadalnego... ;-)
Siwe przywiązane do ziemi ze stoickim spokojem zniosło moją dłubaninę w kopytach, parę razy oparła mi tylko pyszczek na głowie, obniuchała mnie a raz się zagalopowała i na modłę Szamańską wcisnęła we mnie zaczepialsko siwą bródkę. Oto do czego prowadzi obcowanie z Fiśkiem 24 h. - uczymy się końskiej gupoty ;-)

Z Fisiem (jak już o nim... ;-) chrumkanie na komendę osiągnęło rangę sztuki konwersacji niemalże. Tylko patrzeć jak zacznę wychrumkiwać całe zdania a Fisiek będzie mi całymi zdaniami odchrumkiwał :-)))

Edukacja

2011-10-03T12:26:00.015+02:00

Niedziela zdecydowanie w budowlanej atmosferze. Budowa stricte końska - lifting okrągłego wybiegu. Przybyli posiłki z zaprzyjaźnionej STAJNI GOŁĘBIE z Fiskarsem-świdrem do robienia dziury w całym, wykopali tymże wzmiankowane dziury a potem wkopali solidne słupki. O wiele solidniejsze, mam nadzieję, od sosnowych, które kolejno poległy. Z rozmysłem zrezygnowaliśmy z poprzecznych drewnianych belek, bo to ulubione gryzaki szamańskie są. Poziomo motam stare taśmy i splotki pastuchowe, takie, co to już nie tego, znaczy jest podejrzenie, że nie przewodzą, więc nie stosujemy ich do grodzenia padoków. Na okrągły wybieg - jak znalazł (o tym, że nie przewodzą cicho sza...!). Na dokładkę są bezkosztowe i o wiele trwalsze od drewna.
W końcu nasz okrąglak zaczął znowu jakoś wyglądać ;-) Bo do wczoraj, pożal się Boże, był zbudowany od Sasa do Lasa (tu słupek drewniany, tam plastikowy-pastuchowy)... A teraz jest piękny, inaczej... Bo słupki fantazyjne, każdy inny, niektóre rosochate... Teraz zasadzam się na profesjonalne podłoże: piach i trociny (z pobliskiego tartaku :-)

I byłoby bezkonnie całkowicie, gdyby nie wizyta znienacka Młodzieńca przysłanego przez Pewnych Szanownych Rodziców ku przypatrzeniu się moim końskim dokonaniom. Szanowni Rodzice i wzmiankowany Młodzieniec są szczęśliwymi posiadaczami 2 koni, z których co najmniej jeden sprawia swym dominacyjnym zachowaniem problemy. Wstępna, zaoczna diagnoza brzmi: LOVE, LOVE, LOVE! no language, no leadership.
I tak oto, późnym popołudniem, sprowadziło się towarzystwo z łąki celem uczynienia praktycznego wykładu.
Wybór padł na Huca, jako potencjalnie problematycznego, bo wypadało pokazać coś z dyscyplinowania w stylu przywoływanie durnego konia do porządku marchewkowym kijem. A tu, holender, Huc chodził jak złoto i nijak było go 4. fazą po łoczach ;-)
Nie dość, że wszystko działało niemal idealnie to i inwencja własna Hucykowa została zaprezentowana (w temacie beczka :-)
Mam nadzieję, że uda mi się pomóc, umówieni jesteśmy z Młodzieńcem na spotkania cykliczne i na wizytę u koni, żebym sprawdziła, z czym mamy do czynienia.

I teraz muszę się wziąć za re-edukację pierwszo-poziomową. Odświeżyć w umyśle, zanotować na karteluszce, co to się właściwie na początku robi z koniem...? Chyba muszę przeglądnąć stary nowszy level 1 (czerwone DVD), bo on zdecydowanie fajny jest w początkowej materii...

Obrodziło "narybkiem"

2011-10-01T19:59:00.018+02:00

...dziś nowe 2 sztuki. Jedna sztuka po tradycyjnym wakacyjnym obozie klasycznym do bólu. Druga - końsko nietknięta, acz już zrażona, bo był kucyk, który gryzł. Gdzieś. Nie zakonotowałam, gdzie dokładnie ;-)
Summa summarum oba narybki zadowolone (zaryzykuję nawet stwierdzenie, że zachwycone), umówione na za tydzień :-)
Naopowiadałam się do rozpuku o tym, jak działa koń, a przy okazji różnych wydarzeń, moja gadka co i raz potwierdzała się w praktyce :-)
Był pokaz odczulania Siwki na przyniesione w reklamówce martensy, było odsuwanie Namolnie Przyjacielskiego Fisia jeżem na klatce (o, to się bardzo spodobało, że bardzo sprytna sztuczka ;-) Było sprawdzenie Hucyka z siodła - kantarek + jedna lina - (narybek po obozie klasycznym do bólu zawyrokował, że bardzo dziwnie taka jazda wygląda ;-)
Konie spisały się na medal, zachowywały się bardzo godnie i przyjacielsko; Hucyk po początkowej fazie nic nie rozumiem pod narybkiem po-obozowym (narybek zaposiadł już pewne nawyki ;-), jakoś się dogadał, zaczął rozumieć i ładnie na side-pullu współpracował. Nawet turlali z siodła beczki :-) Narybek z pewnym zdziwieniem stwierdził, że faktycznie da się jeździć bez wędzidła :-)
Muszę Huca do traila przyuczyć i jakiś tor zbudować. Dopiero będzie fun!
A narybek może się uda spaczyć i przeformatuje na naturalny west ;-)

Przed narybkami udało mi się tknąć Huca z ziemi a Siwkę z ziemi i z siodła.
Odkurzyłam linę 7 m. nieoryginalną, ale za to o cieńszą niż oryginalna i dzięki temu lżejszą i o wiele poręczniejszą (zdecydowanie zamawiam u Pana Podkowy 7-metrową linę Bernie ;-) i hulaliśmy na 2 razy dłuższym sznurku niż zazwyczaj.
Z Hucem spadające listki (listki, bo delikatnie ;-), ósemeczki i galop - genialnie. Koleś przyswoił i zaakceptował bez szemrania komendę cmok! jako sygnał do galopu, więc żeby nie przedobrzyć poprosiłam tylko kilka razy po 5-10 foule i zapraszałam małego do środka. Mam nadzieję, że w końcu oswoimy z Hucem galop, bo zdecydowanie nie lubi, nie lubi...
Siwka na długiej linie jak stara wyga, zdecydowanie jej pasuje... Zmiany kierunku super, Siwe robi fajny dynamiczny przeskok i spokojnie kontynuuje ruch... Od czasu do czasu wzmacniam samoczynne przechodzenie do niższego chodu, co jest u Siwki rzeczą wielką, bo zmiany w CG zawsze ją nakręcały, powodowały amok i pędzenie... Podobnie jak wszelkie inne dynamiczne manewry... A teraz jest eeee, a mogłabym stępem...?
Z siodła krótko, ale dobre i to. Siwe ma bardzo dużo zmagazynowanej energii, która tylko czeka na odpowiednie spożytkowanie :-) Mam nadzieję, że jutro uda mi się trochę z nią popracować ;-)

Aaaa, zapomniałam o najnowszym Fisiowy figlu :-)
Odłożyłam na chwilę linę 7 m. z kantarkiem na oponę, Fisiu chyłkiem podpełznął (udawał, że się pasie ;-) i cap! linę w gębę.
To ja linę za skórkę i proszę odangażuj się.
Wykonał.
To ja idź na koło.
Poszedł.
To ja zmień kierunek na kole.
Już, już prawie zmienił, już ku mnie zwracał swe oblicze, gdy nagle połapał się, że tak właściwie to niby czemu rozkazy mu wydaję?? skoro on sobie linę od tak w gębie trzyma... I jak nie splunie, jak da dyla z kitką w górze...
O, cały Fisiek. Nic nie poważnieje z wiekiem :-)

Nieodbyta sesja

2011-09-26T10:19:00.011+02:00

Właśnie. W niedzielę miała być sesja zdjęciowa (...bo Fisiu jak dostał niebieskie naturalne hackamore, to Siwka też musiała coś dostać... I dostała hackamore naturalne różowe z czarnymi wodzami, a co ;-)
Zdjęć na Siwce to ja od dawna nie uświadczam, a wypadałoby od czasu do czasu udokumentować to i owo... Ale jak zwykle z sesji wyszły nici, bo się Oblubieniec zapowiedział na wsi a jak się odnalazł, to już było po świetle :-(

Siwe wnikliwie obniuchało swoją nową cacę (taaa, ciekawe dla kogo bardziej ta caca: dla mnie, czy dla Siwki... ;-) dało się bez szmerów wystroić i powędrowałyśmy na łąkę.
Jazda fajna, energiczna, stępo-kłusowa... Miałam tylko traumę, czy mi się owo cudne, acz osobiście motane hackamore nie rozwiąże. Mimo, że motałam wedle oryginalnej instrukcji (oryginalne hackamore, to i instrukcja musiała być oryginalna. Prosto z www.parelli.com ;-) wydało mi jakoś nie tak zamotane w porównaniu z dwoma innymi oryginałami, których nie musiałam przemotywać... A różowiutkie przemotać musiałam, bo było odwrotnie powiązane i się niepomiernie skręcało na końskiej głowie. Po wnikliwej analizie zagadnienia doszłam do wniosku, że motam po prostu za luźno i trzeba motanie zacisnąć :-)

Siwe jest fajny, grzeczny koń, nosić miękko zaczęła (ciekawe, czy wiąże się to z zalegającymi na niej warstewkami tłuszczyku...?) i całkiem konkretnie się na niej popyla :-) Trochę tylko mi się jej ustawienie w kłusie nie podoba (głowa powyżej linii kłębu, całkiem niewestowo :-( ale cóż, jak się jeździ od przypadku do przypadku to tak się ma... Wszytko przez ten prawy przód kulejący - wybiłyśmy się z treningowej rutyny...
Kulawizna ustąpiła, ale nadal dziwne to kopyto: teraz dla odmiany podeszwa łuszczy się i odłazi płatami... Jeszcze czegoś takiego nie widziałam (ani u niej, ani w ogóle...) Bo że niestarty proszkowany materiał to i owszem. Ale takie coś???

Potem tknęłam jeszcze Huca. Nie chciało mi się iść po jego zielone hackamore, więc wystroiłam go na różowo. Przed strojeniem mały zażądał, żeby dać oglądnąć i niuchnąć to, w co chcę go ubrać. W sumie się mu nie dziwię. Pewnie miał obiekcje przed kolorkiem, bo on, panie, przecież taki męski a tu róż ;-)
Z ziemi pohulaliśmy zasadniczo; mały co do zasady jest na rozkaz dość energiczny (mimo, że LBI), ale ostatnio daje ostro czadu :-) A że uczy się błyskawicznie (często wystarczmy mu, że popatrzy, co wyczyniamy z Fiśkiem czy Siwką i już wie, jak to się robi :-) więc zabawy nasze coraz fajniejsze. Przyciąganie nam się zrobiło świetne, mały bardzo lubi lecieć ku mnie, podlatywać nieprzyzwoicie blisko, robić butne miny, pofurkiwać, podskakiwać dominacyjnie i jeszcze mieć czelność prosić (dość dobitnie ;-) o ciasteczko. Taki typek :-)
Pod siodłem nieźle mi wczoraj wystartował, ale zaraz parę spuściliśmy (kłus goniony) i było w miarę przyzwoicie :-) Jedna tylko mała potyczka pt. a właśnie Dziadu, że skręcisz od koni a nie do koni ;-) Jak na swoją mikrą posturę, umi się czasem postawić, Hucyk Jeden... :-)

A Fisiu się nie załapał :-( Mimo, że zerkał...
3 konie to już dla mnie za dużo... Starość straszna rzecz ;-)

Miło

2011-09-24T20:32:00.007+02:00

Dzień całkiem miły. Udało mi się wsiąść na chwilę na Fiśka, nawet kilka kroków pokłusowaliśmy. Króciutko, bo przedwcześnie przybył Narybek na Huca. Fisiu pod siodłem grzeczniutki (z ziemi, owszem, trochę kwasił przy poleceniu kłus i przy zmianach kierunku na kole. Zamierzam wyplenić, bo to jawny nieszacun jest). Jazda z palcatem ujeżdżeniowym - jakoś carrot z siodła mi zdecydowanie nie tego. Nie będę otwartych drzwi wyważać. 20 lat jeżdżenia z palcatem robi swoje, się człowiek przyzwyczaił i nie ma sensu się na stare lata aż tak przeinaczać ;-)

Konie w ogóle miały dziś o wiele lepszy dzień niż ostatnio, w niedzielę. Straszne Krzaki były dziś zupełnie niestraszne; Fisiu przełażąc koło nich majestatycznie zrobił postój, żeby się wysikać...!
Siwe emanowało fajną energią, miałam ochotę poszaleć z nią na wolności, nawet parę razy zaproponowała mi prowokacyjne pląsy z butnym trzepaniem na mnie głową, ale robota była w obejściu, niestety, i nie udało się :-(

A jutro jakieś nowe narybki chcą się pojawić. Kurcze, jak tak dalej pójdzie, Hucyk nie wydoli i będę musiała kolejnego kurdupla szukać... Bo Szamanisko, póki co, skutecznie zniechęciło swoim niedzielnym wybrykiem Narybek to jazdy na swojej osobie ;-) Zdaje się, że koleś jest jeszcze sprytniejszy, niż mi się dotychczas wydawało ;-)
A Huc oczywiście zdrowiutki jak ryba. Następny, co lubi pocyganić ;-) Rozbujał mi się dziś na linie, że ho-ho. Chody boczne bez płotu kłusem mi nawet zaoferował, taki chorutki ;-)

Dziwna niedziela

2011-09-19T10:09:00.024+02:00

W niedzielę dzień gościnny. I przygodowy. Bo coś z pogodą, nadchodziła zmiana, wiało... Dzieci były nieznośne, konie były nieznośne.
Przy zganianiu zwierzaków z łąki musiałam użyć magicznej czapki z daszkiem (Parelli logo :-))) bo nijak nie reagowały na wyuczony gwizd. Stado ruszyło (Huc i Siwe z werwą, z kopyta), ale nie żeby w kierunku korytarza, tylko dokoła łąki. Wzrok bystry, ogony na plecach. Finiu dołączył z kwikiem, posyłając w moim kierunku niezadowolony zad (oczywiście ze słusznej odległości około 10 m.) Heniu jedynie przyzwoicie, kłusem zrelaksowanym... Dobra, łaskawie poleciały w korytarz, do poideł a potem pod wiatę, w cień.
Pod wiatą dyszący Huc. Robiący bokami, chrapy rozdęte... A to co za novum? Huc nawet po jeździe tak nie dyszy, mimo że musi dźwigać moje 55 kg. A tu kawałek raptem galopu... Potem skojarzyłam, że jak szłam po konie to Huc już nie jadł tylko stał i jakby drzemał (a na łące raptem 3 godziny, więc małe szanse, żeby Wiecznie Głodny był najedzony...). Po 10 minutach dyszenia zaczęłam się denerwować, przywołany Oblubieniec (był na kursie pierwszej pomocy dla koni, to się zna ;-) rozkazał zmierzyć małemu temperaturę a tu 39,5 st. W ciągu 30 minut przybyły nasze lokalne wetki, osłuchały pacjenta ze wszystkich stron (nie słychać akcji serca!!! ZA_PA_SIO_NY), dostał zastrzyk dożylny (zniósł nad wyraz godnie, dygnął tylko przy wkłuciu)...
Huc oprócz tego, że ciepły i coś mu w środku szmera jakby w płuckach, nie wykazuje stanu nie-zdrowotności; sianem zainteresował się od razu a przy badaniu jamy ustnej wywijał głową całkiem żwawo, po swojemu (bardzo nie lubi zajmowania się jego głową. Na tę okoliczność np. sam bardzo szybko ładuje nos w kantarek, żeby mieć już to za sobą ;-) Po kilku godzinach temperatura spadła mu do 36,6...
A może była to strategia uniknięcia jazdy...? ;-) Dzieciaki zobaczył i nagle zachorował? Skoro niektóre konie w rekreacji potrafią udawać kulawiznę, to niby dlaczego Bystry Huc nie miał by zasymulować gorączki... ;-)

Na jazdę poszedł Fisiek. No niestety, zawiódł pokładane w nim nadzieje jako Geniusz Oprowadzankowy. Dużo regularnej pracy wymaga Kolega, żeby być koniem okrzesanym przy większej ilości osób i nowego plączącego się malutkiego psa-gościa, na dokładkę ;-)
Sprawdziłam go (Fisia, nie psa ;-) najpierw z ziemi (krótko; od razu było widać, że dzień kwestionowania poleceń i własnego zdania na tematy wszelakie), potem z siodła.
Zachowanie skandaliczne: jakieś durne wywijanie głową, próby dyktowania kierunku, zbieranie się w sobie jakby do eksplozji, która nie następowała, bo dostawał coraz to nowe polecenie do wykonania i musiał się skupiać na odpowiednim przestawianiu nóg. W końcu jakaś nieśmiała próba kilkukrotnego wspięcia się, ale Moje Wrzaśnięcie czyni cuda - od razu się rozmyślił i opadł na cztery ;-) Zdaje się, że mój srogi głos jest straszniejszy od najstraszniejszej cielesnej Fazy 4. ;-)
Doszliśmy jako-tako do porozumienia, posadziło się najpierw Mamę Narybkową (tester ;-), potem Nowy Narybek. Finiu oprócz tego, że łapał linę w paszczę, był bardzo grzeczny. Potem wsiadł Stary Narybek, Fisiu nadal grzeczny, ale przy Strasznych Krzakach wyczynił małą ewolucję-wypłocha (błyskawiczne odangażowanie zadu z przytupem), którą Stary Narybek dzielnie wisiedział, ale zaraz błyskawicznie się ewakuował na ziemię.
Fisiu natomiast został poddany natychmiastowej obróbce. Oswajanie Strasznych Krzaków. Nie wiem, co w nich siedzi, ale konie czasem dostają przy nich głupawicy. Najpierw tylko Huc przy nich dziwaczał, teraz wszyscy uważają, że faktycznie, coś tam siedzi... Najdziwniejsze jest to, że dzika Siwka przy Strasznych Krzakach najmniej dziczeje...!
Ostrzegłam okoliczną widownię (2 mamy + 2 narybki), że może się dziać i jakby co, wszyscy wiać bez mrugnięcia okiem... I działo się. Widownia co i raz pierzchała na boki (czasem profilaktycznie... ;-)
Przez rów w stronę Strasznych Krzaków Fiś zamiast przejść, skoczył. Ale jak..! Wybił się z miejsca i skoczył co najmniej 1,5 m. Opadł, kwiknął, ale liny nie wyrwał tylko stanął, gały wybałuszył cały elektryczny (ni to na mnie, ni to na krzaki...) i czekał, co dalej. Dalej to kazałam znów rów przebyć, tym razem od Krzaków... Niby szykował się do skoku, ale w ostatnim momencie się rozmyślił i pokracznie przez niego przekłusował (przód niby przekroczył, ale dupsko wpadło). Kolejny raz był ślamazarnym przelezieniem, aczkolwiek z bystrym okiem.
Poszliśmy o krok dalej: przechodzenie przez bramkę tuż przy Strasznych Krzakach: przodem, tyłem, bokiem... Pełna fizyczna kontrola, ale umysł Fisia spanikowany powodował Wytrzeszcz i wzrost Nad-Konia...
Sporo wygibasów nawyczynialiśmy, Fisiu niby krzaki zaakceptował, ale na odchodnym nadal na nie podejrzliwie zerkał. Znaczy, swoje wie: co, Ty mi tu bajki opowiadasz... straszy w nich i już!
Od jakiegoś czasu nosimy się z zamiarem przesunięcia ogrodzenia i włączenia Owych Krzaków w obręb padoku... Ciekawe, ile czasu będą konie potrzebowały, żeby Straszne Krzaki stały się Ulubionymi Krzakami do Objadania i Drzemania w Ich Cieniu ;-)

Na koniec musiałam na Fiśka wsiąść. Dla zasady. Żeby se nie pomyślał... ;-)
Nie żeby jakoś genialnie pode mną chodził, ale zdecydowanie się poprawił...
I co... znów przypomniało mi się motto z jakiegoś starego klasyka: "Ujeździć konia to znaczy wpoić mu dyscyplinę..."
Jedyne, czego Fisiowi brakuje to dyscypliny właśnie... Wszystko inne ma: świetny ruch, przyjazność w stosunku do ludzi, końską charyzmę, poczucie humoru...
...i tylko to jego wysokie mniemanie o sobie... I ta próba rozdawania klocków... ;-)

Cutting

2011-09-17T19:38:00.011+02:00

...właśnie skończyłam jazdę na Hucu. Ale było!
Cały dzień zbierałam się do wsiadania na Siwe i Finia, ale ciągle coś. Jak chociażby konieczność zwożenie opału do drewutni (od poniedziałku ma padać ) czy pielenie (cudny ogród Oblubieńca mi się zapuścił nieco ;-) Tuż przed zmierzchem ocknęłam się, że w końcu na nikogo nie wsiądę. Na biegiem wzięłam więc małego. Jutro mają być goście, wypada sprawdzić jak forma grubaska.
Najpierw było snucie się, jakieś follow the rail, esy-floresy, w sumie nic nowego... Nuda. Miałam kończyć, zmierzamy pod wiatę, po drodze musieliśmy tylko wpłynąć na Henie, żeby się odsunął, bo nam stał na drodze... I wtedy wpadł mi do głowy pomysł. Cutting! Pomanewrować Dziadkiem! Dziadek mało się rusza, czasem biorę go na linę, żeby pokłusował... A gdyby tak poruszać go siedząc na innym koniu...? O, Hucowi się od razu spodobało!
Najpierw zaganialiśmy Dziadka w stępie. Sprawdziłam, czy Huc pamięta pracę z niby-lassem. Pamiętał. Nic sobie nie robił z mojego wywijania ze świstem nad głową i po bokach (dość niewprawnego jeszcze, przyznaję. Ale najgorzej ze mną nie jest, ani razu Huca nie pacnęłam niechcący ;-)
Potem sprawdziłam, czy da się kierować dosiadem i jednorącz (naturalne hackamore). Kurcze, Huc załapał błyskawicznie! Już po chwili ganialiśmy za Dziadkiem, przed Dziadkiem, obok Dziadka kłusem :-) Huc błyskawicznie przyspieszał, stawał, robił zwroty! minę przy tym miał bardzo fachową, jak prawdziwy koń cuttingowy: robił na Dziadka groźne miny, kładł uszy... Dziadek dawał sobą powodować jak dziecko, aczkolwiek nie wyglądał na niezadowolonego. Ba, momentami próbował nas kiwać jak rasowa wycinana krowa ;-)) Ubawiliśmy się setnie, Huc wcale nie ciągnął pod wiatę, gdzie zazwyczaj zdejmujemy siodło (czasem sugeruje, żeby kończyć jazdę ;-), tylko pilnował Dziadka :-)

Na fali dziadkowego sukcesu postanowiłam powycinać Fiśka, a następnie Siwkę. W obu przypadkach ponieśliśmy sromotną klęskę; Fisiu się na nas wyszczerzył i zamarkował atak (od razu na niego wrzasnęłam, więc nie miał śmiałości wprowadzić groźby w czyn ;-) a Siwe tylko uchle położyło + zrobiło ohydną minę i od razu Huc wymiękł. A ja razem z nim ;-)
Chytrze jednak wydłużyłam lasso-mekate i stadko musiało ulec wobec takiego dictum ;-) Zabawa jednak była średnia, bo nasi kręcili się po małym kółku, jeden za drugim i nie zamierzali nam wprawiania się w wycince ułatwiać...
Cóż, pozostaje nam Heniu do ćwiczeń... Jak nabierzemy wprawy, zasadzimy się i na te trudniejsze sztuki :-)

Z pierwszej linii...

2011-09-10T19:48:00.014+02:00

A co...! Znów świeże wieści prosto z frontu :-)

Sobota zapowiadała się nieciekawie, bo od środy notuję jakowyś spadek odporności, jakby co mnie brało, tylko nie-wiadomo-co (że cholera to raczej wykluczam, bo generalnie z życia jestem zadowolona ;-) Nabrałam się jednak apapów z witaminą C i jakoś przeciągnęłam i to w nie-najgorszej formie ;-)

U koni niektórych też spadek jakiś: u Siwki w grzywie a u Huca na czole pojawiły się strupki wyglądające na małego grzybka... Smaruję fungiderminem i obserwuję: grzybek w lekkim odwrocie. Trochę mnie dziwi, że Fiśkowi nic, bo to on miał tendencje do grudy i ogólnej parszywości, ale może nadejdzie i jego pora (tfu...! oby nie ;-)

I tu zgrabnie do Fisiowskiej Osoby przechodzimy. Bo Fiś dziś był Koniem Numer Jeden!
Chciałam wsiąść na chwilę, sprawdzić, jak tam Fisiowe obycie podsiodlane po przerwie plus ustroić go w Jego Nowe Oryginalne* Błękitne Hackamore w Rozmiarze Draft (!! Tak! Parellowe Draft to Rozmiar Pana Konia), któremu nie mogłam się oprzeć i nabyłam... ;-)

* Snob, Snob, po trzykroć Snob!!!

Fisiu bardzo grzecznie zniósł zabiegi pielęgnacyjne, nogi ładnie podał (nie zaproponował swojej ulubionej zabawy z zadami: a może by tak fajtnąć, hę...?), kantarka nie dość, że nie skubnął, to jeszcze sam w niego nos włożył (polowanie paszczą na kantarek i samodzielne wkładanie weń nosa zaczynają się od tego samego błysku w oku i żwawego ruchu głową, więc trudno przewidzieć, co Pan Koń zamierza...). Od razu na wstępie dostał za taką subordynację ciasteczko, co nastroiło go jeszcze bardziej pozytywnie :-)
Z jazdy na chwilę zrobiła się bardzo konkretna jazda 40-minutowa, najdłuższa w naszym jeździeckim pożyciu.
Działy się rzeczy przełomowe: jazda za czołowym i indywidualnie, skręty od bata ujeżdżeniowego pełniącego funkcję pseudo-carrota, pierwszy samodzielny kłus (od paru nieśmiałych kroków, po swobodne popylaniu za czołowym, przed czołowym, obok czołowego). Za czołowego robił Pan Dziadek Heniu pod Swoją Amazonką :-)
Spodziewałam się, że z kłusem będzie problem, ale poszło bardzo szybko: wyposażyłam się po prostu w palcat ujeżdżeniowy (tak, tak, posiada się jeszcze takie przedmioty ze starych, dobrych czasów... :- ) i użyłam go w ramach 4. fazy (lekko, nie za łydką, ale bardziej odgórnie w zadek, żeby Fisiu nie pomylił komendy z odangażowaniem zadu) i za chwilę otrzymywałam kłus od przyłożenia łydek i kliknięcia :-) Okazuje się, że palcat zrobił na Panu Koniu większe wrażenie, niż pacanie liną, bo od pacania dostawałam tylko żwawszy stęp :-)
W ciągu całej jazdy Fisiu tylko raz okazał niezadowolenie, uciekł w cofanie i zatrzepał głową. Wystarczyła jednak zdecydowana komenda naprzód + pacnięcie palcatem i od razu zrobił
się grzeczny koń :-)
Reasumując: Fisiu jest teraz zdecydowanie Faworyt Jeździecki Numer Jeden. Nosi najwygodniej ze wszystkich naszych koni (naszych tyczy się też Huca, który nosi ohydnie w porównaniu z Finiem ;-), o wiele wygodniej niż Jej Wysokość Ulubienica Siwka...
Jedna jeszcze rzecz cudna (poza całą masą innych cudnych rzeczy) jest u naszych koni: nieskażenie, brak jakichś starych nawyków i narowów pod siodłem jak, dajmy na to, u takiego Huca, który nie wiadomo co i kiedy wywinie... Nasi są jak mięciutka plastelina - tylko lepić :-)

...a w Hucu, by the way, było budzenie demonów. Bo Huc jest bardzo fajny koleś, dopóki prosi się go o czynności dość stacjonarne, nie wymagające zbytniego wydatkowania energii (touch it, kłus niespieszny i to najlepiej kilka kroczków tylko...). Co innego, gdy się podkręca tempo; o wtedy to się dzieje...
Po Fisiu wzięłam się za małego. Przede wszystkim poprosiłam o galop na linie. Galopu zazwyczaj unikamy, bo Huc wtedy szaleje, a na Hucu jeździ narybek, więc nie chcę, żeby mały kiedy zapalił... Ale ile można problem pod dywan zamiatać... ;-)
Zgodnie z moimi oczekiwaniami był szał. Koleś przeciągnął mnie dość konkretnie (łąka, otwarta przestrzeń), ale tylko raz, bo od razu przyjęłam strategię energicznej zmiany kierunku przy byle niegrzeczności. I małemu dość szybko przeszło. Uznał, że taka zmiana kierunku w galopie to jeszcze gorsza (= więcej energii zużywa), niż sam galop i dał spokój z niegrzecznościami. Skoro on dał spokój, to ja też i skończyliśmy energiczne chody ;-)
Potem wsiadłam, Huc latał pode mną wybitnie żwawo, trochę na kształt bad bannana, ale szybko wyluzował, wyparskał emocje i głowę zwiesił...
...a narybkowi na jeździe zaproponował skok przez rów... Przez który zazwyczaj przełazi... Po naszej sesji tak mu, zdaje się, morale wzrosło, że mój przeskok przez rów uznał za zaproszenie do zabawy mirror me :-) Narybka najpierw zamurowało, ale zaraz jej się spodobało (o, jak sport...! była jakiś czas temu na zawodach skokowych w Serocku ;-) Huc oczywiście na owym jednym skoku poprzestał i z uporem maniaka flegmatycznie przez rów kolejne razy przełaził, zamiast skakać... ;-)

W niedzielę upał, więc zrobiłam koniom wolne. Powiększyłam kwaterę na siennej łące, a niech mają! Trzeciego pokosu już nie zrobimy, niech żrą, bo trawy dużo i może się skończyć, jak w zeszłym roku: 2/3 łąki nieobjedzonej się zmarnowało, bo spadł śnieg...

Łąka

2011-09-04T20:32:00.007+02:00

Jakiż to człowiek niesłowny jest. Bez zasad. Bez kręgosłupa moralnego, jakiegoś szczątkowego chociażby... Że niby miało być odchudzania 3/4 gawłowskiego pogłowia, że tylko Dziadek na trawie... No niestety, siła wyższa nastąpiła, drogę i pobocza, jak co roku koniom się udostępniło... Mają za zadanie oczyścić kamienie z zielska, bo przed zimą musimy znów drogę poprawić...

Siwe od razu wiedziało. Wystarczyło, że wzięłam kilka białych palików, a ta jak cień, przyklejona do mojego ramienia. Bezczelnie naruszająca moją strefę osobistą, prawie na mnie bródką leżąca. Cóż, Faworyta, pozwalam więc... Ba, nawet lubię taką siwą poufałość ;-) Nieźle trzeba było się natyrać, żeby takie bonusy w postaci dużej dawki pewności siebie od Siwki teraz otrzymywać...
Oczywiście grodziłam pobocza drogi/łąki siennej za długo. Siwe nawoływało mnie co chwilę, ponaglało, irytowało się. Były kłusy z trzepaniem głową i grzebanie nogą z rozeźloną miną, że co tak długo...?? Fisiek rzecz jasna krok-w-krok za Siwką. Na tę okoliczność nawet parę razy bęckę od niej oberwał. Siwe tak ma; jak się na coś irytuje, wyżywa się na najbliższym, który w zasięgu zębów ;-)

Zgoniłam towarzystwo po jakimś czasie. Z pysków się ulewało, ledwo dokłusowały do wiaty i zaraz wszystkie drzemać. Żeby zagłuszyć ryk sumienia (za grube! za grube! za grube!) wzięłam Siwe na jazdę spacerową. Jak na jej opasłość była bardzo żwawa. I dwa razy bardziej GO, niż wczoraj i lekko poirytowana komarami a mimo to pełna kontrola :-)

...a z Parelli Ball schodzi powietrze!!! Niby dopiero po 24 h, więc nie tragedia, ale...
Aaaa, ślady mysich ząbków odkryłam już przy pompowaniu... Niby nie na wylot, więc co to niby ma być...?? Niech no ja tylko jakąś mysz spotkam w siodlarnia...

Parelli Ball

2011-09-03T21:40:00.011+02:00

O, nie! Wcięło mi notkę o piłce! Skandal jakiś!! Tak to jest, jak się pisze na innym komputerze niż na co dzień... ;-)

No to w skrócie, bo nie chce mi się od nowa produkować.
Długo wyczekiwana inauguracja. Napompowałam (godzina wyjęta z życiorysu), zaniosłam na okrągły wybieg, zapoznałam Huca, Siwkę a Fisiu zapoznał się sam. Po prostu wlazł, spojrzał i od razu piłkę wykopał z opony ;-) Piłka się odturlała a Fisiu stracił całe zainteresowanie (patrzcie, zielona a nie do żarcia...) i wrócił nad rzekę.
Siwe niby najbardziej przejęte, ale touch it ze strefy 4. bez szemrania, nosem dotykała od razu a za trzecim dotknięciem wargą piłkę ciuchnęła jawnie na mnie zerkając, czy widzę i czy docenię (ciasteczkiem, oczywiście ;-) Raz nawet zaproponowała, że pacnie, ale przed a nie w. Na tym poprzestałyśmy na początek :-)
Generalnie myślałam, że będą jakieś ekscesy, galopy, ogony w górze a tu nic. Chociaż... o pardon, Dziadek Heniu małe cyry odstawił na sąsiedniej łące. Kłus zawieszający się, oko żwawe, jak u źróbki, figury ujeżdżeniowe. Ale tylko przez chwilę. Zaraz się znudził i wrócił do jedzenia ;-)

The Monster

2011-09-03T20:04:00.005+02:00

Robi się ciekawie. Konie ożywione, na dokładkę zaczęły tyć na potęgę. Znaczy spowolniły metabolizm, gromadzą zapasy… Idzie zima.

Siwa wczoraj nie przybiegła się na gwizd przywitać; podniosła wprawdzie głowę, ale zaraz ją opuściła, zanurkowała w łąkę i udawała, że to nie do niej. Rada nie rada ściągnęłam kurtkę i zakręciłam młynka nad głową. Od razu było wiadomo, że Siwa to ściemniara, bo tylko ona wyrwała wściekłym galopem przed siebie. Znaczy sumienie ją gryzło ;-) Wydała z siebie parę wściekłych bryków a gnała, jakby brała udział w Wielkiej Warszawskiej. A niby taka kulawa...!

...z Fisiem odgrzewamy stare różności. Jak np. chrumkanie na komendę. Rozbrajający koń. Co też mi mogło przyjść do głowy, że chciałam go sprzedać...! Nigdy w życiu :-) Chrumkanie powtórzyliśmy 3 razy, żeby nie było, że to przypadek. 100% trafień :-) Z tego wszystkiego zaczął chrumkać i Huc. Cichy, skryty, małomówny. Co to się u nas z tymi końmi wyrabia... ;-)

Jazdy dziś 2, w sumie z godzinę się naobijałam w siodle i doszłam do wniosku, że strzemiona muszę skrócić, bo się koszmarnie na Hucu telepię. Czyli w fenderach dziurki trzeba wyciąć, a to już zadanie dla Oblubieńca. Tak grubej skóry to ja niestety nie wydziurkuję, mimo całej mojej siłownianej krzepy ;-)

Huc to w ogóle dziś pod siodłem był lekko nieznośny. Na początku. W ogóle stracił skrętność, to znaczy był skętny jak cholera, ale nie w tę stronę, co trzeba ;-) Jak go upomniałam to się zbiesił i zaproponował dziki podskok, czyli jedno foule galopu. O chwalcie Pana, Huc chce galopować! Podchwyciłam ten pomysł. Gdy tylko Huc się połapał, co zamierzam, momentalnie mu się odechciało i na polecenie zagalopuj robił eleganckiego nagłego stopa. Ciekawa reakcja, bardzo interesujący kuń, ten Hucyk... Uśmiałam się do rozpuku, bo co i raz lądowałam na szyi. A niby człowiek umie jeździć konno ;-) I tak oto odkryłam za-długość strzemion. O poczekaj, ty Mały Cwaniaczku...! Już ja cię zmobilizuję, niech no się tylko na Tobie lepiej usadzę ;-)

Z Siwką nie-mniej ciekawie. Z ziemi fochy: miny, pobryki, pół-lewady jakieś, nawet jeden boks przednią nogą...! Pod siodłem grzecznie, ale zdecydowanie more GO than WHOA. I nic dziwnego, że Siwe emanuje energią, upasiona jest jak wieprz! Wpadłam wręcz w popłoch, żeber nie mogę się jej domacać a siedzi się na niej jak na miękkiej pufie...! Ludzie, a toż to prawie folblut...!

Drastyczne kroki podjęte: Siwe dołączyło do odchudzających się, czyli won z łąki. Na trawie ostał się ino Dziadek Heniek, też nieźle zaokrąglony (z wyjątkiem linii grzbietowej). Oczywiście Siwe już zademonstrowało, co myśli o moich roszadach w stadzie. Był bulwers i galop z wywijaniem głową wzdłuż łąki, na której pasł się Heniu. Nie uległam, Siwe westchnęło i poszło sprawdzać, co na bagnach do żarcia serwują ;-)

I po wakacjach. Niestety :-(

2011-08-29T08:44:00.021+02:00

Przykra sprawa: wakacje me dobiegły kresu. Z tej żałości nawet nie bardzo chce mi się w tym oto miejscu produkować :-(
A działo się. Jak zwykle zresztą. Spontaniczne sianokosy (udały się, mimo pogody), budowlanka, kuniowanie. O, kuniowanie zdecydowanie udane!! Niech się ino ogarnę jako tako w robocie to może i jaką relację popełnię :-)

Na samym początku spóźniona akcja odpiaszczająca. Spóźniona, bo miała być na wiosnę, ale tak jakoś schodziło... Cóż, lepiej późno niż wcale... I pomyśleć, że jeszcze kilka lat temu w ogóle nie wiedziałam, że konie powinno się odpiaszczać...!

Siwe nadal pod-kulewa. Cholera. Już-już zanosiło się, że pohulamy pod siodłem (w połowie mojego urlopu w miarę czysto po miękkim chodziła), ale się z Hucem pobili o słonecznikowego badyla (Huc ją wywalił i skopał po zadzie!!! na szczęście niegroźnie, bo zaraz RYKNĘŁAM i mały od razu zwiał), Siwe w ferworze walki musiało się nadwerężyć, bo potem znów na 3 nogach przez jakiś czas chodziła :-(
Teraz już prawie good, ale cóż z tego... Teraz to ja już w biurze siedzę :-(

I tak oto paść w końcu musiało na Fiśka!
Zaczęliśmy pojedynczą sesją z ziemi (liberty); Panu przypomniało się, że przy zmianie kierunku w circling można się szczurzyć i udawać, że się atakuje człowieka (niby taki przyjacielski...!!!) a ulubioną reakcją na każdą inną moją komendę są chody boczne a raczej ciągi ;-)
Potem już były tylko jazdy, każda poprzedzana małym pre-fly checkiem. Naprzemiennie: raz na łące, raz na okrąglaku.
Zaczęliśmy na side-pullu (pierwsza jazda), potem jednak postanowiłam po bożemu, czyli kantarek i jedna wodza (5 kolejnych jazd). Na koniec - naturalne hackamore (2 jazdy).
Nie wdając się w szczegóły i dywagacje: Fisiu jest kloc! Z ziemi emanuje energią i wręcz budzi w potencjalnym jeźdźcu niepokojące myśli (o matulu, tej ewolucji nie da się wysiedzieć...!), natomiast pod siodłem zamienia się w ciepłą kluchę. Impuls co najwyżej 2 i to jak się nieźle rozbuja (w skali 1-10). Rusza na podniesienie energii + przyłożenie łydek, więc niby nie ma powodów, żeby liną pacać, ale jak mnie parę razy poniosło i go wypacałam fazowo 4.1, 4.2, 4.3... to i tak nic sobie z tego nie zrobił. Jeno na 2-3 kroki stęp przyspieszył... A potem znów szurał majestatycznie... Zanosi się na genialnego konia do oprowadzanek. Tylko kto się na niego wgramoli...???

Po tych kilku jazdach na Fiśku wsiadłam na momencik na Siwkę, pierwszy raz na naturalnym hackamore (dotychczas jeździłyśmy na side-pullu, kantarku z jedną liną i na snaffle) i poczułam różnicę. Impuls w okolicach 6, czyta w myślach, wystarczy spojrzeć w bok a już skręca... A wydawało mi się, że się tylko wozimy... Nu Fisiek, śrubkę się będzie w weekendy dokręcać koledze... ;-)
Zdaje się, że w przypadku Pana Fisia wprowadzimy verbal cue różnicujące stęp, kłus, galop, czyli powrócę do mojej starej, dobrej kaszubskiej koncepcji szkolenia głosowego (wymyślonej dla uproszczenia sztuki jeździeckiej na koniach-rekreantach użytkowanych li tylko wakacyjnie). Alternatywą byłoby klasyczne palcatem go, panie, za łydką! ale to się delikatnie kłóci z koncepcją presji hen za linią motoryczną. Znaczy Fisiu może się odangażować i w ogóle stracić popęd do jakiegokolwiek ruchu ;-)

A ponadto... Było odkrywanie na nowo kilku DVD z Success Series oraz nowych leveli. W levelach wałkowałam w szczególności freestyle; najpierw dogłębna analiza nagrań, potem hajda na koń. Czyli na Szamana.
Czasem musiałam użyć głowy i pokombinować, bo Fisiu bywa niepodręcznikowy. Dla przykładu zgięcia boczne za cholerę u niego na kantarku nie działały. Znaczy działały, ale dopiero jak mnie od trzymania Wielkiego Łba skurcz łapał. A i tak Fiś nieodmiennie, z uporem maniaka uważał, że chodzi mi o cofanie. I cofał. W końcu wpadłam na pomysł, żeby użyć werbalnego WHOA! Poskutkowało, przestał cofać. Potem, nadal trzymając Wielki Łeb, szepnęłam Fisiu! (komenda przywołująca z ziemi) i Wielki Zwierz lekko skręcił ku mnie głowę i zastrzygł oczami. Wtedy pokiwałam przywołująco paluszkiem w bok a Fisiu raczył skierować głowę ku mojej nodze. W nagrodę rozgniotłam mu kilka komarów na ganaszu i podrapałam komarze bąbelki. W drugą stronę poszło bez problemu. A teraz proszę zgadnąć, jak sprawa wygląda? Oczywista: byle co i Fisio zgięty ;-) Nawet na wodzę direct usiłuje mi przekazać, że chodzi o zgięcie a nie skręt :-))

Były też incydenty hucykowe. Jak na przykład ugryziony narybek. Czyli totalna olewka jeśli chodzi o współpracę z dzieckiem, które by tylko jeździło albo ciągle te sama sztuczki z ziemi robić kazało, ignorując Humory i Nastroje Pana Konia.

Na Hucu jako pierwszym testowałam naturalne hackamore. Wisiało sobie od 3 lat elegancko na karniszu, emanowało bielą sznurków, zdobiło pokój... Jak się naoglądałam DVD, zapragnęłam w końcu zdjąć z karnisza i zaimplementować... Huc pomykał na hackamore elegancko, mimo moich eksperymentów z balance point, pussing passenger i innymi koncepcjami z cyklu fluidity Lindy P.
Przy okazji mam w tej materii pewne przemyślenia, niekoniecznie zbieżne z Lindowymi ;-)
Hackamore jednakowoż sprawdziło się idealnie. Z wyjątkiem tych nielicznych incydentów, kiedy Huc się stawiał. Ale na Hucowe stawianie się i wędzidło nie poradzi ;-)

W połowie nowej-najnowszej wiaty podłoga już ułożona (ta sama konwencja, co przed wiatą sienną: ażurowe płyty, stare cegły, kamienie... wygląda to super... marzą mi się takież chodniczki i ciągi komunikacyjne, ale to cholerna robota... żmudna, manualna... Jako pomocnik majstra nalatałam się z taczkami, natargałam worków, nanosiłam wiader z zaprawą...). Od biedy chłopacy (Szaman i Huc) mają lokum na zimę... Bo Siwe i Dziadek Heniu mogą w wiatach przebierać-wybierać: 2 dachy do dyspozycji już teraz mają :-) Nawet jak się pokłócą, to każde ma swoją kawalerkę. Choć oni to akurat wyjątkowo zgodni: Siwe zarządza, Heniu się nie stawia i tak sobie pięknie, zgodnie żyją :-)

A Siwe dało się wypsikać absorbiną na wolności, bez zakładania kantarka nawet... Psikałam Szamana przed jazdą i przy okazji podeszłam do drzemiącej pod wiatą Siwki... W powodzenie przedsięwzięcia nieszczególnie wierzyłam, a tu proszę: never say never... :-)
Jedną tylko małą manierę Siwa ma przy psikaniu, którą powinnam wykorzenić: włazi w moją strefę osobistą i przytula do mnie siwą głowę... Odsuwam ją tylko wtedy, gdy przesadzi z mocą owego przytulenia. Nie wykorzeniam, bo mam nadzieję, że z czasem samo się naprawi.
Są jeszcze poletka, na których Siwe jest zdecydowanie unconfident i to jest właśnie jedno z nich... Wyraźnie jednak widać, że stara się być dzielna i pracuje nad sobą :-)
Bardzo jestem ciekawa, jak zareaguje na novum, które chcę jej w końcu zaserwować: Parelli Ball. To kolejny nasz fant, który od bardzo dawna nie może się doczekać inauguracji ;-) Dla Szamana nie warto (Fisiu nie dość, że zabawek się nie boi a jeśli nawet, to tylko przez 3 sekundy, to je jeszcze na dokładkę błyskawicznie niszczy...!!!) a Siwki self-development ciągle mi się wydawał za mały jeszcze... Ale teraz, czuję, nadchodzi ten moment, że powinna sobie poradzić, sama ze sobą...

Pobudzenie przedurlopowe

2011-08-11T13:53:00.016+02:00

Już jutro po robocie - na wioskę i wakacje rozpoczęte.
Plany (były) ambitne - zacząć z Siwką zagalopowania (choćby jedno-dwu-foulowe ;-) A tu cały czas kulawizna u niej (wygląda na podbicie z powodu owej wyłupanej ściany :-(
Ani chybi na Fisia w końcu padnie jeździecko. Się chłopak w końcu doczeka blasku jupiterów. Wczoraj łaził za mną przy sprzątaniu rajskich padoków jak najęty, napataczał się, przyglądał, pomagał wiaderko trzymać (daj, daj, ja wysypię kupy...! oczywiście obok taczki ;-) Nawet odchody obok trzasnął, żebym nie musiała daleko chodzić... ;-) On tak ZAWSZE ma: załatwia się obok taczki, gdy sprzątam ;-)

...a Siwe się zapomniało i przygrzało do mnie galopem. Zaraz było trzymanie nogi w górze, opieranie na czubku, podawanie i pokazywanie, że ała :-(
Całować nie musiałam, ale pogłaskać i pomasować - owszem. Od razu trochę się polepszyło.
Na wszelki wypadek Siwka dostaje glukozaminę+chondroitynę+msm w syropie, która została po Fisiu. Strasznie grymasi nad miską (zapach kokos), bo treściwego symbolicznie a dodatków full (suplement kopytowy, BIOGEN-K, czosnek, no i ten syropek ;-)
Wczoraj musiałam z ręki karmić (za Szamanka, za Hucyka, za Dziadka...); Diablica czekała, kiedy podejdę i nakarmię. Z ręki zjadła wszystko.
A jeszcze dojdą różne ziółka wzmacniające, ciekawe, czy będzie bulwers (jak mawia Bebo-Gośka).
...jutro zrobimy na kopyto kapcioszek z otrębami. Metoda stara, ale jara.

Przydałyby się buty, już nawet zaczęłam zgłębiać temat teoretycznie i przepatrywać ceny, ale niestety finansowo jestem teraz bardzo kaput :-(

Nic to, grunt, że końskie roboty budowlane cały czas postępują, zaczynamy odczuwać presję nadciągającej zimy... Dziś o 5.00 tylko +10 st. C, konie popodnosiły sierść i wyglądają lekuchno puchato :-O

A owady poznikały...! I po co ja tę wyprzedażową czarną absorbinę na wioskę targałam ;-)

Weekend z rodzaju szalonych

2011-08-08T08:40:00.029+02:00

...ledwo się dziś w pracy klawiatury trzymam. Nie dość, że ostatni tydzień w wariackim stylu (ostatni raz nocowałam w przyzwoitych warunkach - czyli w miejskim domu - tydzień temu), to i weekend nie-najspokojniejszy, oględnie rzecz ujmując.

Pojechały na wieś Dzieci, zgodnie obietnicą. Żeby nie tracić czasu, zaraz po przyjeździe, czyli w piątek przed wieczorem, zaczęliśmy ostro działać. Na początek: ekspresowe sprzątanie padoków (na sobotę wróżyli burze, lepiej żeby się wyrobaczone odchody nie rozpłynęli ;-), potem końskie ścieżki. Ostatnie opady dały popalić, trochę nam powciągało żwirki-kamyczki, trzeba było koncepcję zagruzowywania poulepszać. Testujemy teraz nową technologię produkcji.
Najpierw zdejmowanie błocka (z 10 cm. narosło), potem sypanie starego cementu, rozbijanie na sypko a przynajmniej na małe grudki. Na to stare cegły, rozbijanie na kawałki wielkości pięści lub większe (w zależności), odpowiednie poziomowanie (spadki), na to tzw. żwir (który dla mnie de facto żwirem nie jest tylko gruboziarnistym piachem z mniejszymi i większymi otoczakami) i ubijanie tegoż (ubijakiem). Reasumując: niezły zapierdziel.
Nie wdając się w szczegóły, budowlany bilans weekendu jest imponujący: 3 połacie ścieżek wykonane (zneutralizowane największe zastodolne błotowiska), pasmo Gawłowskich Himalajów (zwanych Pasmem Patrycego - od imienia głównego Twórcy) udrożnione (malownicze aranżacje z kamiennych głazów) i przygotowane do penetrowania przez konie. W sumie 5 potężnych kamienno-piaskowych górek rozplantowaliśmy!

Nowości zostały już przetestowane przez Huca pod jeźdźcem. Chitrze, nie narażając własnej osoby, dzieciaki na sznurku się prowadzało po górach :-) Jakaż to genialna koncepcja, mieć małe dzieciaki pod ręką do testowania (wiadomo, małe szybciej się zrośnie, jakby co ;-))) Jednakowoż przy Hucu małe ryzyko obalenia się. Ten po górach łazi jak stara wyga: głowę opuści, kopytem podłoże najpierw sprawdzi... W przyszłym wcieleniu: tylko huce. Żadnych ślachetnych ;-)

I teraz przejście do sedna: wizytacje.
W sobotę odwiedziła nas Nie-Byle-Osoba: Natalia, Strasser Hoofcare Professional na Ukrainę i Węgry! Przyjechała do Nowego z podręcznikowo patologicznymi kopytami. Pooglądała, pokomentowała i zawyrokowała, że koń nadaje się do leczenia w klinice...! Ciekawe, co by powiedziała, gdyby go zobaczyła 5 tygodni wcześniej, przed przyjazdem na naszą bezstajenność... aż dziw, że on w ogóle chodził!
Nowy został zwerkowany przez Strasser Hoofcare Professional stricte po strasserowsku (włos mi się zjeżył na ten widok, bo faktycznie jest to mocno inwazyjne rżnięcie), ale kuń przeżył. Został jednak wywalony na noc spod wiaty - zakaz stąpania po czymkolwiek twardym.
Na początku miałam dużą chęć pokazać Strasser Hoofcare'owi Siwkę (cały czas utyka mi na ten prawy przód), ale zrezygnowałam. Już ja tam wolę skrobać ją sobie pomalutku-powolutku... I niech łazi po kamieniach... Bo po cholerę całe to nasze zagruzowywanie, jakbym miała konie na miękkiej łące trzymać...
Nowy odjechał w niedzielę wczesnym rankiem na Mazury (po sporych perturbacjach z ładowaniem do przyczepy; a do diabła z końmi nie parellistycznymi ;-), gdzie go Strasser Hoofcare Professional będzie codziennie doglądać i dalej werkować (kurcze, po takim cięciu zastanawiam się, co tam jeszcze można codziennie niwelować...???), a potem zapadnie decyzja, co dalej: klinika czy co innego.
Uczucia, co do metody mam mieszane. Zdecydowanie naturalne werkowanie to to dla mnie nie jest. Właścicielka Nowego zdecydowała się w przypływie desperacji; Nowy był do tej pory robiony tradycyjnie. I kuty na rozmaite sposoby. I wiecznie kulejący... A lat 16 i patologia kopytowa od małego (jako źrebak niewerkowany, bo po co...?)
Bardzo jestem ciekawa rezultatów takiego leczenia... W przypadku Nowego być może tak trzeba...
Ale zalecenia żywieniowe zdecydowanie mi się nie podobają. Bliżej im do tradycyjnego żywienia (owies, owies, owies a suplementy kopytowe cynk-miedź-selen etc. to bullshit...)
To ja już zdecydowanie bardziej wolę nurt Jackson'owsko-Remey'owski i tego będę się trzymać.

A na konia żadnego w weekend nie wsiadłam.
Dzieciarnię (małą) woziłam na Hucu, Gośka wsiadła na Fiśka przy całej kupie widzów i zaliczyła pierwszy na Fisiu kłus na linie (kłusowała na nim ze 3 lata temu, ale to się nie liczy, bo Fisiu zakłusował sam, doleciał do bramki i sam sobie zrobił WHOA! A Gośka to po prostu przeżyła. Na pasażera ;-).
Bez liny tylko stępowała (mimo, że zgięcia boczne ładnie działały), bo jej zdaniem Fisiu za bardzo zerkał na ludzi i sprawdzał, czy jego popisy robią odpowiednie wrażenie. Bardzo lubi być podziwiany ;-)
Z ziemi było dość godnie, tyle, że zapomniałam o naszych bardziej zaawansowanych numerkach. Bo i nie miał to być żaden pokaz, tylko przygotowanie do Gośkowego wsiadania. Widownia pojawiła się całkiem znienacka, spontanicznie; Oblubieniec, zdaje się, ją ad hoc zorganizował, spod chałupy ;-)
W ramach popisów Fisiu chciał nawet Gośce zaproponować galop, już sobie kwiknął pod nosem, już się zaokrąglił, już przygotowywał pierwsze foule... ale został pouczony przeze mnie słówkiem EJ! i momentalnie go oświeciło, że chodzi mi tylko o grzeczny, normalny kłus ;-)
Coś czuję, że rada-nie-rada muszę zacząć na niego zacząć wsiadać... Z powodu niedyspozycji Siwki, cóż innego mi pozostało? Jak nie Fiś , to albo Huc, albo... ROWER :-))

Ale jazdy na Siwce żal... Oprócz joggu, taki mi ostatnio tropiący stęp przez cały czworobok zaproponowała... Wyraźnie było czuć jej rozluźnienie, rozciąganie grzbietu, szukanie wygodnego ustawienia w dole...
Boże, myślałam, że nie dożyję Takiego Stanu pod Siodłem u Siwki...

..w związku z odjazdem Nowego, Heniu wrócił do stada. Czyli znów wszyscy razem. Prowadzają się, wędrują... Znowu ruch w interesie.
Siwe decyduje o rozkładzie zajęć stada. Na początek wyprowadziła się spod wiaty na podwórku i zarządziła, że wszyscy śpią razem, pod Wiatą Dziadków, na łące. Wieczorem zastałam ich drzemiących tamże w parach: Heniu + Huc, Siwka + Szaman. Tak ładnie ich ustawiła, że wszyscy się zmieścili, mimo, że zadaszenie dla 2 koni, i to zaprzyjaźnionych ;-)
Dziś o świcie zajęcia w podgrupach: Siwka z Szamanem na łące, Heniu z Hucem pod Wiatą Kasztanową. Musiałam jednak zrobić przetasowanie: Siwe do Henia, Huc z Szamanem z powrotem na piach. Koniec świętowania. Znowu mi się roztyją a ledwo co schudli...

W końcu słońce...

2011-08-05T08:34:00.013+02:00

Środa-czwartek znów wolne. I znów hajda na wieś (właściwie od 3 lat jest to jedyny cel mojego hajda, więc nawet nie powinnam się pucować w tym temacie, oczywista oczywistość... ;-) Pogoda w końcu się poprawiła, błoto błyskawicznie obeschło... Roboty huk; sprzątanie padoków (kuńskie odchody), szykowanie podłoża pod zagruzowywanie, zwożenie cegieł...
W weekend planujemy zmasowany atak roboczy, zapowiedziały się Dzieci z pomocą (żeby nie było: Dzieci to Egzemplarze Dorosłe, czyli Bebo Gośka + Narzeczony Bebo Gośki ;-) Żeby nie zapeszać, wcale nie napiszę, że przy okazji liczę na cudne foty z kuniami ;-) Może bym nawet na Fisia wlazła na momencik na tę okoliczność...?

Jazda na Siwce jedna, ale krótka, bo Siwe cuś jakby lekko znaczy. Chodzi jakby macająco, coś z prawą przednią nie tak; generalnie stara się omijać żwirki-kamyczki, co na Gawłowie łatwe nie jest ;-) W swoim czasie podczas jakiegoś wypłocha walnęła nożyskiem w krawędź betonowej płyty i poszedł jej kawałek kopyta, wewnętrzna ściana (mamy flary najprawdopodobniej żywieniowe - głupia ja - na trawkę bujną puszczam Siwca, bo Faworyta. Żeby jej było miło...), spiłowałam, zrasta sobie powolutku, ale lekka wyłupana deformacja jeszcze trochę potrwa... Przy okazji miałam okazję naocznie się przekonać, na żywym koniu, że faktycznie mamy w środku pustkę, oderwanie znaczy się... Dodatkowo mamy kopyta wypłaszczone jakieś, nie wiem, czy jednak nie wypadałoby żywej podeszwy podciąć...? Może jak zrosną flary się polepszy?
W zimie jest wporzo, ale w lecie robi się nam czasem z kopytami takie dziwne coś... Muszę zacząć dokumentować fotograficznie, opisywać... Może coś wydumam...

Wczoraj odrobaczanie (PARAMECTIN), konie na kwarantannie w podgrupach (Fisiu+Huc, dziadki, Siwka-Samotnica), żeby wydaliły, co trzeba, na mniejszej przestrzeni. Potem będzie gruntowne sprzątanie. Czyli zakupiony weekend mnie czeka ;-)

A, zapomniałam dodać, że nasza krótka jazda siwkowa miała miejsce w trakcie żniw rzepakowych. Sąsiad stawił się zbrojnie kombajnem, ciągnikami i pomniejszymi hałasującymi maszynami nieopodal, co postawiło naszą jazdę pod malutkim znakiem zapytania z powodu siwych predyspozycji do wpadania w panikę.
I oczywiście kolejna dla mnie siurpryza (never say never....): Siwe wprawdzie bystrze głowę zadarło, gębę rozdziawiło, ale na pierwszy mój sygnał od razu przestała się interesować pracami polowymi i uszy poszły na mnie. Taki koń. Nie mogę się nadziwić, jak można być tak zdyscyplinowanym zwierzakiem...!
I jeszcze jedna ciekawostka z ostatniego czasu: Siwe teraz bardziej ciągnie do ludzi, niż do koni!!!

Jakby ją ktoś zaczarował. Magicznie, Koleżanko Mentosowa... ;-)))

Relationship first...

2011-08-01T10:07:00.012+02:00

Siwe zachowuje się od jakiegoś czasu jak pies. Przychodzi na zawołanie (lub na sam przywołujący gest), łazi za człowiekiem, tylko patrzeć, a zacznie się łasić (właściwie, to już się łasi... znaczy główką przymila... i nie zawsze chodzi o zdjęcie z owej główki owada ;-) Nawet płochliwa jakby mniej...
W niedzielę byli goście, dzieciary latały, rzucały czym się da, hałasowały... Siwe większość czasu przedrzemało pod wiatą, w końcu przyszło pod dom i bezceremonialnie zaczęło przepatrywać torby i siatki... Nawet głowę w reklamówkę z ciastem włożyła... Musiałam ją wyjeżować wstecznie spod chałupy, bo by jeszcze do kuchni wlazła, taka śmiała :-)
Ruszyć się nigdzie nie mogę, bo chodzi za mną siwy cień... Za bramę czmycham chyłkiem, bo zaraz Siwe nosem sprawdza, czy da się otworzyć i podążyć moim śladem ;-)
Do tego doszło, że chodzi samopas, gdzie chce; bramkę ma do nocy otwartą, może postać pod wiatą, może objadać podwórko, może iść za bramę obgryzać pobocza i środek naszej polnej drogi... Dostęp do siennej łąki tylko jej odcięłam, bo zaraz byłyby nici z drugiego pokosu ;-)
Raz wzięłam też do Siwki, na za-bramię, Fisia. Stoi na zastodolu z tak żałosną miną... Grzecznego pasienia było może ze 20 minut... Potem zainteresował go ogród Oblubieńca... Majestatycznie wlazł na kamienną ścieżkę i niespiesznie nią wędrując, robił przegląd jadalnych roślin na skałkach... Wkroczyłam do akcji, ale zanim doszłam do typka, ten już zdążył przyciąć 2 kępy trawy: zielono-białą i unikalną w poprzeczno-cytrynowe paski. I wywędrował na skraj rzepaku sąsiada. W tym oto momencie nagle się połapałam, że świat stoi przez Figlarzem otworem, bo przecież nasze przed-bramię jest tylko częściowo ogrodzone. A i to - prowizorycznie, młodymi roślinami...! Bez większego przekonania zagwizdałam po naszemu, Fisiu zerknął na mnie przez ramię i... zawrócił :-) Uch, a ja ciasteczka nie miałam, żeby nagrodzić...! Fisiu jeszcze nigdy nie przepuścił okazji, żeby nie pohulać po okolicy samopas ;-)

Generalnie nie jest różowo. W piątek miałam nagły dzień wolny, co mnie wcale nie zmartwiło (w czwartek skoro świt wróciłam z wioski do Wawy i tegoż samego dnia, po robocie, okazało się, że dygam tamże z powrotem...). I całe szczęście, że ów piątek się napatoczył, bo pogoda znośna jeszcze była... A co było potem...
Błoto i tak u nas eleganckie. Nie jest wprawdzie takie, jak kiedyś, co to gumnioki ściągało na zastodolu, ale i tak Fisiu z Hucem po pęciny w błocie brodzą gdzie-nie-gdzie :-(
W piątek pogoda słoneczna nawet, więc ręce zacierałam, że dziadostwo obeschnie... Kopyty przez to błoto nam się trochę sypnęli, zwłaszcza Fisiowi, rada nie rada wzięłam się więc za tarnik... Straszliwie szybko odrastają nam piętki vel kąty wsporowe... Na pierwszy ogień Siwe poszło... Pazury tak jej zrąbałam, że zwierze zapylało po podwórku elegancko od piętki, nawet chodem wałęsanym, kiedy to z reguły się szura, lezie niedbale i od czubka...
Fisia chciałam wcisnąć Oblubieńcowi, ale sprytnie się wywinął i do pracy pojechał. W sobotę wzięłam się więc i za jego potężne giry. Na szczęście po permanentnych opadach róg mu wyraźnie zmiękł i dał się obrabiać bez większych problemów... Potem jeszcze Siwą zawezwałam, bo mi się jej rolki mustanga nieszczególnie podobały. Że za mało zrollowane jakieś ;-)
Skupiam się na skracaniu pazurów, bo mamy tendencje do szybkiego narastania. Trochę też obniżam piętki. Generalnie kopytnie wyglądamy nienajgorzej :-)
Jeszcze mi tylko Huc do kontroli został, może w środę go obejrzę... Trochę mnie niedowład kończyn strzelił po 8 kopytach... Zdaje się, że mój ulubiony malutki tarnik hobby (DICK) lekko się stępił ;-)

W piątek jazda na Siwce. U dziadków. Wygrodziłam czworobok do jazdy, zamknęłam pensjonaty na łące, żeby nie umyśli przyjrzeć się z bliska naszemu treningowi ;-)
Na początek jazda z carrotem w wersji light i wspomaganie przy jego pomocy skrętów (nie jest to moja comfort zone, póki co ;-) Pierwsza nasza taka próba porozumiewania się. Na Siwej większego wrażenia novum nie zrobiło. Ba, od razu wiedziała, o co chodzi :-)
Ja jednakowoż muszę trochę poćwiczyć koordynację ruchową, bo Siwe jest żwawe i czasem muszę szybko zadziałać.
Potem skupiłyśmy się na kłusie i regulowaniu tempa w tym chodzie. Najpierw pozwoliłam Siwce wypalić się w kłusie zasuwanym, potem prosiłam o ogarnięcie się, pozbieranie do kupy, odpowiednie ustawienie. Nieliczne próby zasuwania gasiłam jazdą po kole wokół wybranego punktu.
Siwe ma problem z jazdą po prostych. Niemiłosiernie skręca, zbacza, wywija zakrętasy i to bez wyraźnej tendencji; nie ciągnie do koni, nie ciągnie do bramki... Po prostu eso-floresuje. Zwłaszcza w kłusie. Point-to-point trochę pomaga, ale zdaje się, że musimy częściej pod siodłem pracować, bo inaczej do końca życia będziemy dreptać w miejscu* ;-)

* ale mi ambicja w górę poszła, co? a jeszcze jakiś czas temu się tu wywnętrzniałam, że mogę i całe życie tylko z ziemi... A tu nagle, o: z gęby-cholewa ;-)

W sobotę też mi się jeszcze udało wsiąść (koło południa), ale szybko skończyłam, bo Siwe zaproponowało jogg tak cudny i w takim ustawieniu, że poczułam się, jakbym western pleasure jechała... Miałam wsiąść jeszcze raz, pod wieczór, ale zaczęło padać... Czworobok nam lekko rozmiękł...
A już w niedzielę - szkoda gadać. Przechodziły nad nami kolejne nawałnice, zalało nas dokumentnie, wszędzie bajora a rzeka buzuje jak po wiosennych roztopach... Fisiu wpadł nawet gdzieś na głębinę, łomot i plusk był straszliwy... Ciemno już było, przestraszyłam się, bo potem martwa cisza nastała ... Na gwizd jednak cielsko w oddali załomotało i wychynęło z ciemności galopem... Obmacałam, mokry był do połowy. No, przynajmniej wiem, że głęboko i że ryzyko przeprawienie się na drugi brzeg znikome ;-) Chociaż jak mu się pławienie we wodzie spodoba... Kto go tam wie, on jest kuń specyficzny ...

Medycyna naturalna

2011-07-27T14:21:00.005+02:00

Zawzięcie przekopuję domową bibliotekę i sieć w poszukiwaniu informacji o naturalnym wspomaganiu końskiego organizmu...
Chodzi oczywiście o Siwkę... Zrobił się z niej teraz koń szczególnej troski; oczywiście zaobserwowałam już pierwsze symptomy rozbestwienia w postaci trykania człowieka głową... W niedzielę zdrowo tryknęła Heńkową w saszetkę z ciasteczkami a i mnie od czasu do czasu puknie, póki co z pewną dozą przyzwoitości, czyli w miarę, jak na konia, delikatnie ;-)

...zamówiłam kozieradkę, oregano (lebiodkę) i zieloną herbatę u Pana Podkowy (PODKOWA-LINY) a w siodlarni.com echinaceę i mieszankę ziołową ZAZULA - pokrzywa, mniszek lekarski, liście malin, echinacea, owoc dzikiej róży (po której: sierść jest lśniąca, krew oczyszczona a układ odpornościowy wzmocniony).
Ciekawe, jak Siwka zareaguje na takowe menu...
Suplement kopytowy rąbie w miarę przyzwoicie (czasem muszę resztkę papki zgarnąć z miski i podać do pyszczka ręcznie), ziółka ma kaszel też piła z apetytem... Mam nadzieję, że i tym razem zaakceptuje nowości w żywieniu...

Ożywienie

2011-07-25T08:19:00.013+02:00

Zebrałam się w końcu w sobie, nabrałam energii życiowej. W pracy - przeprowadzka z Bielan na Wolę plus zmiana godzin pracy na wcześniejsze. Skutkuje to tym, że na wsi wstawać teraz muszę o horrendalnej 5.15... Nic to. Daję radę, nawet wyrabiam się, żeby kuniom siano rozdać :-)

Nasi w końcu trochę zeszczupleli. Nawet Hucyk, mimo, że wydawało się to niemożliwe... Towarzystwo nie chodzi teraz na łąki, bo 3 łąkowe kwatery przeznaczone są dla Dziadków-pensjonariuszy. Nasi siedzą więc na piachu. A raczej na ni to glinie-ni to czarnoziemie. Mają dostęp do nadrzecza 24 h, ale chyba tylko w nocy tam łażą, bo cały dzień sterczą i patrzą, co się dzieje w obejściu.
Siwe nieodmiennie wywiera presję, żeby puścić ją na podwórko, albo choćby pod wiatę, bo tam siano zamknięte, ale zawsze jakieś źdźbło się znajdzie, żeby do gęby włożyć ;-) Wystaje przy sprężynie nawet wtedy, gdy wałachy pójdą na dalsze kwatery.
Się okazało, że Oblubieniec też ją puszcza na za-bramię (lub przed-bramię - zależy, z której strony spojrzeć ;-) i Siwe uważa, że to się jej należy, jak psu buda :-)
W niedzielę zagadałam się z Heńkową, patrzę a Siwe dyskretnie wypedałowało poza siedlisko naszą polną drogą (tasiemka symbolicznie zamykająca zdjęta), skubiąc pobocza i środek. Gadamy sobie spokojnie dalej, za jakiś czas rozglądam się a Siwe już hen w siennej koniczynie (łąka na drugi pokos odrasta). Ruszyłam po gadzinę, zawołałam, zacukałam po naszemu... Przykłusowała, ja ją za bródkę, a ta mi kłusem w stronę siedliska, że już niby wraca... a przed samym wejściem myk za górę gruzu, półwolta i sru z powrotem radosnym galopkiem w koniczynkę... Po drodze walnęła se lotną zmianę. A co. Umi, to się popisuje ;-)
Pierwszą catching game na wielkiej otwartej przestrzeni zaliczyłyśmy :-) Myślałam, że się nalatam albo co, ale zacukałam i Siwe znów do mnie przyleciało. Tym razem poszło grzecznie za bródkę na przed-bramię/za-bramię.

W sobotę Dziadki siedziały na łące za domkiem gospodarczym, puściłam więc naszych na po-dziadkowe niedojady na środkową kwaterę, którą zamierzałam zamknąć, żeby odrosła i się trochę po-odłogowała. Niedojady jednak zostały spore, szkoda to tak zostawić, bo zarosną po pas.
Nasi się przyczaili, widać było, że chcą lecieć, ale się cykają... Poszłam przodem. Fisiu-Tchórz oczywiście przyklejony do mojego prawego ramienia, ale wali pierwszy jako niby-czołowy, gały wytrzeszczone... Za nim Siwe - kłusem... Huc się zapodział na padock paradisie zastodolnym, ale za chwilę do swoich dołączył... I zaczęło się. Niby to takie niemrawe, grzeczne, a jak dały czadu... Najpierw doleciały i ustawiły się szeregiem przy ogrodzeniu, Dziadków oglądać. To Dziadki do nich, a co. Żałowałam, że nie wzięłam aparatu, bo wszystkie prężyły się i wyginały jak arabki. Noski-noski, obniuchiwania... Wolałam wkroczyć, żeby nie doszło do płotowych pojedynków, mimo, że było dość grzecznie. Licho nie śpi. Jeden kwiknie i awantura gotowa...
Nasi się zezłościli. Jak to tak, nie pozwolić się niuchać przez płot...!! I zapodali wściekłą 5-minutową gonitwę w kwikami, wierzgami, baranami... Takie rezerwy energetyczne się ma...! A zaledwie 2 godziny wcześniej narybek na Hucu na oklep jeździł... Proszę jaki to koń łaskawy, że dzieciakowi nie zaproponował, tego, co na łące wyczyniał ;-) Wprawdzie najbardziej spektakularne ewolucje nad ziemią zawsze Siwka wyczynia, ale Huc niewiele jej ustępuje w wygibasach ;-)
Pod wieczór zaproponowałam Siwce jazdę na tejże łące. Było żwawo. Zajmowałyśmy umysł jazdą od punktu do punktu, okrążaniem opony i kępek niedojedzonych badyli. Ponieważ WHOA! nie działało (przestawałam jechać, siadałam na kieszeniach, mówiłam WHOA! a Siwe zasuwało dalej) zgięć bocznych narobiłam się do znudzenia. Postanowiłam, że po pierwszym skutecznym WHOA! skończymy jazdę. Siwe zdecydowało, że trenowanie potrwa 15 minut... ;-) No cóż... Obiecałam :-)
Jako, że czułam jeździecki niedosyt, zapolowałam na Huca. Trochę próbował unikać, ale w końcu poległ. Znaczy łaskawie zgodził się na jazdę ;-) Pozasuwaliśmy po łące ostro. Ostro też nas komary pocięły ;-) Przez te codzienne, ostatnio, ulewy dość szybko z koni absorbina schodzi...

W niedzielę Siwkę na jazdę wzięłam o niezwyczajnie wczesnej porze, wczesnym popołudniem. Wysmarowałyśmy się resztką różanego żelu (spoko, spoko... jeszcze pełne 3 butelki mam w zanadrzu... W zeszłym roku posezonowe resztki wykupiłam z pewnego sklepu internetowego ;-) Osiodłałyśmy pod kasztanem. Jako że się zagadałam, Siwe miało lekcję cierpliwości - oczekiwanie w pełnym rynsztunku, aż zachce mi się zająć jej osobą... Stała dość grzecznie, ze 2 razy tylko próbowała ode mnie od-drałować ;-)
Jazda sympatyczna, Siwe spolegliwe, tym razem WHOA! bardzo ładnie działające. Kłus jednakowoż zasuwający. Zrobiłam eksperyment, czy da się owo zasuwania spowolnić. Bo mam ambicje joggu Siwkę wyuczyć. A póki co, hmmm... Anglezowanie w tempie Hucykowym niemalże uprawiam... Przysiadłam ćwiczebnie, luźno, nie przestając jednak jechać... (westówka wygodna, wygodna... na klasycznym by mnie wytelapało, że hej a tu dupsko elegancko siedzi ;-)
...i Siwe zwolniło kłusa, czyniąc go sobie i mnie bardziej wygodnym!! A bestio, tu Cię mam...!
Z bólem serca jazdę zaraz skończyłam, niech sobie przemyśli, jakie płyną z tego zakończenia nauki ;-)) Czuję, że jogg w zasięgu ręki... a raczej, pardon, dupy :-)))

Czerniak

2011-07-20T12:10:00.006+02:00

A więc jednak. Siwe ma czerniaka. Przypuszczenia naszych wet-ek potwierdziła dziś Olga Kalisiak.
Siwej urosło COŚ w okolicy ganasza. Najpierw była to mała gulka, malejąca-powiększająca się okresowo. Potem gulka zrobiła się jakby dwugulką, teraz jest gruzełkowatym większym CZYMŚ (spory orzech włoski). Zaczęło się ze 2 lata temu, ale wyglądało na okresowe powiększanie się lewego węzła chłonnego. W wyniku burzy mózgów nasze wetki wykluczyły węzeł chłonny, worek powietrzny i śliniankę (większe COŚ jest w tej okolicy), dziś Olga - przy okazji wizytowania Nowego - potwierdziła czerniaka. Ma podobną pacjentkę; COŚ w tej samej okolicy, wielkość - GRAPEFRUITA (!!)
Zalecenia - brak. Pacjentka była smarowana CZYMŚ, co podobno pomaga (toksycznym dla zwierząt i ludzi) - bez skutku. Czyli co..., żyjemy dalej.
Obawiałam się, żeby COŚ nie poszło do środka... żeby Siwe nie zaczęło się dusić, na przykład... Ale nie; COSIA wywala na zewnątrz... Pacjentka też się nie dusi, ot po prostu ma se owoc koło ganasza...

Wieści około-środowe

2011-07-15T11:15:00.011+02:00

W środę z wieczora pierwsze werkowanie Nowego. Nowy, jako że przody fatalne (a jeden to w ogóle patologiczny i bolesny) nogi podaje za ciasteczko. Znaczy podaje, jak ma chęć i jak zaraz dostanie coś do gęby. I wyrywa. I odstawia taniec godowy (nóżka w przód, nóżka w tył), gdy nie ma ochoty nogi podać...
Przed werkowaniem - na linę. Najpierw zabawa w łapanie. O, dawno nie miałam okazji...
Tak w ogóle to ostatnio nawet level 1 sobie obglądnęłąm, ku przypomnieniu, jak się z surowym pracuje ;-)
Zabawa w łapanie śmieszna (przynajmniej ja się ubawiłam, nie wiem jak kuń. Raczej był zły ;-). Nowy ostentacyjnie energicznie odchodził, gdy zbliżałam się z kantarkiem. To kazałam odbiegać. Nowy - uchle płasko, odskok, bicie piany, reakcje nieadekwatnie żywiołowe.
Albo uchle płasko, głowa na 3 m. i stoi. Znaczy popisówa zastraszająca.
Uległ po 5 minutach :-)
Na linie - podobnie. Zrywy, podskoki, jedno dęba. Albo przeciwnie - wmurowanie w glebę. Wystarczyło jednak jedno wspólne obejście łąkowego padock paradisa (wygrodziłyśmy z Gośką Dziadkom ścieżki na łące, żeby się ruszali, nieroby ;-) i Nowemu przeszło :-) W trakcie owego obejścia kazałam robić rzeczy banalnie trywialne:
- iść za mną,
- nie wyprzedzać,
- wyprzedzać na komendę,
- stawać, gdy ja staję,
- cofać,
- cofać, gdy ja cofam,
- opadać liściem...
- okrążać w prawo/okrążać w lewo...

Nowy BARDZO bystry, żuł co kazanie, a na koniec jeszcze ozór wywalał i żuchwą wywijał, jakby mu co w zęby trzonowe powłaziło. Tak mu owe trywialne polecenia dały do myślenia :-)

A, i jeszcze od razu zapowiedziałam, że CIASTECZKA NIE BĘDZIE ;-) I nie było.
Przody zrobione, wystarczyło kilka małych reprymend :-) Nawet gryzące muchy (dzięki forum SPNH wiem, że to jusznice ;-) nie przeszkadzały, o dziwo ;-)

Weekendowe szaleństwo

2011-07-11T11:23:00.022+02:00

Co się u nas w weekend działo...! Przewaliło się przez Gawłowo stado ludzi, stadko psów, gromada samochodów...
Psy tzw. ras niebezpiecznych, czyli uśmiechniętych i rozbrykanych; rodzeństwo buldosiów amerykańskich, przy których nasza Buła okazała się wielkim psem; paradowała więc z zadartym nosem powarkując na drobiazg :-) I jeszcze eee... pitbul...? amstaf...? kurcze, w psach to ja się jakoś szczególnie nie wyznaję ;-)
Stado ludzi pomagało w obejściu, psy hasały podzielone na grupy; były sesje zdjęciowe z treningu, z niecierpliwością czekam na jej owoce :-)

Mimo obecności Bebo Gośki na wiosce, końskich zdjęć fajnych nie udało się porobić, bo tak jakoś wyszło...
Jazdę urządziłyśmy sobie w sobotę o 21, wcześniej się nie dało... Po fali opadów, naszedł upał niemiłosierny; konie sterczały w cieniu, siano niedojedzone walało się dokoła, trawa rosła sobie nie niepokojona końską gębą...
Owady się powściekały, powylatywały na żer po tygodniowym poście spowodowanym opadami i zimnicą... Miała więc miejsce globalna akcja psikania wszystkich koni; nasi - absorbiną, pensjonaty - czym tam który miał... Absorbina zdecydowanie wymiata inne środki, ale tym razem w 100% nie zadziałała... Aczkolwiek nasi i tak mieli się o wiele lepiej (od razu walnęli się spać w spokoju ducha), jak gościnni, których prawie od razu owad rąbał na całego...
Siwka dostąpiła zaszczytu dziewiczej jazdy w ogłowiu natural west bridle by Parelli. Przy tranzlowaniu zerkała podejrzliwie na śnieżobiałe mekate, ale zachowywała się godnie. Niezadowolenie okazała przy pracy z ziemi; wydała z siebie lewopółkulowy bryk (głowa między nogi i hajda w górę) i wyrwała mi linę!!! Bryk powolny i z rozmysłem - u Siwej zjawisko nie-wys-tę-pu-ją-ce. Tak się zwierza pozmieniała - LBI się z niej porobiło :-)
Lina upadła mi pod nogi (nie wysilałam się, żeby ją na siłę opanować), Bebo Gośka wrzasnęła co wy wyrabiacie??? bo akuratnie walczyła o życie na Hucu (czyli wsiadła na konia po dłuższej przerwie) a Siwe, jak gdyby nigdy nic, odangażowało się i stanęło naprzeciw mnie z grzeczną minką. Puściłam na ósemkę, poprosiłam o stęp (były propozycje a może jednak zamaszystym kłusem, hę...?) Wsiadłam, Siwe dość żwawe, ale w pełni kontrolowalne. Trochę się pokręciłyśmy, zakłusowałyśmy... takie wielkie nic a tu znowu Gośka: mamo, co Ty robisz??? i oczy bałuszyła coraz bardziej, że oto Siwka spokojnie (acz energicznie) kłusem pod jeźdźcem zasuwa... No tak, zapomniałam, że Bebo za często mnie na Siwce nie widziało... A Siwkę pod jeźdźcem kojarzy ze swoimi spektakularnymi z niej upadkami ;-) A tu proszę, kłusuje z człowiekiem i nie wpada w szał ;-)

W niedzielę najpierw upał, potem deszcz... Wzięłam się za kopyta. Trochę miałam opory, bo ludzie, psy, ruch w obejściu jak w ulu... Ale przerwa kopytna była 2-tygodniowa i sumienie mnie zagryzało, że kopyta domagają się interwencji... Na dokładkę wydawało mi się, że Hucyk pod Gośką w sobotę lekko znaczył na przód, wypadało dokładniej sprawdzić, co się dzieje pod spodem...
Zaczynam już pewne rzeczy widzieć; np. to że kąty wsporowe Hucykowi błyskawicznie odrosły... I że ma każdy przód inny; jeden z uporem maniaka hoduje sobie jakieś podejrzane (jak dla mnie) podpórki... Ciachnęłam małemu wszystkie 4 kopyta, dość śmiało jak na mój gust, ale Huc odszedł żwawym eleganckim krokiem, więc chyba nic mu tam nie uciachałam nadmiernie ;-)
Potem wzięłam Siwkę; ta z kolei ma kopyta zupełnie inne. Niby starte, kąty niewysokie, ale idzie jej w pazury... Było więc skracanie tarnikiem ... Miejsce obrałam sobie niezbyt bezpieczne, ale jedyne bezbłotne: pod starą wiatą. Tu ściana, tak słup a jeszcze dalej drzewo... Było nie najgorzej. Na szczęście nikt się szczególnie nami nie interesował. Do czasu wypłosza (zdaje się, że Fucia pod ścianą wiaty myszki szukała i pokazała nagle dołem pod ścianą swoja groźną facjatę ;-) Siwe skoczyło na mnie, ja wrzasnęłam i odruchowo uskoczyłam... Siwe dopadło do mnie, ciuchnęło mnie barkiem, zamarło przyklejone i od razu wyluzowało. Wyglądało to raczej jak Ratuj...!!! niż ucieczkę na oślep.
Siwkę zdecydowanie wolę werkować bez asysty (i w ogóle wszystko wokół niej wykonywać w samotności), bo wtedy jest o wiele spokojniej. Przy ludziach Siwe się od razu spina.
Lina leży sobie na ziemi, Siwe dostaje kupkę siana, żeby się nie nudziła a ja miotam się na kopycie ;-) A po wypłoszu przyparadowało do nas kilka ożywionych incydentem osób... Ponieważ jednak trzymali się w słusznej od Siwki odległości, ta nie zwracała nią nich szczególnej uwagi i mogłam spokojnie kontynuować dzieło. Trochę poległam przy zadach; ręce odmówiły posłuszeństwa, bo mój mini-tarnik lekko już stępiał i muszę trochę mocniej pocisnąć... Nic to. Może uda się dopiłować czubeczki w środę.

Z Nowym mamy już poustalane pewne sprawy. Do ustaleń doszło przy okazji psiakania się anty-owadem. Nowy jest podobno niepsikalny, poszłam więc do niego z psikiem i jego osobistą gąbką. Najpierw ustaliliśmy sygnały: idź, w prawo, w lewo, do tyłu (nie lubi, nie lubi ustępować miejsca ;-) stój, zabierz dupsko, patrz mi w oczy. Po tym jakże podstawowym acz mocno niedoszlifowanym repertuarze manewrowania kuniem okazało się, że Nowy jest w 99,9% psikalny (przy psiku w okolice siusiaka szykował się do groziebnego podnoszenia adekwatnej zadniej nogi). Najpierw wydałam z siebie odgłos psik-psik-psik (Heniu już na taki symulowany dźwięk psikania bałuszy gały i rośnie ;-) potem psiknęłam na gąbkę... Nowy stał leniwie popatrując po okolicy... No to go psikłam w łopatkę... I poszło, po całości. Bez ceregieli - grzecznie, lina luźna.
Największy och! był przy głowie (tutaj miało być gąbkowanie), Nowy kategorycznie odmówił współpracy i zadarł głowę hen wysoko... Przerobiliśmy więc ekspresowe ustępowanie od nacisku na potylicę a następnie zaproponowałam zabawę chcesz trzymać głowę w górze? pomogę Ci! I gdy Nowy zadzierał głowę, przytrzymywałam go za bródkę w górze. Od razu mu się zadzieranie znudziło; zaczęły się kombinacje i manewry, jak tu mnie przechytrzyć i opuścić głowę :-) Tak się wycwanił, że nurkował do samej trawy. I tak się wygąbkowaliśmy: z nosem przy ziemi. Niezły ubaw; oboje wygraliśmy ;-)

Mokro...

2011-07-04T14:13:00.016+02:00

Za weekend tak cudownej urody, to ja zdecydowanie dziękuję. Ledwo się narybek w niedzielę na Hucyka załapał a i to w czasie czyszczenia (na szczęście pod wiatą ;-) złapała nas mała ulewa.
Ja się oczywiście jeździectwem znów nie skalałam ;-)

W piątek skoro świt przyjechał Nowy. Nowy wyładował się z przyczepy na drodze głównej, zbaraniał, zrobił się 3-metrowy, capnął w gębę kępkę pszenicy sąsiada, wybałuszył dziko oczyska i powędrował w kierunku swojego nowego domu. Czyli do nas ;-)
Powędrował to określenie dość oględne, bo de facto wyglądało to tak, że wlókł 2 osoby uwieszone na dwóch uwiązach po obu stronach jego paskowego kantara. Owe 2 osoby to jego właścicielka + ja. Pięknie to zaiste musiało wyglądać; Oblubieniec skwitował, że to Nowy nas prowadził, a nie my jego. Aż dziw, że przebyłyśmy owe 500 m. od drogi głównej w jednym kawałku, niepodeptane i niepokopane.
Kurcze. I pomyśleć, że kiedyś moje konie były podobne... Że Siwka, przy próbie pierwszego wyprowadzenia ze stajni na uwiązie, przeciągnęła mnie solidnie po płocie... A Fisiu, jako żwawy młodzian-jeszcze-ogier, wskoczył mi na plecy...!
Takiego ZERA szacunku do człowieka to ja dawno nie widziałam... Czułam się PRZEZROCZYSTA. Do tego koleś pewny siebie (wytrzeszcz i 3 metry wzrostu to była tylko adrenalina); po drodze łapał w gębę trawę spod nóg; na pierwszy rzut oka wygląda na LBI z tymczasową nadpobudliwością. Poszedł od razu na łąkę i bez wstępnych ceregieli, zerknąwszy na nasze stadko, zajął się konsumpcją. Stadko oczywiście się ożywiło. Ożywienie polegało na przekłusowaniu wte i wewte, stanięciu i gapieniu się z rozdziawionymi gębami. Rządkiem, wzdłuż ogrodzenia. Hucyk, żeby lepiej widzieć, wdrapał się na środkową górkę-Himalaj. Potem kombinacje, jak tu się do Nowego dobrać, zapoznać, ustalić kto zacz.
Generalnie wszystko odbyło się dość spokojnie. Nowy nie jest jakiś wybitnie problemowy; owszem, na początku płoszył się biało-czerwonej taśmy i nie chciał za nic wejść na podwórko ścieżką (około 2 m. szerokości), ale pozostawiony sam na sam ze sobą, dość szybko przyswoił podstawową gawłowską końską wiedzę: cholera, da się przeżyć ;-)
Po kilku godzinach naszym koniom znudziło się gapienie na Nowego i zdecydowały się powędrować na nadrzecze. Ostał się ino drzemiący Dziadek-Henio. Nowy poczuł się nieswojo, zarzucił ogon na plecy i zaczął latać zawiesistym kłusem.
Heniu jakby tylko na to czekał, ocknął się, przywędrował pod bramkę i zażądał jej otwarcia. Cóż było robić - otworzyłam ;-) Heniu od razu postępował na łąkę, do Nowego. Odbyło się zapoznanie. Bardzo kulturalne (a podobno w poprzednich stajniach Henio był czasem izolowany od stada, za agresję ;-) Była konfrontacja czółko-czółko (mała próba sił, kto ma mocniejszą głowę ;-), kilka kwików i jeden pac przednią nogą w próżnię. I rozeszli się panowie konsumować :-)
Heniu bardzo szybko stał się dla Nowego wzorem do naśladowania; Nowy bez mrugnięcia okiem poszedł za nim pod starą wiatę (na podwórko, pod kasztanowca), międlił siano pod strasznymi, powiewającymi bimbadłami, oglądał bez lęku hałaśliwą budowę i wariujące wokoło psy.

Ponieważ obaj panowie są w wieku około-emeryckim i mają bardzo zbliżone potrzeby żywieniowe (jako jedyni u nas dostają treściwe) zamieszkali na stałe na łące. 24 h. Udostępniliśmy im dojście do zadaszonych pleców nowobudowanej wiaty, więc mogą się wedle życzenia chować lub sterczeć na deszczu. Panowie już się podzielili przestrzenią pod dachem: Heniu rezyduje bliżej bramki, Nowy bliżej zastodolnego padoku. Ku uciesze Siwki, która od razu dostała rui i w Nowym zakochana :-) Snuje się, nawołuje, zagapia. Czasem powędruje w nadrzeczne chaszcze do Fisia i Huca, ale zaraz wraca galopem. Może w końcu trochę schudnie od tej miłości ;-)

(...)

Starość straszna rzecz...

2011-06-27T11:31:00.014+02:00

...4 dni na wsi i żeby prawie nic nie pamiętać...? Co się działo...? Tak to jest, gdy lata już nie te i notatek się nie robiło na bieżąco... A mgliście pamiętam, że byłoby o czym pisać, uh...!

Była wizyta w zaprzyjaźnionej stajni i praca z naturalnie surowym koniem. Dzikim. Siwym. Działo się. Siwego ulubiona forma ucieczki - do góry. Siwy grubaśny (miętkie ciałko), ale nieszczególnie wycwaniony, więc mimo pokaźnej masy nie dał mi rady ;-)) Na dokładkę bystry, szybko chwytający. Dogadaliśmy się szybciutko. Potem stał z opuszczoną głową, wyraźnie szukający kontaktu. Przypadł mi ów siwy (właściwie siwka ;-) do gustu. Kombinuję teraz, jak by tu właścicieli zapłodnić myślą o naturalnej ścieżce kariery dla ich zwierzaka... ;-) Bo póki co biedak jest jedynie lonżowany, podobno nieszczególnie skutecznie - chodzi tylko w jedną stronę :-(

Była robota kopytowa. A jakże, zgodnie z samo-obietnicą. Znów zadki Hucyka i przody Fisia. Siwkę tym razem sobie odpuściłam, ale wnikliwie przyjrzałam się siwym kopytom i cóż NAGLE ;-) spostrzegłam?? Strzałki jak dzwony! Szerokie po same piętki... Kurczaki, niezłe są...! Ale pazury się robią. I to dość szybko. W weekend musowo się do Siwki doczepię.

Były pojedyncze (WSTYD!) zabawy z ziemi: z Fisiem liberty na poważnie (mimo, że BARDZO DŁUGA PRZERWA - geniusz, panie), z Siwką spacery na sienną łąkę, oglądać samochody terenowe w trakcie wymiany koła, bawić się w touch it w terenie (lekko nie było, Siwe mega-rozproszone, gałujące i pytające czego? czego?)...

Była jedna jazda (WSTYD! WSTYD! WSTYD!) na Siwce, w niedzielny wieczór. I ciekawa obserwacja. Przed jazdą psikanie anty-owadzie, więc Siwe lekko ożywione; siodłanie w innym niż zwykle, ciasnym miejscu, więc nadal oko bystre... Po zasiądnięciu - Siwe złapało taką zawiechę, że aż obudził się we mnie lekki niepokój, czy aby nie wpędziłam zwierza w katatonię ;-) Jakaś ona podejrzanie grzeczna pod siodłem ;-) ZA KAŻDYM RAZEM tak jest. Ale na pomoce reaguje ochoczo, kłusuje żwawo, tyle że na komendę STÓJ! momentalnie flaczeje... Cóż, pewnie taki urok konia robionego od początku naturalnie ;-)

Była budowlanka. Nowa wiata cała już pod dachem (Oblubieniec nawet bukiet na blasze umieścił. Że niby wiecha ;-) Długa ściana od strony łąki zabudowana, został tylko wysoko pas na okna (A co. Wzdłuż całej ściany będę miały kunie okna, od wschodu. Na pobudkę ;-) Teraz robi się podłoże i krótka ściana od strony zastodola.
Pod starą wiatą kontynuacja utwardzania podłoża. Miało być kamieniowanie, skończyło się na super fajnej posadzce ze starych cegieł. Pięknie jest :-)

Było, było, było... A co będzie? W piątek o świcie przyjeżdża do nas nowy Dziadek. Ciut młodszy od Henia, też wielkopolak :-) Oczywiście dzień na żądanie i hajda w czwartek po robocie na wioskę :-)

A na koniec: rodzynek. Do długich bojach toczonych sama ze sobą, kombinacjach finansowych, ciułaniach, odejmowaniu sobie od pyska... zamówiłam Natural West Bridle... I oto jest... Cudne...
Powiesiłam je sobie koło łóżka i zachwycam się po przebudzeniu... (bu-ha-ha, robię się sentymentalna jak jaka gimnazjalistka... Zdaje się, że to prawda, że z wiekiem ludzie dziecinnieją :-))

Sprawy kopytowe

2011-06-20T11:01:00.008+02:00

Sobota pod znakiem werkowania. Niedziela - dzień otwarty w Gawłowie, czyli kupa gości.

W sobotę poczułam wolę bożą; wzięłam narzędzia Oblubieńcowe (+ swój mały tarnik hobby DICK) i przytargałam Hucyka pod kasztanowca. Hucyk próbował na początku zwiać (czyżby nie wierzył w moje UMIEJĘTNOŚCI...??? ;-) szybko doszliśmy jednak do porozumienia (ekspresowe wybiórcze 7 zabaw, do zadyszki ;-) i mały stał jak aniołek, przywiązany do ziemi. Na warsztat poszły zadki. Obniżyłam kąty wsporowe (vel piętki), skróciłam pazurki. Nawet nieszczególnie się umęczyłam. Mały odszedł zadowolony, że przeżył ;-) a pod drzewo nadciągnęła Siwka. Jej też uwiesiłam się na zadach. Tutaj było trochę więcej roboty, bo Siwe wyłupało sobie szpetnie kawał kopyta, nawet się dziwiłam, że nie kuleje... Siwe jednakowoż twarde jest; przycięło się, przypiłowało i Siwka śmignęła objadać przed-bramię.
Siwe chodzi już tam samo, na przywołanie lub pokazanie paluchem, aliści woli, gdy kręcę się tam razem z nią. Gdy wracam na podwórko, Siwe za chwilę też wraca. Ostatnio biegiem. Tak się pilnuje. Planuję zrobić eksperyment i przejść się naszą polna drogą z Siwką luzem. Ciekawe, jak daleko zajdziemy ;-)
Już po siwych kopytach czułam się jak po pakowaniu na masę. A jeszcze mnie licho podkusiło wziąć Fiśka. Tu spodziewałam się porażki, bo Szamanisko zaraz się pewnie znudzi, zacznie grymasić, nogi wyrywać... A jeszcze przywiązany tylko do ziemi...? Da mi popalić, jak nic...!
A tu siurpryza. Fisiu ani razu nie próbował zabrać nogi...! Miotałam się z obcęgami, ręce mi więdły, bo ten to dopiero ma róg jak się patrzy...! Tarnik potem ledwo trzymałam w łapach. Całe szczęście, że konie łażą ostatnio po bagnie a i deszcz popadał i kopyty lekko zmiękły...! Ledwo dałam radę, ale jakoś poszło. Oczywiście tylko przody, bo do zadów chyba bym się nawet nie dowlokła ;-) 6 kopyt jednego dnia - mój życiowy rekord :-) W niedzielę - zakwas totalny. Wolę sobie nie wyobrażać, co by było, gdybym nie pakowała na siłowni regularnie ;-)
I teraz oczywiście jest postanowienie - co tydzień trenujemy z narzędziami :-)

W niedzielę najazd gości-psiarzy. Buła oszalała, bo wśród gości znalazł się m.in. jej hodowca :-) Co psy wyczyniały, lepiej nawet nie wspominać; wystarczy, że napomknę, że w trakcie wizyty mieliśmy potężną burzę-gradobicie, po której psy popisywały się zapasami w błocie :-) W trakcie była sesja zdjęciowa, której wyników jestem bardzo ciekawa.
Konie przyjęły gości chętnie, Siwe tylko poprosiło, żeby ją (pasącą się na podwórku) do koni wpuścić, ale na padoku ludźmi się interesowała, podchodziła, sterczała z błogą miną. Dzielny zwierzak zważywszy, że kiedyś wiała na widok obcych (a już mężczyzn - w szczególności).

Zwózka, wizytacje i inne

2011-06-13T11:15:00.017+02:00

Siano zwiezione (15 bel), łąka odrasta na kolejny pokos.
Ekspresowo rośnie trawa u nas w tym sezonie, ledwo konie objedzą kwaterę, zamyka się toto a po tygodniu już widać odrosty...! Nadrzecze tak zarośnięte, że konie, jak wlezą w bagno, to ledwo je widać...! Ostatnio nie mogłam namierzyć Szamana, tak się zagłębił, nawet czubek ucha nie wystawał ;-) Żarcia tyle, że spaślaki siedzą w chaszczach 1-1,5 godziny i ledwo się dotaczają w okolice okrągłego wybiegu spać pokotem ;-)
Nijak się ich nie odchudzi, cholerka. Fiś znów ma żeberka pochowane a jak wygląda Hucyk to już lepiej nie mówić... Futerko przyciasne prawie mu się przeciera na łokciach ;-)) Nawet Siwe wygląda jak markowe AQH, taka okrąglutka. Chyba będę musiała zainwestować w kagańce z małą dziurką na pojedyncze źdźbła ;-) Tylko czy taki kaganiec nie jest zbyt łatwo zdejmowalny... Zaraz się porozbierają, typki... W sumie mogłabym przetestować takowy na Hucyku, który jest egzemplarzem zdecydowanie zagrożonym otyłością... Ostatnio narybek nie mógł się nadziwić w czasie jazdy patrząc na hucykowy cień, że może tak pod koniem brzucho wisieć ;-)

W sobotę, w ramach sprawdzania huckowego stanu umysłu, załadowałam się na małego. Na wędzidle. Mały najpierw wypruł trochę zbyt żwawo do przodu, ale zaraz się wyciszył. Czyżby jednak trochę się pod narybkiem popsuł ;-)?
Jazda sympatyczna, chyba się mały na Siwkę pod siodłem napatrzył, bo zaczął na wewnętrzną wodzę ramę west przybierać ;-) Do tego zwrotny, na dosiad chodzi (vel na focus: oczy-pępek...), stopy wali jak należy...
Pod narybkiem też grzeczny, na ostatniej jeździe przeszłyśmy nawet do kłusa na oklep, którego się trochę obawiałam, bo Hucyk nie lubi, jak go ludzkie kości w plecki gniotą (Bebo-Gośkę ostrzegawczymi brykami informował, że zaraz pośle ją na glebę ;-) Pod narybkiem niczego takiego nie sugerował. Może dlatego, że jazda narybku to właściwie savvy on line - narybek sobie pasażersko siedzi a Hucyk dyga różne manewry i figury na moją komendę ;-) Czyli cały czas rozmawiamy sobie z Hucykiem na temat pecking order :-)
Potem były popisy, bo narybkowa mama robiła fotki i filmiki, żeby w tygodniu oglądać i wspominać (narybek jest maniakalnym miłośnikiem końskim). Konie stanęły na wysokości zadania a Siwe poproszone na koniec o odniesienie hucykowego klasycznego siodła, którym jej nie kalam (bo nie-westowe ;-) grymasiło, żeby obciachu jej przy ludziach nie robić (po co te podchody? to odczulanie?) tylko założyć, zapiąć i iść ;-)

Jeździecko na Siwce małe novum: zatrzymania zgięciem bocznym z kłusa... Nie dość, że od razu staje, to jeszcze siwa głowa idzie do mojego buta a Siwe flaczeje z westchnieniem...
Genialny koń... Zmieniłam jej wodze z Dark Podkowa na linowe, na dokładkę obciążone skórkami i Siwe już na sam ich ciężar się zaokrągla. W kłusie prawie przestała wyginać się odwrotnie (bad banana), wręcz przeciwnie: tak się uwypukla, że ledwo jej uszy widzę (cholerka, czy to aby nie auto-rollkur?? ;-) Muszę to koniecznie sfotografować lub wręcz sfilmować, żeby obejrzeć, jak wyglądamy. Znaczy ktoś musi, bo sama raczej nie dam rady ;-)

W niedzielę za to wizytowanie 2 zaprzyjaźnionych stajni przydomowych w okolicy. Nomen omen wyemigrowanych na wiochę Warszawiaków ;-) Chyba powinniśmy założyć jakieś Kółko Gospodyń Eks-Miejskich czy czegoś w tym rodzaju ;-)

Oczywiście zapomniałam coś jeszcze o Siwce... Stale wzrastająca dzielność Siwki godna jest odnotowania: bo nie dość, że za bramę chodzi pasać się na goło, całkiem luzem, to na dokładkę prawie daje się wypsikać owadzim sprayem!! A po podwórku chodzi jak po swoim; nawet nie zerknie, gdzie konie... Staje z bezczelną miną przed sprężyną prądową, każe otwierać i z godnością osobistą zasuwa na trawnik przed dom :-)

Sianokosy

2011-06-06T10:21:00.018+02:00

W tygodniu skosiliśmy łąkę, lada moment zwózka. W tym roku zdecydowaliśmy się na wczesny pokos, trawa wprawdzie już wykłoszona, choć jeszcze nie po pas (taką lubimy ciąć: przerośniętą, lekko zdrewniałą), ale dzięki temu mamy nadzieję zebrać jeszcze ze 2 pokosy w tym roku (a jeden - na bank). Siana mamy jeszcze spory zapas zeszłorocznego, mam nadzieję, że się, kurka, jakoś z obecnym pokosem upchniemy gdzieś ;-)

Upały zrobiły się lekko nadmierne, jeździć się nie chce. Ani w ogóle nic robić. Koniom też. Snuje się toto...
W sobotę zmusiłam się, żeby wleźć na Siwca przed przyjazdem narybku na jazdę (przed 17.00)...
Siwe paraduje teraz w błękicie (kiedy te fotki z końcu porobię...??), piękna jest; błękitny kantarek, na to błękitne ogłowie a pod siodło, na air-pada, turkusowy (prawie identyczny kolor) blanket. Z obiektem blanket oswajaliśmy się czas jakiś, bo Siwe kwestionowało potrzebę zakładania go na jej plecy. Że wełna, że za ciepło, że zapach dziwny... ;-)
Jazda sympatyczna, Siwe od czasu do czasu robi występy lewopółkulowe (małe sprzeciwianie się); zakładając, że to podsiodlana nuda, podniosłam poprzeczkę i - oprócz tego, co zwykle - kazałam dodatkowo zasuwać ścieżkami po paddock paradisie, w tłumie wałachów ;-) Wałach przed nami, wałach za nami... Heniu uciekał, Fisiu nas ścigał... Miałam tylko nadzieję, że który nie kwiknie znienacka i nie zaproponuje wściekłego galopu ;-) Aczkolwiek Dziadek-Heniu jako czołowy gwarantował spokojny pochód ;-)
Miałyśmy też zabawę: polowanie na muchy siedzące okazjonalnie na Fisiu. Fisiu najpierw się odsuwał, gdy najeżdżałam na niego Siwką, ale szybko się zorientował w celu naszego naruszania jego sfery intymnej i stał z ukontentowaniem. Momentami musiałam się jednak popisywać niezłą ekwilibrystyką, żeby daną muchę załatwić; zastanawiałam się, kiedy wyczerpie się Siwa cierpliwość do moich wygibasów i wychyleń na jej grzbiecie, ale Siwe było ostoją końskiej wyrozumiałości i spokoju :-)
Siwe w ogóle jest takie fajne, że nawet mi się nie chce do innych koni siodłem kalać.
Hucyk od miesiąca tylko pod narybkiem, grzeczny, nie ma potrzeby korygować kolegi, więc po co wsiadać ;-)
Fisiu z kolei za duży, nogi mi się zadzierać nie chce... ;-) No i nasze obcowanie naziemne w 100% zaspakaja nasze potrzeby wchodzenia we wzajemne interakcje... Wczoraj znów były wygłupy w postaci namolnego przynoszenia mi wiaderka... Tak się rozochocił, że próbował nawet przytargać w paszczy takie większe, 20-litrowe, do połowy wypełnione wodą... Wodę oczywiście po drodze wylał, wiaderko doniósł puste :-) A jakby tak łapał za pałąk, a nie za brzeg, to może i by doniósł...? Ciekawe, czy ma na tyle pary w pysku... ;-))

W sobotę majstrowanie przy Siwych kopytach. Przody poszły na warsztat. I nic szczególnego by w tym nie było, gdyby nie fakt, że operacja miała miejsce przed bramą, z dala od koni... Siwe - spokój stoicki. Wręcz lewopółkulowe małe foszki: dajcie trawę skubać a nie mi tu na kopycie wisicie...!
A potem był wypas; najpierw testowo puściłam linę, potem odpięłam linę... Siwe, dzikie Siwe, pasło się samodzielnie, z dala od koni, bez trzymanki, spokojniutko jak aniołek...
Tak, konie się zmieniają... Trudno w to uwierzyć...

W niedzielę reaktywacja padoku rzecznego. Znaczy chaszczy i krzaczorów porastających nad-rzecze. Trawy i inne badyle po pas. Rozbroiłam ogrodzenie, zawołałam. Fisiu na czele, wkroczył śmiało w gąszcz, za nim cała reszta. Początkowo trzymały się ciasno, wszystkie razem, w myśl zasady: w kupie raźniej, potem rozłaziły się parami. Po 1,5 godzinie wylazły obżarte, przyszły postać pod wiatą. Poszłam zamykać wyjście (na pierwszy raz wystarczy, niech siedzą na łące, tam też jest co skubać...), patrzeć drałują za mną, żeby jeszcze nie zamykać, że wychodzą... Tym razem Siwe na czele, śmiało popedałowało kolonizować nowe przestrzenie... Po jakimś czasie, na gwizd, przygnały jednak - zastępem - galopem :-) Porządne konie :-)
Każdy po kolei inkasował ciasteczko, ku pamięci, że tak ma być :-))

Z racji upałów zamiast kalać się nadmierną pracą fizyczną (oprócz obowiązkowego sprzątania kup), zasiadałam w cieniu z przenośnym DVD i studiowałam Clintona Andersona. Zmęczyłam 4 płytki - całe Solving problems - po raz pierwszy :-) Teraz pora na Riding with Confidence :-)
Super sprawa takie małe DVD... Że też tyle czasu zwlekałam z zakupem...!

Siwe The Horse

2011-05-30T12:34:00.016+02:00

Jeździecko Siwka nieodmiennie w roli głównej.
W sobotę Fisio dostąpił zaszczytu osiodłania. Dał popis Wybryków - znaczy wróciło do normy. Słusznie podejrzewałam onegdaj, że knuje :-))
Hucyk tylko pod narybkiem. Plus pierwsza sesja naziemna - narybek 9-letni poznaje tajniki 7 zabaw z koniem. Hucyk jako koń wprowadzający w owe tajniki, stanął na wysokości zadania :-)

Jazdy na Siwce i w sobotę, i w niedzielę. W sobotę wczesnym popołudniem na dużej łące. Prawie teren. Adekwatnie do przestrzeni, Siwe poczuło się koniem długim ;-) Była więc praca na kołach (np. wokół kępy żółtego kwiecia), łukach i serpentynach. W stępie. Propozycje kłusa grzecznie gasiłam w zarodku zgięciem bocznym :-) Ze 2 razy zsiadałam, żeby nagrodzić szczególnie ładne wykonanie czegoś tam.
W niedzielę powrót na okrągły wybieg. Kłusowania było co niemiara (z 10 minut ;-) O ile w stępie Siwe kroczy pięknie ustawione (hmmm... kroczy... jej stęp ma tempo hucykowego kłusa wyciągniętego ;-) to w kłusie wszystko się - na razie - sypie. Znaczy Siwe pędzi. Ale od czasu do czasu robi się w ładny łuczek, czyli jest szansa, że jeszcze będzie z niej koń ;-) Aby nauczyła się bardziej kontrolować swoje siwe emocje.
Nie próbowałam zwalniać Siwego pędu (dostała polecenie: kłusuj), tylko kierowałam ją na małe koło. Siwe od razu próbowało przechodzić do stępa, ale prosiłam o kontynuację kłusa. W efekcie siwe koła były nie dość że wolne, to na dokładkę w ładnej ramie (i wygięciu :-)
Zaryzykowałam też ze 2 razy komendę WHOA! z kłusa i wprawdzie nie było to błyskawiczne usiądnięcie na dupce, ale Siwe stawało :-) I cofało bez wodzy i nawet bez komendy głosowej; wystarczyło przenieść ciężar na kieszenie, mocniej obciążyć strzemiona i w razie potrzeby lekko zabujać nogami :-)

...Fisiowe Wybryki nastąpiły po mojej reprymendzie, że kupę można robić kontynuując zadany chód. Fisiu był zgoła odmiennego zdania i moje usiłowania, żeby łaskawie ruszył cztery litery nie odniosły skutku ;-) Ja wiem, że wzmiankowane cztery litery zajęte były akuratnie wydalaniem, ale bez przesady...! A jakby tak COŚ wylazło z naszych Strasznych Krzaków, to też by tak stał jak ciele...?
Skutek mojej reprymendy był taki, że Fisiu w bezruchu zrobił, co miał zrobić, po czym, jak nie ruszył...! Nagle przypomniało mu się, że popręg ściska, siodło na plecach się telepie a w gębę ma wetknięte wędzidło... Działo się. Wierzgi, bryki, wspinanie się, nagłe zmiany kierunku... Każdą co energiczniejszą czynność okraszał dzikiem kwiknięciem. Do tego płasko położone uchle.
Czekałam tylko, kiedy zwróci ku mnie swoje rozeźlone oblicze, ale Fisiu wściekał się jakby abstrakcyjnie, absolutnie nie przeciwko mnie, mimo, że to ja byłam sprawcą jego niezadowolenia. Ma Kolega resztki końskiej przyzwoitości ;-) Albo instynkt samozachowawczy :-) Parę razy już sobie dobitnie powiedzieliśmy do słuchu i Fisiu, wbrew pozorom, swoje miejsce w szeregu zna. Co nie przeszkadza mu, od czasu do czasu, wykonać małej demonstracji :-)
Wybuch trwał góra 5 minut, po czym Fisiu z obrazą na obliczu spokojnie kłusował po obwodzie okrąglaka. Obraza emanowała nie tylko z oblicza, ale i z całej Fisiowej postaci. Znamiennym i wiele mówiącym był fakt, że kolega trzymał się na obwodzie a nie, jak zwykle, blisko mnie, usiłując co i raz od-angażować się i wskoczyć do środka. Bo a nóż akuratnie mam dobry humor i dam ciasteczko, aha...?
Na koniec ciasteczko oczywiście dostał i od razu mu obraza majestatu minęła :-) Bardzo przekupny egzemplarz konia...

"Czarna absorbina"

2011-05-26T10:35:00.009+02:00

Wczoraj wieczorem, dzięki uprzejmości Koleżanki z Gołębi, dokonałam testowego oprysku Fiśka (i testowej wcierki w Siwkę) czarną absorbiną (Ultra Shield Brand Fly Repelent). Nad Fisiem zawisła chmarka komarów, które wcześniej beztrosko żerowały na cielsku... Chmarka zawisła i... przepadła. A Fisiu od razu usnął mi na sznurku*; wargę zwiesił, nózię zadnią odstawiał i w kimono :-)
Siwe udało mi się psiknąć ze 3 razy (bo znienacka, hihihihi), potem już było tylko psik! na rękę i wsmarowywanie w ciałko. Przy każdym psik! był dyg (początkowo prawie podskok, stopniowo coraz słabszy, na koniec został Siwemu tylko wytrzeszcz). Czyli mamy zadanie na weekend ;-)
I kolejne: moczenie kopyt (Oblubieniec nakazał). Główkuję intensywnie nad techniką wykonaniu kałuży-basenu.
Skoro tak zgrabnie do tematu kopyt przeszłam...
Wczoraj towarzystwo dostało do kolacji suplement na kopyta (od Pana Podkowy). Tak na marginesie Fisiu to w ogóle dostąpił zaszczytu otrzymania kolacji, bo treściwego generalnie nie dostaje (tylko w zimie)... Grymas na suplement był makabryczny...! Błąd mój, że od razy walnęłam w paszę miarkę docelową (30 g), zamiast po ociupince podać... W weekend poeksperymentuję z czosnkiem... Choć po prawdzie zapach tego suplementu jest niezachęcający, zwłaszcza po zwilżeniu ;-) Tyle, że Heniu wtrąbił niedojad po Siwce z ukontentowaniem i bez szemrania, podobnie jak Hucyk po Fisiu ;-)

* a propos " na sznurku" - chyba po raz pierwszy - bo nie przypominam sobie, żeby kiedyś fakt taki zaistniał - Fiś nie dość, że nie zapolował paszczą na kantarek, to zaprezentował na dokładkę possitive reflex: obniżył głowę i sam włożył w kantarek nos!! To, co u Siwki jest oczywistą oczywistością i normą, pojawiło się oto i u Figlarza :-) Oczywiście budzi ten fakt moją podejrzliwość: knuje co...? a może chory ...?

A w weekend Oblubieniec wyrusza na kurs masażu, termowizji i dopasowywania siodeł (czy jakoś tak to się nazywa). Jest to swojego rodzaju skandal, czemu on, a nie ja!!!??? Ale... niech mu będzie. Bo mnie jest szkoda każdego weekendu, który miałabym spędzić z dala od Gawłowa...
Poza tym na sobotę znów mam umówiony narybek... :-)

Króciuteńko

2011-05-24T09:34:00.005+02:00

...bo właściwie pisać mi się nie bardzo chce... A poza tym nic szczególnego się nie dzieje... No może wart odnotowania jest fakt, że po kilku latach snucia marzeń, że fajnie byłoby, gdyby tak... stałam się posiadaczem małego przenośnego DVD... Cena była tak niska, że nie mogłam się powstrzymać (ech, pamiętam, czasy gdy toto kosztowało 1.000 zł.), aczkolwiek z pewnym niepokojem sprawdzałam, czy to aby nie atrapa ;-) Otóż i nie. Działa rewelacyjnie i, co najważniejsze, czyta wszelakie moje końskie płytki. Nawet te, które nijak nie chciały na niczym chodzić :-)
I tu przechodzę do meritum: będę się teraz końsko dokształcać po PKS-ach, w których spędzam sporo czasu. Na drzemaniu głównie ;-) A doba, niestety, za krótka i edukacyjnie coś ostatnio podupadłam ;-)

Narybek bywa na koniach regularnie, ów około 10-letni okazał się 12-letnim, tyle że wzrostowo małym ;-) Wygląda, jakby miał pewną zdolność do koni (jeszcze nie zaryzykuję określenia talent ;-) i być może niebawem będę miała jeździeckiego towarzysza. Skończy się samotne nudzenie się na Siwce ;-)
Jazdy na Siwce bez zmian - uprawiamy stępo-kłusy na snaffle, szlifujemy działanie wodzy direct. Siwe pysk już uspokoiło, nie sprzeciwia się, nie kombinuje. Powolutku czynimy postępy :-) Niebawem zaczniemy jakieś pre-trailowe ćwiczonka na naszej arence :-)

A od Pana Podkowy przyszły dziś suplementy na kopyta. Ciekawe, czy efekty stosowania będą zauważalne...?

Narybek za narybkiem

2011-05-17T09:48:00.006+02:00

Coś u nas ostatnio obrodziło jeździeckim narybkiem. W niedzielę pojawił się kolejny (9-letnia dziewczynka), której lekarz zalecił jazdę konną... Narybek pojawił się w pełnym składzie rodzinnym (Mama, Tata, Mały Brat) i aż piszczał do koni. Od razu na wstępie narybek zawyrokował, że będzie jeździł na tym białym (Siwka); potem, że na tym dużym (Fisiu), w ostateczności przystał i na Hucyka ;-)
Hucyk dzielnie znosił wybuchy euforii narybku zarówno na ziemi (np. nagłe rzucanie się i obejmowanie za szyję w czasie czyszczenia), jak i potem pod siodłem (np. klepanie w zad znienacka). Pod siodłem lekko się Hucyk niepokoił, muszę z nim trochę popracować na okoliczność dzieci z lekkim ADHD, czyli zacząć się na nim ciskać... I prosić o niereagowanie na takowe dictum... Żeby sobie nie myślał, że to jakaś forma proszenia o szybciej, szybciej....
Kolejna wizyta narybku - w sobotę.

Na Siwce jedna jazda, w sobotę; krótka, ale dość treściwa. Pracujemy na snaffle nad wodzą direct; Siwe zaczyna coraz ładniej akceptować wędzidło, robi się bardziej skrętna... Ćwiczymy wężykowanie wzdłuż opon, wygibasy, esy-floresy... Póki co w stępie, jeszcze nie jest idealnie, Siwe reaguje z lekkim opóźnieniem, czasem próbuje chodem pół-bocznym, ale wtedy dodaję adekwatną łydkę i jakoś nam idzie :-) WHOA! też nieidealne, musimy przepracować (przypomnieć sobie) błyskawiczność reakcji na tę komendę na ziemi. Niby Siwe wie, ale nogi same jakoś tak niosą jeszcze konia 2-3 kroki tym po poleceniu...
Zdecydowałam, że Siwe pod siodłem będzie szkolone metodą Pana Andersona (DUH - DownUnder Horsemanship), które jest zbieżne z PHN a zmierza stricte w kierunku western riding a nie stylu jazdy PNH, który dość ciężko sklasyfikować (freestyle to niby western, ale finezja to już zdecydowane ciążenie w kierunku dresażu, który mnie totalnie nie interesuje ;-)
Kłus na razie bardziej na wprost. Znaczy po dużym kole, bez zbytniego sterowania. Jak będzie idealnie w stępie, zaczniemy podnosić poprzeczkę w kłusie. Na razie zadawałam się tym, że w ogóle wspólnie kłusujemy ;-)

A teraz o Fisiu. Po Siwce poprosiłam Fisia o podejście. Tylko na to czekał. Cały czas wzrok błagalny... (a ja?? a ja??) Kantarek - ani nie próbował paszczą złapać (chory..???), siodło - szmeru najmniejszego, że brzucho mi ściskasz...! Kroczek tu, kroczek tam, puściłam z liny. Pokazałam, że na koło... Poszedł, po kilku krokach spojrzał na mnie i z miejsca zagalopował... W tempie stępa, cudnie, okrągło... Szyjka w łuczek, zad podstawiony... Zamurowało mnie. Po kilku foule zawołałam do środka... Dostał ciasteczko. Poprosiłam o ruch na drugą nogę. Poszedł, spojrzał i znów dostałam taki sam galop... AAAAA, CO ZA KOŃ...!
Oczywiście nie wsiadłam. Dostał garść ciasteczek, rozsiodłałam... Wyglądał na rozczarowanego: jak to?? koniec...? Hmmm, ciekawe, czy aby nie uznał rozsiodłania za negatywne wzmocnienie... ;-) Kurcze, może powinnam jednak była wsiąść :-)))

Stan lekkiego rozanielenia...

2011-05-12T09:29:00.001+02:00

...mnie ogarnął. Wczoraj nasz pierwszy wspólny z Siwką kłus pod siodłem :-)

Na wsi od razu po przed-wieczornym przyjeździe wpadłam w wir wydarzeń. Na miejscu nie dość, że Pan Właściciel Hucyka, to i narybek (ów około 10-letni). Narybek od razu do mnie wystartował: Ciocia, a będzie można pojeździć na koniu...?
A na padoku zastodolnym pojawiły się 4 wywrotki ziemi z kamieniami i potężnymi głazami...Wspominałam, zdaje się, że planujemy w Gawłowie Himalaje Bis... ;-)

Najpierw wzięłam Siwkę, wysmarowałyśmy się obficie na różano (tym razem prukająca butelka nie była straszna ;-) osiodłałyśmy i hajda na koń. Siwe w nastroju stępakiem jestem, spokojnie, majestatycznie, z godnością, bez podkłusowywania przy testach naziemnych...
...kłus ma Siwka wygodny, nawet nieszczególnie wybijający (czego się obawiałam). Może dlatego, że była rozluźniona i pracowała z głową na wysokości kłębu.... Na nabranie wewnętrznej wodzy reagowała jeszcze większym zaokrągleniem... No po prostu cudny koń... Aż żal było zsiadać... ;-)

Potem Hucyk; przeleciałam się na nim kłusem po 2 koła w obie strony, żeby zdiagnozować, czy coś się nie święci, i oddałam małego do dyspozycji narybku a potem i Pana Właściciela. Manewry jeździeckie skończyliśmy prawie po ciemku :-)

Po majówce

2011-05-09T10:58:00.013+02:00

Pięknyż weekend majowy latoś mieliśmy... Śnieg u nas wprawdzie nie padał, ale grad - owszem a i przymrozki w nocy były, bo rano lód w poidle a Roślinom Oblubieńca co niektórym młode pędy poczerniały...
U koni okres godowy - mamy powtórkę z Romea i Julii; Siwe i Hucyk ryczą naprzemiennie, prowadzają się, pokwikują, umizgują się... Po kilku dniach zdążyło mnie porządnie zemdlić od tej ich miłości ;-)
Mają szczęście, oboje, że pod siodłem zachowują się w miarę przyzwoicie, choć przyznać muszę, że Hucyk doskonale zna swoje powinności konia wierzchowego, czego o Siwej jeszcze powiedzieć nie można ;-)
Z racji aury nieciekawej Hucyk odbębnił pod siodłem 5 treningów, a Siwe tylko 3. Było za to konkretnie.
Z Hucykiem dość intensywna praca pagórkowa, wskoki galopem na górkę-bankiet i różne takie. Przy okazji wykreował nam się cmok!, jako wspomagająca komenda do galopu. Łatwo nie jest, Hucyk - jako urodzony kłusak - galopować lubi tylko bez jeźdźca i na krótkich odcinkach. Chyba, że wybuch końskiej euforii, to wtedy i owszem się zasuwa całe wielkie koła - tu widzę pewne predyspozycje do reiningu u Kolegi (wybuch euforii miał miejsce w sobotę 30 kwietnia; tak się wściekali - Hucyk, Siwka i Fisiek, że Siwe aż się wywaliło na łuku ;-)
Była też praca na arenie, nauka schematów, ćwiczenia w wygięciu wokół wewnętrznej łydki, zaczątki roll-backów dla rozrywki etc. Wszystkie jazdy na side-pullu, do wędzidła zdecydowanie nie wracamy, bo Huc jest bardzo precyzyjny i bez niego. I jakby bardziej współpracujący... A kontrola nad nim identyczna - niezależnie od tego, czy ma metal w pysku, czy nie... Zwierz ten jest małą zagadką, bo z ziemi dyskutuje i odstawia małe bunty, natomiast pod siodłem chodzi bardzo grzecznie... Sporadycznie sobie tylko coś ubzdura... Jak chociażby owe straszne krzaki... Oswajamy je robiąc przy nich odpoczynek i podając czasem ciasteczko, ale póki co, nadal w nich straszy ;-) Ostatnio trącił zadnią nóżkę leżący drąg, drąg szurnął po ziemi a Hucyk jak nie podskoczy... A nie mówiłem, że tu straszy????? I tylko czekał, czy ulegnę panice i pozwolę wiać ;-)
Poza tym Mały robił też za nauczyciela - pojawił się u nas lokalny narybek (5- i około 10-letni) pragnący pojeździć konno. O ile narybek 5-letni odbył klasyczną oprowadzankę na linie (ale za to crossową: po górkach, przez rowy, kłody i kamienie...), to narybek około 10-letni zażyczył sobie, że chce SAM... Ów narybek jeździł u nas RAZ w zeszłym roku (krótka lonżka), teraz była to jego druga jazda na koniu. Huc grzecznie maszerował, zatrzymywał, nawet cofał pod narybkiem... :-) Wprawdzie od razu zorientował się, że narybek jest narybkiem raczkującym jeździecko i można wykonywać manewry wedle własnej huckowej fantazji, ale i tak było super :-)

Z Siwką zaczęłyśmy pracę na wędzidle. Gadzina już zdrowa, żwawa aż za bardzo.
Z ziemi skupiamy się ostatnio na pracy w stępie, bo ten chód nastręcza Wyścigowej sporo problemów. Okrążanie, przeciskanie, chody boczne... najlepiej wykonywać wedle Siwej w tęgim kłusie... Pal sześć, że mało precyzyjnie, że się wpada, puka, potyka... Grunt, że odfajkowane...
Męczę więc Siwca do upadłego np. zmianami kierunku w okrążaniu do momentu, aż jest w stanie bez podkłusowania wykonać polecenia, na dokładkę z głową w dole. No powiedzmy, na wysokości kłębu... A temperamencik bieżący testujemy skokami z siodłem. Czasem zdarzy się przy lądowaniu malutki bryk, ale sporadycznie. Czyli nie najgorzej. Ale pod siodłem... Ech, do pleasure to nam zupełnie nie po drodze ;-) Już prędzej trail nam pisany, bo na obiektach Siwe zaczyna się skupiać, pod nogi patrzeć... Jak ma tylko iść w kółko, zaczyna wyczyniać. Całkiem lewopółkulowo. Próbuje dryfować do koni, proponować chody boczne (ostatnio oczywiście w kierunku do Hucyka ;-) Nawet głową próbuje potrzepywać, typowo folblucio. I gapić się po okolicy... Ooo, samochód jedzie... Czerwony...! O, rower...! A tam, tam... patrz, CZŁOWIEK chyba idzie... Przywołana do porządku na chwilę przybiera ramę, ale zaraz znów się rozprasza...
Inna rzecz, że zaczęły się OWADY. A Siwe za owadami nie przepada... Irytuje się, wali z zadu, chrumka złowieszczo, czasem rzuca się na ziemię... Charakterek to ona ma...
Nie to co Hucyk, który ze stoickim spokojem znosi gryzące... Aliści grubas jeszcze nie wymienił zimowego futra, więc może go nie gryzą tak bardzo, jak Siwca w letniej już odsłonie... Na głowie od nosa do oczu został jej tylko pasek zimowego futra (wygląda to dość komicznie :-) a tak poza tym - łysa. Za to ujawniła piękną muskulaturę, procentują górki padokowe :-)
Na ostatnia jazdę wysmarowałam Siwkę balsamem anty-owadzim o zapachu różanym (przy okazji było oswajanie, bo butelka prukała i dźwięcznie zasysała-wysysała powietrze), może niezbyt skutecznym, ale jakim pięknym :-) Pachniała z odległości kilku metrów... Jeszcze dziś rano zalatywała różami ;-)

(...)

Witamina C 1000

2011-04-28T10:33:00.005+02:00

...za poradą Koleżanki Aśki od Morsa zapodałam wczoraj Siwcowi do kolacji (oprócz ziółek ozdrawiających) tabletkę witamy C 1000, rozpuszczonej w letniej wodzie. Siwe małe treściwe co-nie-co z nowym smakiem wtrąbiło, ani się nie skrzywiło :-)
Przed zmrokiem zdążyłyśmy się jeszcze osiodłać i pobawić. Siwe zdecydowanie w formie, lekko nawet pobudzone, mimo gila (rozważam, czy aby nie należy zakupić magnezu... :-) Właściwie z ziemi tak solidnie dawno się nie bawiłyśmy (ostatnio stawiam na jeździectwo ;-), więc było dość interesująco. Siwe próbowało zgadywać, robić na pamięć i wyprzedzać polecenia, które spodziewała się otrzymać.
Na pierwszy ogień poszła ósemka wokół kostek przeszkodowych, potem skoki (profesjonalna stacjonata z drągiem, około 60 cm). Przy pierwszym lądowaniu Siwe zaprezentowało 2 mini-baranki (głowa między nogi), ale zaraz się uspokoiło. Potem było już lepiej, ale zachwycone poleceniem skakania Siwe nie było ;-) Proponowała zmianę ćwiczenia na chody boczne wzdłuż przeszkody. Ale jak dostała za skok ciasteczko, przestała się wymigiwać :-)
Na koniec wsiadłam na chwilę na jednej linie, akuratnie w tymże momencie pojawił się na horyzoncie Oblubieniec i koncentrację Siwej szlag trafił: Pan, Pan, kolację pewnie niesie...! i miałyśmy okazję przećwiczyć zgięcie boczne w wersji emergency, bo Siwe chciało do Pana koniecznie powędrować... ;-)

Kupa huku...

2011-04-27T09:29:00.011+02:00

...była, przygotowania huczne a wyszło, jak zwykle ;-) Oczywiście o wątku jeździeckim tu mowa... Bo okazało się, że Siwe do jazdy nieszczególnie zdatne, niestety. I to nie z powodu dzikości (bo dzikości już u nas nie ma, przynajmniej w aspekcie pod siodłem ;-) ale z powodu niedyspozycji zdrowotnej :-(
Siwe ostatnio pokasływało, zamówiłam jej ziółka na kaszel i od razu po zastosowaniu (2 podania, zaparzone ziółka pożarte z apetytem, mimo moich obaw, że będą grymasy ;-) kaszel magicznie ustał, ale za to pojawił się gil! Czyli nie wypada męczyć chorego konia... Wsiadłam na chwilę raz, w piątek, żeby sprawdzić jak Nowa Natówka Siwki (zatargana PKS-em!) na nią pasuje... Pasuje prześwietnie, z samym air-padem, bez żadnych korekcji padowych! A wygodna jak marzenie :-) Muszę tylko dodatkowe dziurki w fenderach wyprodukować, bo mam ciut przykrótkie nóżki i problem z anglezowaniem ;-)
Stan Siwca mnie lekko zasmucił, bo to jej pierwsza choroba; jak dotąd pokasływania były tylko w dawnych czasach, na etapie życia stajennego, od kurzu, a tu o...! Mam nadzieję, że to nic poważniejszego, bo apetyt dopisuje a temperatura też w normie (pierwszy raz w życiu mierzyłam Siwej temperaturę; operację zniosła godnie, musiałam tylko drapać pewne miejsce, żeby nie opuszczała ogona, bo jak ją termometr dziubał w jego opuszczoną nasadę, to zaraz próbowała się odangażowywać, że po co ja tam właściwie stoję, koło jej dupki, że koń to powinien zawsze do człowieka oczami być skierowany :-)
Potem to już było głównie wycieranie nosa (jedna dziurka); na początku z siwym grymasem (czego mi tu grzebiesz...??), ale już za chwilę doszło do tego, że Siwe podchodziło i samo z siebie wycierało o mnie gila...! ;-) Mam nadzieję, że na weekend majowy (mam urlop przez cały tydzień...!!!) Siwe będzie we formie (jeździeckiej)...
Szkoda tylko, że Gośka-Bebo będzie niedostępna i nie będzie zbiorowego jeździectwa, bo niestety zaczynają się Matury... Pytałam, czy musi akurat teraz mieć te Matury, ale podobno tej imprezy nie da się przełożyć... ;-)
A Bebo jest tak jeździecko rozbuchane, że nie dość, że Hucykiem śmiało powoduje, to jeszcze i za Fisia się wzięła...! W sumie odbyli razem 3 jazdy i idzie im całkiem obiecująco :-) Fisiu kontent, wyczyniać nie próbuje (mimo, że na side-pullu tylko, bez siodła, więc mógłby dać popis figlowania ;-), kroczy grzecznie i majestatycznie. Aż za majestatycznie; gdyby ogłosili zawody na najwolniejszy chód konia, ani chybi by wygrał ;-) Tak na marginesie to dość ciekawe: mimo, że Fiś lezie w tempie powolnego ślimaka, zadami dokracza, żeby nie powiedzieć przekracza przedni ślad... A co napotka obiekt (których ci u nas w przestrzeni jeździeckiej dostatek), zaraz próbuje stawać i wypacać go nogą jak należy...!
Konie chodzą już na łąkę (maksymalnie do 2 godzin), zadowolone, gęby pouśmiechane od ucha do ucha, ale na rozkaz wracają grzecznie na padoki zastodolne, na siano :-) Oczywiście pierwsze obesrania ogona już u Fisia odnotowano (ten to nie ma umiaru w obżarstwie ;-)

WIELKIE PRZYGOTOWANIA

2011-04-21T09:56:00.004+02:00

Jutro skoro świt wyruszamy z Dzieciakiem. Z niepokojem spoglądam na piętrzącą się stertę przedmiotów, które zamierzamy ze sobą zabrać PKS-em... Siodło, kowbojki, pleaserowe ciuchy (a co!!! mówiłam, że trenujemy ;-) aparaty, kamery...
Wczoraj wieczorem zawzięcie studiowałam DVD z przejazdami z zawodów (western horsemanship, western pleasure...) A od tygodnia w drodze do pracy/z pracy czytam z uporem maniaka po tramwajach i autobusach 101 ćwiczeń na ujeżdżalni - podręcznik w formacie porażająco nieporęcznym... ;-)
4 dni na wiosce a pogoda zapowiada się jak drut...!
KONIE!! Szykujta się :-))

Na szybko

2011-04-18T14:08:00.018+02:00

Telegraficznie:
- były Dzieci na weekend (Bebo + Narzeczony od Bebo)
- robota solidna odwalona
- konie objeżdżone (Siwka, Hucyk)
- ujeżdżalnia zbudowana (!!!), kolejny fragment korytarzowego padock paradise zbudowany :-)
Duma mnie rozpiera :-)

Jazda na Siwce jak zwykle super, najpierw na rozgrzewkę małe terenowanie po górkach, potem testowanie nowego placyku do jazdy szumnie zwanego ujeżdżalnią :-) Siwe jak stara wyga, elegancko na side-pullu chodzi; mało tego: wykazuje inwencję podsiodlaną i na przykład przy beczkach proponowała stop i ciuchnięcie beczki nosem :-)
Tak ładnie chodziła, że Bebo-Gośka chciała wsiąść, ale nie dałam. Siwe jest Mój Osobisty Koń do Jazdy i nikt mi się na niej woził nie będzie, ot co! A niech sobie Wyrośnięte Bebo bierze Fisia - bardziej jej rozmiarem pasuje ;-)
A poza tym stawiam przed Siwą cel ambitny: zaczynamy trenować do Western Pleasure (kto by pomyślał, hihihihihi... ;-) W związku w powyższym poważnie się zastanawiam, czy ujawnić na fotoblogu nasze najnowsze zdjęcia, bo wsiadłam na Urodziwego Siwca w stroju roboczym i na fotkach wyglądam, hmmmm, mało pleasurowo :-)))

Potem oko moje padło na Hucyka, więc przesiodłalismy się z marszu - sprzęt Siwkowy na Małego pasuje a że nikomu nie chciało się iść do siodlarni po ogłowie, Hucyk odbył pierwszą w życiu jazdę na side-pullu.
Zamknęliśmy się na początek na okrągłym wybiegu, wsiadłam sprawdzać, jak będzie, ale okazało się, że całkiem niepotrzebnie: Hucyk identycznie reaguje na pomoce zarówno w wędzidle, jak i bez niego :-) Bebo najpierw się ociągało, ale w końcu wsiadło i potem nie chciało zsiadać...! Tak się rozochociło jeździecko :-)) Chyba jej się dawne czasy przypomniały... Umęczyła Małego kłusowaniem, oj...! Mały sapał, ale ochoczo zasuwał. Może uznał w końcu, że mam rację i wypada schudnąć...!
Reasumując: Bebo zapowiedziało, że teraz ona na Hucyku jeździ i zaraz będą tu galopy odchodzić :-) Musiałam ją w końcu z Hucyka zgonić, żeby Narzeczony mógł spróbować jeździectwa ;-) Hucyk jest taki Koleś (a Narzeczony taki zdolny ;-) że od razu luzem, bez lonży, po paru kółkach stępa, kłusem pomykali :-) Bez strzemion, bo za krótkie były na Narzeczonego ;-)
A Hucyk zadowolony, łaził potem za nimi, sztuczkami się popisywał, w oczy zaglądał... Oczywiście zbisurmanili go ciasteczkami, zachwyceni, że taki fajny :-)

W niedzielę Młodzież od samego rana jeździć, jeździć! nawet mieli małe pretensje, że ich wcześniej nie obudziłam...! Chciałam, żeby sami sobie wzięli Hucyka, bo ja robotę miałam, ale Bebo zaczęło nudzić, żeby go z ziemi przygotować... Kazałam się jej pobawić, ale się wykręcała (a przecież wie jak...! kto ogierka-folblutka osobiście robił...? ona sama przecie...!) Zagadnieniem pobawić się z koniem zainteresował się Narzeczony, co kilka razy w życiu konia z bliska widział...! Ależ było fajnie! Hucyk jest zwierzak niesamowity! Popatrzył na nowego Przewodnika i od razu zaczął naśladować jego ruchy; chodzili przodem, tyłem, bokiem, wkładali wskazaną nogę do opony, Hucyk podnosił oponę (pomysł autorski), właził na kawaletkę... Narzeczony - zszokowany, że konie takie fajne są i tak super można się z nimi bawić :-)
Tym razem nie wsiadałam; Młodzi śmiało side-pullowali po naszej nowej dużej ujeżdżalni. Hucyk chodził jak złoto :-) Narzeczony kłusował po całym placu, ćwiczył ruszanie, zatrzymania i cofanie. A także odangażowanie zadu z siodła... Dumna jestem z Hucyka, że taki współpracujący i żadnych numerów nie próbował wycinać :-)

Uciekiniery

2011-04-14T11:41:00.010+02:00

I znowu o Fisiu będzie, między innymi!
...bo wczoraj po pracy pojechałam, jak zwykle, na wieś. Na parę godzin zaledwie, nic z końmi nie robiłam. Za to dziś rano czekały mnie atrakcje: rano skoro świt wyłażę ci ja z chałupy a tu Siwe i Heniu wpatrują się jak sroka w gnat w dal, reszty zwierzaków nie widać... Ocknęłam się, rozglądam a te gady, Fisiu i Hucyk, hen na końcu łąk, pod drzewami-krzakami... Wyłam zrobili z padoku sypialnego...
Fisiu oczywiście tam, gdzie najbardziej nie wolno, czyli na nowo-założonej (na jesieni) łące, która dopiero co zaczyna puszczać młodziutkie niemowlęce źdźbła...! Gwizdnęłam, Hucyk od razu wystartował ku mnie wściekłym galopem, doleciał do sprężynowej bramki i czeka. Fisiu, Dureń Jeden, też chciał lecieć, ale był na jeszcze dalszej kwaterze niż Hucyk i na drodze stanęła mu tamtejsza sprężyna prądowa. A Wy Gady! Jak wiedzieliście, jak wyleźć, to teraz kombinujcie, jak wleźć. I najspokojniej w świecie zaczęłam rozrzucać siano, nawołując gwiżdżąco od czasu do czasu. Fisiu zebrał się w sobie i z prędkością światła myknął dołem pod swoją sprężyną (niezły baletmistrz z niego; myknąć dołem przy jego wzroście...!) i już-już miał żebrać pod kolejną bramką razem z Hucykiem żeby ich wpuścić, ale Mały już był po mojej stronie sprężyny. Czmychnął nie-wiadomo-jak, nie-wiadomo-kiedy... Fisiu tak się tym faktem skonfundował (jedzą, jedzą, WSZYSCY jedzą...!), że pomyliło mu się, pod którą bramką ma przelecieć, i przeleciał na kolejną kwaterę łąkową. Od razu się ożywił (o, ile tu trawy...!), zaczął skubać, ale gdy otworzyłam padok, momentalnie zameldował się przy mnie na baczność i już za chwilę gnał do siana :-)
O, taki incydent uciekinierski.